بریده‌هایی از کتاب دزیره (جلد دوم)

«فکر می‌کنم در این اتاق فقط دست‌های ایشان است که آلوده نیست.» ــ طبیعتاً همین‌طور است. چون ایشان در تمام این سال‌ها مشغول باغ سبزیجات‌شان بوده‌اند و مرتب دست‌های‌شان را شسته‌اند! گفتم: «آن‌ها که سکوت کردند...» ــ بله... آن‌ها که سکوت کردند راه را برای دیکتاتورها باز کردند.

مهم نیست آدم چه کسی باشد، مهم این است که چه‌طور رفتار کند.

«اطراف ناپل بسیار زیباست...»

دزیرهٔ جوان در باغ مالمزون مُرد و ژان باپتیست در جنگ لایپزیگ... حالا این دو غریبه چگونه می‌توانند دوباره در کنار هم زندگی کنند؟

گفتم: «آن‌ها که سکوت کردند...» ــ بله... آن‌ها که سکوت کردند راه را برای دیکتاتورها باز کردند.

بمان، دزیره، تحت هر شرایطی! آب رودخانه با صدایی موسیقی‌وار زیر پاهای‌مان جریان داشت: «حتی اگر شاه بشوی؟» ــ بله عزیزم، حتی اگر شاه بشوم.

پاپا، قول می‌دهم هرگز کاری نکنم که مایهٔ سرافکندگی‌ات بشوم...

ز آن شبی که در بیمارستان بودیم و من شاهد ضعف کنت بودم با هم صمیمی‌تر شده‌ایم. یک‌جورهایی این‌گونه اتفاق‌ها آدم‌ها را به‌هم نزدیک‌تر می‌کند.

نمی‌توانم تمام این کارها را بدون وجود تو انجام بدهم... به تو احتیاج دارم، دزیره.»

ــ ما دوستی‌مان را به کسی تحمیل نمی‌کنیم.

با خودم فکر کردم، ای‌کاش بیدار نمی‌شدم، خواب یعنی بی‌خبری.

همه‌چیز مثل همیشه است اما غمی بر دل من سنگینی می‌کند.

این روزها کار من فقط فکر و خیال است.

ــ دخترم، شما تمام حقایق را نمی‌دانید...

دزیرهٔ جوان در باغ مالمزون مُرد و ژان باپتیست در جنگ لایپزیگ... حالا این دو غریبه چگونه می‌توانند دوباره در کنار هم زندگی کنند؟

«تو فکر می‌کنی آدم می‌تواند یک‌دفعه فراموش کند چه کسی هست، چه بوده، و خودش را انکار کند؟

ممکن است دلش برایم تنگ بشود اما خیلی زود می‌فهمد که نباید اسیر احساساتش باشد.

بی‌خوابی‌های شبانه، نگرانی‌های تمام‌نشدنی، انتظار و دیدارها و خداحافظی‌های پی‌درپی بهترین سال‌های زندگی‌شان را تباه کرده است.

آخرین ادای احترام مردی تنها به امیدهای دوران جوانی‌اش...