کتاب روان درمانی معطوف به انتقال برای اختلال شخصیت مرزی (راهنمای بالینی)

هدف TFP کمک به بیمار است برای عبور از موضع پارانوئید- اسکیزوئید به سمت موضع افسردگی و سپس حل و فصل مسایل موضع افسردگی و دست‌یابی به یک توازن روانی متعادل.

مکانیسم‌های دفاعی فرافکن می‌کوشند فرد را از عاطفهٔ منفی خلاص کنند به‌طوری که آن را دارای منشأ بیرونی تصور نماید.

تعامل یک مراقب خیرخواه، همدل و دلسوز با کودک به رشد خودتنظیمی و غلبهٔ عواطف مثبت بر منفی و شروع وجدان و تعاملات نرم فزاینده با همسالان منجر می‌شود.

افراد دچار اختلال شخصیت مرزی به‌طور گزینشی اطلاعات منفی را به یاد می‌آورند

درمانگری که با بیمار مرزی کار می‌کند اغلب از همان جلسه نخست از جوی کلافه‌کننده، مشکل‌ساز، سردرگم‌کننده و ناکام‌کننده آگاه می‌شود. این تجربه می‌تواند کاملاً ناراحت‌کننده باشد به‌خصوص از آن جهت که بیمار اغلب حس فوریت را منتقل می‌کند

نمای بزرگسالی سازمان شخصیتی مرزی همراه با پراکندگی هویت، غلبهٔ عاطفی منفی، خودتنظیمی ضعیف و روابط مختل با دیگران است.

در درمان به دنبال فعال شدن انتقال و سپس تبیین روابط ابژه درونی هستیم که ساختار منش را تشکیل می‌دهد و زیربنای کنش‌نمایی محسوب می‌شود.

آنچه که اهمیت دارد توانایی درمانگر برای پذیرش و نگه‌داشت شدت عواطف بیمار بدون کناره‌گیری یا جبران دفاعی است.

در سیر رشد طبیعی، افراد از موضع اسکیزوئید- پارانوئید دونیم شده عبور می‌کنند و به ساختار یکپارچه و ظریف‌تر روانی می‌رسند که در آن فرد وجود عواطف پرخاشگرانه و محبت‌آمیز در خود و دیگران را می‌پذیرد و حوزهٔ قطب‌های افراطی را پشت سر می‌نهد

دونیم‌سازی یا تجزیهٔ ابتدایی می‌تواند به صورت همانندسازی فرافکنانه خود را نشان دهد یعنی گرایش ناخودآگاه برای القای حالات عاطفی در دیگری که تحمل آن برای خودِ فرد دشوار است

نقش TFP با اهداف بلندپروازانه درمان شروع می‌شود. TFP حول هدف تغییر سازمان شخصیت بیمار پی‌ریزی شده است.

در بسیاری از موارد مشاهده کرده‌ایم کنش‌نمایی بیمار ظرف ۶ ماه نخست درمان تحت کنترل درمی‌آید و استفاده از مکانیسم‌های دفاعی ابتدایی در سال دوم درمان به میزان چشمگیری کاهش می‌یابد.

هدف روان‌درمانی معطوف به انتقال (TFP) تحکیم هویت است (یکپارچه‌سازی روابط اُبژهٔ درونی شدهٔ آزارگر و آرمانی‌شدهٔ جدا شده

پذیرش سردرگمی از سوی درمانگر شکل اولیه همدلی محسوب می‌شود.

بیماران ممکن است احساس کنند که این رفتارهایی که درمانگر آنها را تهدید درمان می‌داند دقیقاً مکانیسم‌های مُدارا و مقابلهٔ آنها است که به آنها کمک می‌کند تسکین یابند یا حتی دوام بیاورند.

انتقال و انتقال متقابل از همان اوایل درمان بیماران مرزی ظهور خواهد کرد.

عواطف عوامل انگیزشی روانی اصلی محسوب می‌شوند

برخلاف این فرض که رابطهٔ انسانی گرم و بخشنده به رشد بیمار کمک می‌کند این کاوُش عواطف شدید منفی از طریق تحلیل انتقال است که به تدریج به بیمار امکان می‌دهد رابطه‌ای جدید را به عنوان چیزی باارزش که می‌تواند از آن برای رشد و ارضا استفاده کند بپذیرد.

در فرافکنی برخلاف همانندسازی فرافکنانه بیمار به‌طور ناخودآگاه آنچه را به درمانگر فرافکنی کرده القا نمی‌کند و تلاشی برای کنترل درمانگر تحت تأثیر این فرافکنی انجام نمی‌دهد.

ملانی کلاین (۱۹۴۶) این دنیای درونی دو نیم‌شده را موضع پارانوئید- اسکیزوئید می‌نامید که مشخصهٔ آن بازنمودهای درونی کاملاً خوب و کاملاً بد است. ویژگی اسکیزوئید این موضع از ماهیت دونیم شدهٔ آن برمی‌آید. کیفیت پارانوئید حاصل گرایش فرد به فرافکنی ابژه آزاررسان بد به ابژه‌های بیرونی و در نتیجه هراس از پرخاش از سوی بیرون است.

دفاع‌های ابتدایی حول و حوش دونیم‌سازی یعنی جداسازی بنیادین عاطفهٔ خوب و بد و ابژهٔ خوب و بد سازمان می‌یابند. این مکانیسم‌های دفاعی تلاشی برای محافظت از بخش آرمانی شدهٔ روان فرد یا دنیای درونی او در برابر بخش پرخاشگرانه محسوب می‌شوند

همانندسازی فرافکنانه ارتباط نزدیکی با دفاع کنترل همه‌توان دارد (کرنبرگ ۱۹۹۵).

آرمانی‌سازی ابتدایی، (بی‌ارزش‌نمایی) و انکار، مکانیسم‌های دفاعی ابتدایی دیگری هستند که مکمل یا تقویت‌کنندهٔ دونیم‌سازی، همانندسازی فرافکنانه و کنترل همه‌توان محسوب می‌شوند.

بیماران مرزی فاقد حس ثابتی از خود برای هدایت آنها به شکلی آرام و مؤثر در موقعیت‌های بین فردی مختلف هستند (کرنبرگ ۱۹۷۵).

برخلاف فرض شایع مبنی بر این که ابتدا درمانگر باید رابطهٔ خوبی با بیمار بسازد، اتحاد درمانی با بیماران مرزی پیامد درمان است نه پیش‌شرط آن.

حالت احساسی درونی درمانگر اغلب نشانه‌ای مبنی بر وجود بازنمودهای اُبژهٔ فعال‌شده در درون او به وسیلهٔ بیمار است.

درمانگر می‌تواند از استعاره‌ای که از زبان خودِ بیمار استخراج شده باشد به‌عنوان یک روش غنی هیجانی، موجز و روشن برای صحبت در مورد تصاویر پیچیدهٔ خود و ابژه استفاده کند.

هرچند مشخصه روان فرد مرزی ساختار چندپاره‌ای است که از لحاظ نظری از تعداد بی‌شماری دوتایی‌های روابط اُبژه ساخته شده است، در عمل درمی‌یابیم که هر بیمار عموماً تعداد مشخصی دوتایی‌های غالب دارد.

انتقال براساس اینکه کدام رابطهٔ درونی‌شده در لحظه دوباره تجربه می‌شود و کدام نقش درون رابطه به صورت ناخودآگاه به بیمار و کدام نقش به درمانگر تخصیص می‌یابد می‌تواند به‌سرعت تغییر کند.

در کار بالینی درمانگر ممکن است در اجتناب از وارسی کامل دوره‌های کنش‌نمایی با بیمار هم‌دست شود. این شکلی از تبانی با دفاع‌های تجزیه‌ای است که آنها را در برابر هوشیاری آگاهانه از عواطف ناراحت‌کننده و آزار دهنده پشت کنش‌نمایی شدید محافظت می‌کند.