کتاب کنت دومونت کریستو (جلد دوم)

من به شما این حرف را هرچند خشن است می‌گویم: برادر، شما خودتان را قربانی غرور می‌کنید. اگر شما برتر از دیگران هستید، برتر از شما خداوند هست. مونت کریستو با لحنی چنان عمیق که ویلفور را بی‌اراده به لرزه افکند گفت: خداوند از همه برتر است آقا. غرور من برای انسان‌هاست، این مارهایی که همیشه آمادگی دارند علیه کسانی که سرشان از آنها بالاتر است و آنها را با پا لگدمال نمی‌کنند، راست شوند. غرورم را در برابر خداوندی که مرا از نیستی بیرون کشیده است تا به آنچه امروز هستم تبدیلم کند، وامی‌گذارم.

سه احساس دارم که انسان با وجود آنها کسل نمی‌شود: اندوه، عشق، و سپاسگزاری.

در تمام سرزمین‌های دنیا مردم مبارزه می‌کنند، امّا فقط فرانسوی‌ها هستند که مبارزه را هم با خنده انجام می‌دهند.

زن مقدّس است و زنی که دوستش دارم قدّیس است.

«جوانی گلی است که میوه‌اش عشق است... خوشبخت باغبانی که میوه را زمانی بچیند که رسیدن تدریجی آن را دیده باشد.»

برای هر دردی دو درمان وجود دارد: زمان و سکوت.

امّا نفوذ کردن در روح این مرد، خصوصآ هنگامی که او پرده‌ای از لبخند به روی آن می‌کشید، کار مشکلی بود.

پاره شدن یک رگ در نیم‌کره مغز، همه این ادّعاها را نابود کرده است، نه در یک روز، نه در یک ساعت، بلکه در یک ثانیه. روز پیش آقای نوارسیه، ژاکوبن سابق، سناتور پیشین به گیوتین می‌خندید، توپ را مسخره می‌کرد، خنجر را به هیچ می‌شمرد؛ آقای نوارسیه که انقلاب را به بازی می‌گرفت، آقای نوارسیه که فرانسه برایش فقط یک صفحه وسیع شطرنج بود که در آن پیاده، رخ، اسب و وزیر می‌بایست نابود و شاه مات شود، آقای نوارسیه‌ای که چنین خطرناک بود، روز بعد به «این آقای نوارسیه بینوا» پیرمرد بی‌حرکتی تبدیل یافت که به اراده ضعیف‌ترین فرد خانه، یعنی نوه او والانتین واگذار شده است. جسدی است بی‌زبان و منجمد که زنده نیست مگر برای زمان دادن به بهانه‌ای که او را بدون حرکت به تجزیه کامل برساند.

من آینده را با گذشته می‌سنجم

من معمولا قمار نمی‌کنم، زیرا آن‌قدر ثروتمند نیستم که ببازم، و آن‌قدر فقیر نیستم که بخواهم ببرم.

من اشباح را دوست دارم، هرگز نشنیده‌ام که در طول شش هزار سال عمر آدمی، مرده‌ها آن‌قدر بدی کرده باشند که زنده‌ها در یک روز انجام می‌دهند.

پس این دارو در واقع سمّی خطرناک است؟ اوّل این مسأله را قبول کنیم که سمّ وجود ندارد، زیرا در پزشکی سم‌های بسیار شدیدی را به عنوان دارو به کار می‌برند و با طریقی که به کار می‌رود دارویی شفابخش است.

نجات یک انسان از مهلکه، مانع عذاب یک پدر شدن، احساس مادری را مراعات کردن، عملی نیکوکارانه به حساب نمی‌آید، بلکه کاری است انسانی.»

مگر شما هوایی را که تنفّس می‌کنید و بدون آن زنده نخواهید ماند، می‌بینید؟

انسان کامل نمی‌شود مگر زمانی که بتواند مانند خداوند بیافریند و نابود کند. فعلا نابود کردن را یاد گرفته است، پس نیمی از راه را رفته است.

عیب نقّاشی‌های جدید این است که هنوز فرصت نیافته‌اند قدیمی شوند.

هیچکس از آینده خبر ندارد. انسان تصمیم می‌گیرد، ولی اختیار دست خداوند است.

افسوس که در این دنیا نمی‌توان به سعادت کامل رسید.

من اشباح را دوست دارم، هرگز نشنیده‌ام که در طول شش هزار سال عمر آدمی، مرده‌ها آن‌قدر بدی کرده باشند که زنده‌ها در یک روز انجام می‌دهند.

شرقی‌ها چنانکه می‌دانید فقط برای دو چیز ارزش قائلند: نجابت اسب و زیبایی زن.

برای هر دردی دو درمان وجود دارد: زمان و سکوت.

دادستان خود را برای جواب آماده کرد و گفت: «آقا، شما چنانکه خودتان می‌گویید خارجی هستید. گمان می‌کنم قسمتی از عمر شما در ممالک شرقی گذشته، پس نمی‌دانید که عدالت انسانی که در آن سرزمین‌های وحشی شتاب‌زده اجرا می‌شود، در نزد ما چه روش محتاط و دقیقی دارد.» چرا آقا، خوب می‌دانم. روش شما درست مثل پای لنگ است و روش بسیار قدیمی است. همه اینها را می‌دانم، زیرا درست درباره عدالت همه سرزمین‌هاست که من به مطالعه مشغولم. اصول محاکمات جنایی هریک از ملل را با عدالت طبیعی مقایسه می‌کنم، و باید بگویم که هنوز هم همان عدالت ملل بدوی، یعنی قصاص است که من به قلب خداوند نزدیک‌تر می‌بینم.

هایده نامی است که در فرانسه خیلی کم است، ولی در آلبانی و در اپیر زیاد است، و معنی پاکی، شرم، بیگناهی می‌دهد. به قول شما پاریسی‌ها نوعی اسم تعمیدی است.

کسی خوب می‌خندد که آخر بخندد.»

«مرا فقط برای خبرهای بد بیدار کنید.»

برای هر دردی دو درمان وجود دارد: زمان و سکوت.

«فقط زن‌ها هستند که به پنهان کاری قادرند.»

«از من نفرت دارند، زیرا از من می‌ترسند.»

کسانی که در گهواره ارغوانی متولّد شده و هرگز آرزوی چیزی را نکرده‌اند، نمی‌دانند که سعادت زندگی چیست. همان طور که کسانی که حیاتشان را در یک کشتی توفان‌زده به خطر نینداخته‌اند، قدر یک آسمان صاف را نمی‌دانند.

آقای عزیز، هیچکس از آینده خبر ندارد. انسان تصمیم می‌گیرد، ولی اختیار دست خداوند است.