بریده‌هایی از کتاب صوفیان و بوداییان

رهبانیت، از ریشه «رهب» به معنی ترس و خشیت، از مدت‌ها پیش از ظهور اسلام تا اواخر قرون وسطا، هم در سرزمینی که اسلام در آن ظهور کرد و هم در جهان مسیحیت، صفت مشخصه مسیحیت به‌شمار می‌رفته است. شواهد تاریخی از آن حکایت می‌کند که راهبان مسیحی پیش از ظهوراسلام، تقریباً از سده پنجم میلادی، در نواحی مرزی عربستان پرشماربودند. از این رو، بی‌تردید اعراب با راهبان و شیوه زندگی آنان آشنایی داشتند. واژه راهب در ادبیات پیش از اسلام به‌کار رفته است. شاعران پیش از اسلام، گاه در قصیده‌های خود تصویر کلبه راهبان را بسان خانه‌ای ترسیم کرده‌اند که در شب چراغ روشن آن از فاصله دور خیال خوش سرپناه را برای مسافران به همراه دارد.

چَکرَه به معنی «چرخ» و وَرتین به معنی «کسی است که چرخ را به حرکت درمی‌آورد» از این رو چَکرَوَرتین یعنی «گرداننده چرخ». در متون کلاسیک هندویی چَکرَوَرتین شهریار کیهانی است. او کسی است که چرخ ارابه‌هایش آزادانه می‌چرخد و به هر کجا که بخواهد می‌تواند سفر کند. در واقع چَکرَوَرتین شخصیتی اسطوره‌ای است که بر طبق اساطیر دین هندویی اجرای قوانین در جامعه و برقراری نظم سیاسی را تضمین می‌کند. او به شکل یک اَبَرانسان (مَهاپوروشَه) توصیف شده است که هنگامی که گام برمی‌دارد چَکرَه‌ای درخشان پشت سر او در آسمان حرکت می‌کند