بریده‌هایی از کتاب کافه کوچه

ـ توی تقدیر آدم یه چیزایی از پیش تعیین شده است، اما دلیل نمی‌شه که نشه تغییرش داد.

اما وقتی من خودم هم در نگاه اول عاشق خودم نمی‌شدم از غریبه چه انتظاری بود؟

بعد از این همه سال زندگی با خودم می‌دانستم که نباید در لحظات اولیهٔ صبح انتظار ویژه‌ای از قیافه‌ام داشته باشم و تف تو همهٔ آن رمان‌هایی که دخترش در هر شرایطی به صورت خدادادی هم موهایش سشوار کشیده بود، هم صورتش آرایش کرده و هم در هیچ شرایطی یک نخ موی زائد در کل مناطق هیکلش پیدا نمی‌شد. همه هم که از دم مانکن بودند و چشم گاوی!

خوبی تقدیر این بود که کاری نداشت تنها هستی یا با پارتی، وقتش که می‌رسید خودش به سراغت می‌آمد.

از داخل سینی استیلی که پشت شیر آب گذاشته بودم به دماغم نگاهی می‌اندازم. تمام‌رخ، سه‌رخ و نیم‌رخ. کمی گرد و قلنبه بود، اما به صورتم می‌آمد. نمی‌آمد هم مهم نبود. خدا را شکر هنوز آن‌قدر درگیر خوردن مغز خر نشده بودم که پول نداشته‌ام را به خاطر دماغ در سطل زباله بریزم. دو تا سوراخ بود برای تنظیم هوا، این همه سخت‌گیری هم نداشت.

احتمالا دست تقدیر بود. این‌که من هیچ‌کسی را اطرافم نداشتم که دلم بخواهد تقدیر مرا به او برساند، دست خودم نبود. خودم را هم از سر راه نیاورده بودم که همین‌طور کیلویی به کسی بیندازم. حتی در همان دانشگاه هم گزینهٔ به‌دردبخوری پیدا نشده بود که حتی دلم به عشقی یک‌طرفه خوش شود. نه حتی در مقطع فوق. البته که من هم قصدم فقط تحصیل علم بود!

درست مثل لیلی و مجنون. همان که بابا از عشقش به این داستان اسم مرا لیلی و اسم آن برادر بی‌شعورم را به نیابت از مجنون، مجید گذاشت. چون ادارهٔ ثبت احوال اجازهٔ این نام‌گذاری را نداده بود و در نتیجه مجید فقط دیوانگی مجنون را وارث شد!

وای که چقدر بعضی وقت‌ها تقدیر قصی‌القلب می‌شد. چرا نمی‌گذاشت همهٔ آدم‌ها مثل آدم عاشق شوند و زندگی کنند و آخر قصهٔ همه‌شان هم نوشته شود: «... و سال‌های سال با خوبی و خوشی در کنار هم زندگی کردند.»

نه به بعضی‌ها که به صورت خدادادی شاغل به دنیا می‌آیند، نه به ما که برای یک شغل مسخره، با یک حقوق مسخره‌تر، باید روزی چندبار روح پدر مرحوم را ملاقات کنیم.

خیلی آرام پا به کارگاه می‌گذارم و در همان چارچوب زنگ زدهٔ در می‌ایستم. کارگاه زیادی قدیمی و کمی تا قسمتی مخروبه است. این‌بار به جای تماس با بابای مجازی کاملا مستقیم با مامان حقیقی تماس می‌گیرم و لوکیشنم را اعلام می‌کنم و داد و دعوا و فحش‌هایش برای تنها رفتنم را به جان می‌خرم و خیالم از این بابت که حداقل کسی بعد از مرگ مرا پیدا خواهد کرد راحت می‌شود. تماس را قطع می‌کنم و گوشی را در مشتم نگه می‌دارم و آرام‌آرام پیش می‌روم.

هرچه سعی می‌کنم، هیچ جملهٔ تأثیرگذاری به ذهنم نمی‌رسد. تمام شعرهایی هم که در مدرسه حفظ کرده بودیم از یادم رفته و «میازار موری که دانه کش است» هم که به این فضا نمی‌آید. همین‌طوری می‌نویسم: «در انتظار اجابت رویاها... روی دیوار اتاقم پنجره می‌کشم... کافه کوچه/ پاییز ۹۷» و صدایی از درونم تأکید می‌کند که؛ «واقعا خسته نباشی!»

در نقش یکی از بچه‌های ناف آن محله از خانه خارج شدم و تا سر خیابان رفتم، بعد هم بلافاصله تاکسی گرفتم و برای تدابیر امنیتی، با پدر مرحومم به صورت فرضی تماس گرفتم و اطلاع دادم که سوار تاکسی شده‌ام تا راننده حساب کار دستش بیاید. در نهایت با فرورفتن در نقش یک توریست آدرس را به راننده داده و خیلی ریلکس به بیرون زل زده بودم و طبق معمول به جای آن‌که دقت کنم ببینم از کدام گورستانی مرا به گورستان موردنظر می‌رساند و برای دفعات بعد یاد بگیرم و این همه مجبور به ایفا کردن نقش توریست در شهر آبا و اجدادی نباشم، در هپروت رویاها غرق شده و فقط خدا رحم کرده بود که راننده تا انتهای مسیر خلافکار از آب در نیامده بود.

استرس مثل ذرت بو داده در دلم بالا و پایین می‌پرد.

ـ مگه دیرت نشده، بیا برسونمت. پاهایم را محکم روی زمین نگه می‌دارم تا عین فنر از جا در نروند و سوار شوند و همه بفهمند که از خدایم است که سوار شوم. این چیزها باید توی دل آدم بماند! ـ نه، ممنون! شما برید، من با چیز می‌رم. ـ چیز؟ ـ اتوبوس. ـ رفت. ـ کی؟ با ابرویش به ایستگاه اشاره می‌کند و نمی‌داند من وقتی او را می‌بینم کلا مغزم از کار می‌افتد. آن هم حالا که می‌خواست مرا با این دلبر زیبا برساند.

خوبی تقدیر این بود که کاری نداشت تنها هستی یا با پارتی، وقتش که می‌رسید خودش به سراغت می‌آمد.

واقعا می‌خواهم بدانم کسی میان رمزگشایی‌های پوآرو و شرلوک هم از آن‌ها می‌خواسته ظرف‌ها را بشویند؟!

آخ خدایا شکر که باران می‌بارد و همین‌طور بی‌وقفه پشت سرش آب ریخته می‌شود. وگرنه از این‌که پشت سرش آب نریخته بودم دق می‌کردم.

«شاید یه روز... تقدیر تو رو به من برسونه!»

گاهی در زندگی با مواردی روبه‌رو می‌شدم که هدف خداوند از خلقت خودم را درک نمی‌کردم. درواقع وقتی دقیق می‌شدم می‌دیدم از هیچ‌چیز خاصی شانس نیاورده‌ام. نه پول، نه شاهزاده‌ای حتی سوار بر الاغ، نه دوست، نه برادر، نه به‌طور کلی فامیل، نه قد، نه چشم رنگی، نه موی بور، نه حتی یک صدای درست و حسابی.

خودم را هم از سر راه نیاورده بودم که همین‌طور کیلویی به کسی بیندازم.

اطراف من زوج رویایی نبود. همه از دم داغان یا نهایتا همان معمولی بودند. یک سرچ کوتاه در اینترنت هم آمار طلاق را مشخص می‌کرد. اصلا ما آدم‌های عادی به کنار، سلبریتی‌ها هم بیشتر از ازدواج، خبر طلاقشان درمی‌آمد. ربطی به این‌ور آب و آن‌طرفش هم نداشت. طلاق مرزهای جغرافیایی را به طرز شگفت‌انگیزی پیموده بود. اصلا انگار یک حکمتی در ثبت ازدواج بود که تا مهرش خشک می‌شد، زمزمه‌های طلاق به گوش می‌رسید. آن‌قدر همه از هم طلاق گرفته بودند که آدم می‌ترسید به صورت خودجوش از خودش جدا شود.

بعد هم کلی دعا کرده بودم که یک وقت بچه پسر نشود. آمدیم و این پسر یک گردن کلفتی می‌شد با سبیل چخماقی، آن‌وقت آرامسس را باید کجای آن هیکل می‌چپاند، یا مثلا گذر این برادرزادهٔ ما به مکه می‌افتاد، بعد آن‌وقت ما حاج آرامسس را کجای دلمان می‌گذاشتیم؟

مدام صدای نصرالله مدقالچی خدابیامرز در گوشم اکو می‌شد که: «لیلی، تکرار غریبانهٔ روزهایت چگونه گذشت!» من هم در جوابش می‌گفتم: «با بدبختی، بی‌یار، با جیب خالی.»

«در انتظار اجابت رویاها... روی دیوار اتاقم پنجره می‌کشم... کافه کوچه/ پاییز ۹۷»

رابطهٔ من و مجید از حوالی نوجوانی چیزی در مایه‌های روابط همسایگی مدرن بود. همسایه‌هایی که خبر از حال هم ندارند و فقط گه‌گاه همدیگر را هنگام گذاشتن آشغال جلوی در می‌بینند و برای این‌که انگ بی‌شعوری روی پیشانی‌شان کوبیده نشود به هم سلام می‌کنند و از کنار هم می‌گذرند. درواقع قبل از آن هم خیلی از این مدل دور نبودیم و به صورت سنتی همسایگی می‌کردیم. آن موقع حکم بچه‌های همسایه را داشتیم که در کوچه با هم بازی کرده توی سروکلهٔ هم می‌کوبیدند و شب به خانه‌هایشان می‌رفتند تا روز بعد دوباره چرخه تکرار شود. اوج خانواده شدنمان سر سفره بود که با رساندن نمکدان یا مثلا لیوانی آب، بر حسن روابطمان صحه می‌گذاشتیم، که آن هم وقتی پای ته‌دیگ به میان می‌آمد

ـ توی تقدیر آدم یه چیزایی از پیش تعیین شده است، اما دلیل نمی‌شه که نشه تغییرش داد. ـ اما بعضی چیزا رو عمرا بشه تغییر داد. بعضی وقتا فکر می‌کنم خدا بعضیا رو برای چزوندن بعضیای دیگه آفریده. خدایی تو تقدیر خیلیا اصلا چیز خاصی نیست!

ـ خب الان دیگه مثل قدیما نیست. این روزا طلاق گرفتن مده عموکیو و چون تا عروسی نکنی نمی‌تونی طلاق بگیری، درنتیجه ازدواج خطرناک می‌شه!

هرچند ایکیوسان در فصل کرم‌ریزانش به سر می‌برد و گاهی به شدت کتک لازم می‌شد، اما به هر حال ما هم چیزی برای از دست دادن نداشتیم که بخواهیم اعصابمان را به خاطرش قروقاطی کنیم و او را راحت گذاشته بودیم تا هر غلطی می‌خواهد بکند!

هنوز هم نمی‌دانم چه سرّی در این نقش خواهرشوهر و عروس است که این‌طور ما دو دوست قدیمی را از هم جدا و بیزار کرد. شاید همان‌طور که خوانده شدن خطبهٔ عقد مهر و محبت را میان عروس و داماد بیشتر می‌کند، بذر نفرت و کینه را هم در دل عروس و خواهرشوهر می‌کارد تا تعادل برقرار بماند. وگرنه تا قبل از آن که ما مشکلی با هم نداشتیم و اصلا همین آشنایی کوفتی باعث پیوند میترا و مجید شده بود.

گاهی فکر می‌کردم مجید حق شارژ بیشتری در شکم مامان پرداخت کرده بود که در این زمینه زورش می‌چربید.