کتاب خانه سایه ها (جلد اول، احضار)

راجع به موسیقی صحبت نکن، بلکه آن را بنواز.

این به هیچ‌کدام از موسیقی‌هایی که قبلاً شنیده بود شباهتی نداشت، بیشتر مثل جیغ کشیدن بود. مارکوس به‌شدت جاخورد و بعد هم نگاهی به مادرش کرد و سعی کرد با گرد کردن چشمانش، چنین وانمود کند که از صداها نترسیده و فقط تعجب کرده است. مادرش اصلاً چیزی نشنیده بود.

«چون آدما می‌تونن واقعاً موجودات وحشتناکی باشن. اونا برای کاراشون احتیاجی به دلیل ندارن.»