کتاب موج آفرینی

برتون با دلتنگی گفت: «چه زمانهٔ مزخرفی شده مردم دیگر از چیزی یکه نمی‌خورند.»

آیا یادتان می‌آید وقتی آن آثار برانگیزاننده را ارائه دادید بورژوازی پاریس چقدر به وحشت افتاد، یادتان هست افتتاح سگ اندلسی چقدر رسوایی و عصر طلایی چقدر خشم به بار آورد؟ حالا این فیلم‌ها را در بهترین سینماهای پاریس نشان می‌دهند، و حتی اگر خوشتان هم نیاید، بورژواها به شما احترام می‌گذراند و تحسینتان می‌کنند

شاعر محکوم به مردن از گرسنگی بود

خوان کارلوس اونتّی رُمان‌نویس زمانی گفت که فرق من و او در نویسندگی این است که من رابطه‌ای زناشویی با ادبیات دارم، در صورتی که او رابطه‌ای زناکارانه با آن دارد.

من آگاهانه علیه همهٔ اَشکال «ناسیونالیسم» مبارزه کرده‌ام، زیرا آن را یکی از نقایص بزرگ بشر و بهانه‌ای برای بدترین شکل فریب می‌دانم.

«سفر به اروپا» در نظر من و بسیاری از جوانان همنسلم در امریکای لاتین به منزلهٔ شرط لازم تربیت درست روشنفکری بود. اروپا از لحاظ فرهنگی بر ما تسلط داشت،

چرخش روزگار را ببین که از تو بورژوا ساخته.

از سفر نفرت داشت و بیزار بود که از خانه‌اش بیرون برود. افزود: «هر وقت خیلی لازم باشد، به دلیل کاری از خانه بیرون می‌آیم، مثل حالا. اما این هم آخرین بار خواهد بود. آخرین سفر، آخرین فیلم. دیگر تمام شد، از این به بعد در آرامش به سر می‌برم، بی‌آنکه دیگر از خانه بیرون بیایم.»

چرا وقتی آدم می‌تواند در آرامش به سر ببرد، زندگی را دشوار کنیم؟