بریده‌هایی از کتاب بابا لنگ دراز

باباجون من رمز واقعی خوشبختی را کشف کرده‌ام و آن این است که باید برای حال زندگی کرد و اصلاً نباید افسوس گذشته را خورد یا چشم به آینده داشت بلکه باید از همین لحظه بهترین استفاده را برد

چرا که به قول نویسنده‌ای، زندگی همه‌اش واقعیت خشن نیست و گاه می‌توان رگه‌های رمانتیکی را لابه‌لای حوادث خشک آن احساس کرد و نفس راحتی کشید.

«در مورد دیگران همان قضاوتی را نکن که نمی‌خواهی دیگران درباره‌ات بکنند.»

«در مورد دیگران همان قضاوتی را نکن که نمی‌خواهی دیگران درباره‌ات بکنند.»

خدای آن‌ها (که آن را آکبند از اجداد پیوریتن و دور خود به ارث برده‌اند) تنگ‌نظر، بی‌منطق، ظالم، پست، کینه‌توز و متحجر است. شکر خدا که من هیچ خدایی را از هیچ‌کس به ارث نبرده‌ام. من آزادم که خدای خودم را آن‌طور که آرزو دارم تصور کنم. خدای من مهربان، دلسوز، خلاق، بخشنده، فهمیده و شوخ‌طبع است.

او از اول زندگی تا آخرش عقایدش همان بود.

آه من کم‌کم دارم شخصیت زیبا و قوی خودم را می‌سازم. همه همین کار را می‌توانند بکنند. من با این نظریه که بدبختی و غم و ناامیدی قوای اخلاقی آدم را می‌سازد مخالفم. آدم‌هایی خوشبخت هستند که وجودشان سرشار از مهر و محبت است. من اعتقادی به افراد بیزار از مردم و مردم‌گریز (کلمهٔ قشنگی است. تازه یادگرفته‌ام) ندارم. باباجون شما که مردم‌گریز نیستید نه؟

دیشب با دلی شکسته به رختخواب رفتم. با خود فکر کردم که به هیچ جا نمی‌رسم و شما پول خودتان را به‌خاطر هیچ و پوچ دور ریخته‌اید. ولی فکر می‌کنید بعدش چه شد؟ صبح با طرح داستانی جالب و تازه‌ای که به ذهنم رسیده بود از خواب بلند شدم و امروز مثل همیشه سرحال بودم و تمام روز وقتی اینجا و آنجا می‌رفتم شخصیت‌های اثرم را در ذهنم می‌ساختم. کسی نمی‌تواند مرا متهم به بدبینی کند. اگر من شوهر داشتم و دوازده بچه‌ام در عرض یک روز در اثر زلزله زیر خاک می‌رفتند، صبح روز بعد باز لبخندزنان سروکله‌ام پیدا می‌شد و دوباره از اول دنبال راه انداختن یک جین بچهٔ تازه بودم. با یک دنیا محبت، جودی

اعمال آن‌ها بهتر از عقایدشان است.

«طالب واقعی علم کسی است که عطش زیادی نسبت به‌جزئیات دارد.»

من فهمیده‌ام که بحث کردن دربارهٔ مذهب با خانوادهٔ سمپل بی‌خطر نیست. خدای آن‌ها (که آن را آکبند از اجداد پیوریتن و دور خود به ارث برده‌اند) تنگ‌نظر، بی‌منطق، ظالم، پست، کینه‌توز و متحجر است. شکر خدا که من هیچ خدایی را از هیچ‌کس به ارث نبرده‌ام. من آزادم که خدای خودم را آن‌طور که آرزو دارم تصور کنم. خدای من مهربان، دلسوز، خلاق، بخشنده، فهمیده و شوخ‌طبع است.

در زندگی مشکلات بزرگ نیست که به آدم با اراده احتیاج دارد (هر کسی می‌تواند در یک بحران قد علم کند و با شجاعت با فاجعه‌ای مصیبت‌بار روبه‌رو بشود) بلکه به‌نظرم در یک روز با خنده به استقبال مشکلات کوچک رفتن، واقعاً احتیاج به عزم و اراده دارد. من هم سعی می‌کنم چنین اراده‌ای را در خود به وجود بیاورم. می‌خواهم به خود تلقین کنم که زندگی فقط یک بازی است و من باید تا آنجا که می‌توانم ماهرانه و درست آن را بازی کنم.