بریده‌هایی از کتاب دو منظره و داستان های دیگر

ملال و بیهودگی، زمان می‌گذرد، اما من ایستاده‌ام، از پیری و مرگ می‌ترسم، با هیچ‌کس یگانه نیستم

احساس می‌کنم مال این دنیا نیستم. از شور و شر مردم سر درنمی‌آورم.

(مینا لب برچید، رضا دستی بر پشت او زد). زندگی همین است عزیزم! ما هم روزی پیر می‌شویم.» مینا از باغچه گل سرخی چید، آن را با سنجاق زد به یقهٔ کت شوهر: «من نمی‌خواهم پیر شوم!»

در کنار تو امنیت دارم، با جهان به آشتی می‌رسم.

می‌خواهم درد زایش را مجسم کنم. دیشب خواب دیدم کودکی از وسط آبهای ازلی طلوع می‌کند. عین بودا بود، نیلوفری سفید را بین انگشتهای کوچکش می‌فشرد. چشم که باز کردم با خودم گفتم فری! همین است! خودش به سراغت آمد.

دانایی آغاز ویرانی است.»

از الان اعلام می‌کنم در آغاز چهل سالگی خودکشی خواهم کرد. زندگانی هر انسانی تا سن بیست مثل یک جشن باشکوه است؛ تا سی سالگی میوه‌هایش باید برسد، ده سال بعدی، زمان یادآوری خاطرات است.