بریده‌هایی از کتاب کافه مک ادم و آخرین بازی

هنوز پشت لبت سبز نشده سرخود شدی؟ غرور کردی؟ نون باباتو می‌خوری، مال خودتو می‌رونی؟

خُل‌مشنگ سیاسیا... عزت: این یکیشو درست گفت.

تن من با تن اون حکایت یه شرزه‌شیر بود با یه آهوی جوون. تنِ من سخت و چغر بود، مثل سنگ، تن اون نرم و سبک، مثل هوهوی نسیم. بوی یاس، صدای چک‌چک بارون... روی خاک. سنگ بودم، خاک شدم. آتیش بودم، آب شدم. نفسم بُرید. خواب شدم. با لالایی طالع تلخم چه شیرین خوابم کرد.

چه ماهرانه از کوچه‌پس‌کوچه‌های تعهد، خودتو به ویترین بوتیک ازمابهترون رسوندی.

سر کدوم گردنهٔ تاریخ جا موندی؟

عزت: آفتاب‌زردی تو دامنهٔ کوهستان محاصره‌مون کردن.

بیا بریم ان‌قدر لچربازی درنیار.

عصری برمی‌گردم. دلی: بی‌خود می‌گه. امروز از بر دل من تکون نمی‌خوره. قوام: دلی!

چنگیزی سرانجام از مسیر خروج دلی چشم می‌گیرد.