کتاب بهرام و گل اندام

به صحرا شدم؛ عشق باریده بود. و زمین تَر شده بود. چنان‌که پای مرد به گِل فرو شود، پای من به عشق فرو می‌شد.

به صحرا شدم؛ عشق باریده بود. و زمین تَر شده بود. چنان‌که پای مرد به گِل فرو شود، پای من به عشق فرو می‌شد. ذکر بایزید بسطامی، تذکرۀ‌الاولیاء، عطار نیشابوری

«از چشمانت می‌توانم عشقت را بخوانم. چشمانت وقتی صدایش می‌کنی برق می‌زنند و فقط می‌توانم بگویم حتماً به عشقت می‌رسی، زیرا دلت دریاست و محبتت اقیانوس.»

شمشیر من مثل تیشهٔ فرهاد سنگ را می‌شکافد

بالاخره به یکدیگر رسیدیم.

آرزو، عاقبت دل‌به‌دلِ تو می‌دهد و با تو همراه می‌شود، اگر برایش بجنگی.

این عشق و حکایتش را باید می‌نوشتم، تا همیشه به یاد داشته باشم عشقم را، آرزویم را و همهٔ سختی‌هایی را که در راهش کشیده‌ام. اینکه برای هر آرزویی باید جنگید تا با تو همراه شود، مثل گل‌اندام که با من همراه شد. آرزو، عاقبت دل‌به‌دلِ تو می‌دهد و با تو همراه می‌شود، اگر برایش بجنگی.

اعتقاد داشت هرکس زندگی جانداری را بگیرد از عمرش کم می‌شود.

گفتم: «ای پیر، به دست آوردن عشق کار لشکر نیست. لشکر من عشق و ناله و زاری است.