بریده‌هایی از کتاب سوز سفید

زندگی الم‌شنگه سرِ هیچه.

«غمْ چشم‌ها رو قشنگ می‌کنه و آدم رو عمیق.»

گفت «دنیا پُره از آدم‌هایی که هیچی نیستن و می‌خوان یه چیزی بشن و بدبختی همینه که فکر می‌کنن باید یه چیزی بشن.»

«هر کی نزدیک مُردنش می‌شه عقلش از کار می‌افته. انگار یه چیز دیگه‌ای می‌بینه جز اون چیزهایی که قبلاً دیده بوده. تمومِ زندگیش یادش می‌آد. یک‌آن، یک لحظه. قشنگ نیست؟» ایوب گفت «همه‌چیزِ زندگی قشنگه، حتی مُردن.»

«اما بیش‌تر وقت‌ها یادمون می‌ره که می‌میریم.» «اگه یادمون نره که نمی‌تونیم زندگی کنیم، ایوب‌خان.»

«هیچی بدتر از این نیست که آدم دنده به قضا بده، اما خیلی وقت‌ها می‌ده، چون عقلش رو دراز هم بکنه به چیزی قد نمی‌ده. می‌افته روی دورِ هر چه پیش آید خوش آید.»

«بین اومدن و رفتن کلی راهه که آدم باید طی کنه. اولش معلومه، آخرش هم معلومه، اما هیچ‌وقتِ خدا دوتا زندگی مثل هم نمی‌شه.»

«وقتی واسه یه چیز مهمل بمیری انگار صدبار مُرده‌ای.»

«آدم راه اشتباه رو بره بهتره تا بمونه.»

تو خودت رو خوار کردی ایوب‌پاشا نه من. تو خواستی با یه حیوون بجنگی و همین موجب شده خودت هم بیای تو ترازِ همون حیوونه. اینه که جیگر آدم رو می‌سوزونه.