بریده‌هایی از کتاب دو منظره و داستان های دیگر

ملال و بیهودگی، زمان می‌گذرد، اما من ایستاده‌ام، از پیری و مرگ می‌ترسم، با هیچ‌کس یگانه نیستم

در کنار تو امنیت دارم، با جهان به آشتی می‌رسم.

احساس می‌کنم مال این دنیا نیستم. از شور و شر مردم سر درنمی‌آورم.

از الان اعلام می‌کنم در آغاز چهل سالگی خودکشی خواهم کرد. زندگانی هر انسانی تا سن بیست مثل یک جشن باشکوه است؛ تا سی سالگی میوه‌هایش باید برسد، ده سال بعدی، زمان یادآوری خاطرات است.