بریده‌هایی از کتاب پسران فریدون

اظهارِ عَجز نزدِ ستمگر زِ ابلهی است اشکِ کباب باعثِ طُغیانِ آتش است!

بزرگ کسی است که مقامِ کسی را کوچک نداند، این‌چنین کسی بزرگ است.

به‌جز رأی و دانش چه اندر خورَد پسر را که چون آن پدر پَروَرَد

چو فرزند باشد به آیین و فَر گرامی به دل بَر، چه ماده، چه نَر

فریدون به پسرِ کوچک گفت: کسی که زور، دلیری و دانایی دارد، هم مردِ رَزم است، هم مردِ اندیشه. گویی بینِ خاک و آتش، هشیارانه راهِ میانه (اعتدال) را انتخاب کند.

چون سیاهی حاکم شود، آنان که جایگاه بزرگی دارند نیز خیره‌سری و خشم پیشه می‌کنند.

جهان چون شما دید و بیند بسی نخواهد شدن رام با هرکسی

به نظرِ فردوسی: نبردِ روشنی و تاریکی از روزگار اساطیری تا پایانِ تاریخِ زندگانیِ بشر ادامه دارد، در این میان، انتخابِ راه با آدمیان است، چون انسان تنها مخلوقی است که از نعمتِ خِرَد، نیروی اراده و قدرتِ انتخاب برخوردار است، پس می‌تواند خوی مَزدایی یا اهریمنی برگزیند. اهورامَزدا جهان را با دانایی، نور و زیبایی آفرید. از روزِ نخست، ستیزِ نادانی، سیاهی و زشتی با نور و روشنایی آغاز شد. نیکی و خوبی ابزارِ خوبان و بدی وسیلهٔ آدم‌های اهریمن‌خو شد. این نبرد تا پایانِ تاریخ ادامه خواهد یافت، زیرا بنیادِ جهان بر پایه نبردِ خیر و شر است، اما باقیِ عمر هرکس، پس از این سرای سپنج، در عالمِ گنج است، جایی که کاشته‌ها درو می‌شود.

زمانه بی‌اندوه گشت از بدی گرفتند هریک رهِ ایزدی دل از داوری‌ها بپرداختند به آیین، یکی جشنِ نو ساختند

آرامشی که انسان‌های خوب، از گفتار، کردار و پندارِ نیک برای خود می‌سازند، همان بهشتی است که هرکس می‌تواند در دنیای مادی نیز برای خود بسازد، کاری که البته آسان نیست، ولی دور از دسترس نیست... اما تنها با گفتن برآورده نمی‌شود