بریده‌هایی از کتاب بهرام و گل اندام

شمشیر من مثل تیشهٔ فرهاد سنگ را می‌شکافد

بالاخره به یکدیگر رسیدیم.

به صحرا شدم؛ عشق باریده بود. و زمین تَر شده بود. چنان‌که پای مرد به گِل فرو شود، پای من به عشق فرو می‌شد.

به صحرا شدم؛ عشق باریده بود. و زمین تَر شده بود. چنان‌که پای مرد به گِل فرو شود، پای من به عشق فرو می‌شد. ذکر بایزید بسطامی، تذکرۀ‌الاولیاء، عطار نیشابوری

«از چشمانت می‌توانم عشقت را بخوانم. چشمانت وقتی صدایش می‌کنی برق می‌زنند و فقط می‌توانم بگویم حتماً به عشقت می‌رسی، زیرا دلت دریاست و محبتت اقیانوس.»

این عشق و حکایتش را باید می‌نوشتم، تا همیشه به یاد داشته باشم عشقم را، آرزویم را و همهٔ سختی‌هایی را که در راهش کشیده‌ام. اینکه برای هر آرزویی باید جنگید تا با تو همراه شود، مثل گل‌اندام که با من همراه شد. آرزو، عاقبت دل‌به‌دلِ تو می‌دهد و با تو همراه می‌شود، اگر برایش بجنگی.

آرزو، عاقبت دل‌به‌دلِ تو می‌دهد و با تو همراه می‌شود، اگر برایش بجنگی.