بریده‌هایی از کتاب ماه کامل می شود

متوجه شده بودم که برای هر کس که تعریف کنی شکل ماجرا عوض می‌شود. یکی با بی‌علاقگی‌اش داستان را بی‌مزه می‌کند. یکی با پیش‌داوری‌اش ماجرا را اخته می‌کند. یکی هم با اعتمادش داستان را پر از جزییات شیرین می‌کند.

شب‌ها صد بار به عکسش نگاه می‌کردم. زوم می‌کردم توی موهایش که فر بود، توی چین‌های دور چشمش، روی دندان‌هایش که سفیدی‌اش از وسط لب‌هایش دیده می‌شد. کامپیوتر را که خاموش می‌کردم چهره‌اش غیب می‌شد. چیزی در من به او عادت نمی‌کرد.

لذت بردن از زندگی هنر بود و من توی این یکی بدجوری خنگ بودم.

هیچ کاری بی‌معنی‌تر از این نیست که بخواهی برای کسی که برایش مهم نیستی از خودت بگویی

«خانوم تو سفر می‌کنی؟» «نه زیاد.» خواستم توضیح بیشتری بدهم که پرید وسط حرفم. «چطور انتظار داری چیزی از زندگی بفهمی؟»

تازه فهمیدم همسفر مهم‌تر از خود سفر است.

بعد هم فکر کردم سفر همینش خوب است. اینکه بدانی چه کسانی به تو نزدیک‌ترند وقتی اینقدر از آنها دوری.

تا مدت‌ها نتوانستم این دورویی را به خودم ببخشم. خودم هم نمی‌دانم چطور از دهانم درآمد. فکر می‌کردم با بالا رفتن سنم تعداد جمله‌های ناخواسته در زندگی‌ام کمتر بشود ولی دیگر پاک ناامید شده بودم.

ساعت‌ها مثل فیلم آهسته رفتار خودم را مرور می‌کردم. حرف‌هایی را که زده بودم به یاد می‌آوردم. ذهنم از این تکرار خسته نمی‌شد. ناخواسته روی لحظه‌هایی توقف می‌کردم که با من صمیمی حرف زده بود.

متوجه شده بودم که برای هر کس که تعریف کنی شکل ماجرا عوض می‌شود. یکی با بی‌علاقگی‌اش داستان را بی‌مزه می‌کند. یکی با پیش‌داوری‌اش ماجرا را اخته می‌کند. یکی هم با اعتمادش داستان را پر از جزییات شیرین می‌کند.

«خانوم، زندگی در این خیابان با زندگی در آن یکی، از تو آدم متفاوتی می‌سازد. حساب کن اگر در پاریس به دنیا می‌آمدی یا سلفچگان اصلاً این آدمی بودی که الان هستی؟»

«آدم‌ها که سلسله مراتب ندارند. یک روستایی می‌تواند همان‌قدر از زندگی بفهمد که یک دانشمند.»

«به خودت اعتماد کن.» خنده‌ام گرفت. «تحمل خودم را ندارم.»