بریده‌هایی از کتاب اسم شوهر من تهران است

«خدایا تو چقدر نزدیکی و من چقدر دورم

غریبه دیروز برایت آشنایی ازلی ابدی شده بود که نیامدنش تو را به دلشوره می‌انداخت.

وقتی خودت دیگر نتوانستی شعر بگویی فکر کردی با ترجمهٔ شعرها هم می‌توان شاعر باقی ماند.

چشم‌هایش شبیه عکسِ زنِ روی جعبه‌های چای شهرزاد است. با انبوهی از مژه‌های بلند، که هر بار پلک‌زدنش را بدل به لحظه‌ای تاریخی می‌کند.

شوهرم خوش برورو بود، زود یه شیکم زاییدم زیر سرش بلند نشه. دومی و سومی هم افاقه نکرد. شوهر خوشگل مال مردمه، شوهر زشت مال دلت.