بریده‌هایی از کتاب بلندی های بادگیر

زمین زیر پایش و هوایی را که تنفس می‌کند دوست دارم. هرچیزی را که لمس می‌کند و هر کلمه‌ای را که به زبان می‌آورد دوست دارم. نگاه‌ها و حرکاتش را دوست دارم. تمام وجودش را همان‌طور که هست دوست دارم. خب، بس نیست؟

رنجی که از حضورش در این خانه می‌برم بسیار بیش‌تر از لذتی است که از آزارش نصیبم می‌شود!»

تا وقتی به من توجه نداشت او را چون الهه‌ای واقعی می‌دیدم. گرچه هرگز عشقم را به زبان نیاوردم؛ اما اگر نگاه‌ها زبان داشتند، احمق‌ترین افراد هم متوجه عشق آتشینم نسبت به آن دختر می‌شدند.

آدم‌های مغرور برای خودشان ناراحتی درست می‌کنند.

چون در نظر من همه‌چیز به کتی ربط دارد. مگر چیزی هست که مرا یاد او نیندازد؟ هروقت به کف این اتاق نگاه می‌کنم، چهره‌اش روی سنگ‌ها نقش بسته! هر ابری، هر درختی، هر چیزی که در طول شب و روز می‌بینم مرا یاد او می‌اندازد. هر جا که می‌روم خیالش محاصره‌ام می‌کند! عادی‌ترین چهره‌ها، چه زن و چه مرد، حتی قیافهٔ خودم مرا یاد او می‌اندازد. انگار همهٔ آدم‌ها شبیه کتی عزیزم هستند.

علاقهٔ من به او به‌خاطر قیافه‌اش نیست، به‌خاطر این است که از خودم به من نزدیک‌تر است. روح و جان من و هیت‌کلیف از هرچه که ساخته شده باشد، شبیه هم است

خیانت و خشونت مثل نیزهٔ دو سر است. بیش از آن‌که به دشمن آسیب بزند، خودت را نابود می‌کند.»

نمی‌توان اسیران خاک را سرگردان تصور کرد، در حالی‌که آن‌ها زیر این زمین خاموش آسوده آرمیده‌اند.

چه کسی دوست دارد زنده بماند در حالی‌که روحش دفن شده است؟

نوشتن وصیت‌نامه دیر نمی‌شود. باید زنده بمانید و از ظلم و ستمی که کرده‌اید توبه کنید.

من هیت‌کلیف هستم! او تا ابد در خاطر من است. نه این‌که بیش‌تر از خودم باعث شادی‌ام باشد، نه، او خود من است.

زمین زیر پایش و هوایی را که تنفس می‌کند دوست دارم. هرچیزی را که لمس می‌کند و هر کلمه‌ای را که به زبان می‌آورد دوست دارم. نگاه‌ها و حرکاتش را دوست دارم. تمام وجودش را همان‌طور که هست دوست دارم.

اگر بیایی نگه‌ات می‌دارم و نمی‌گذارم بروی. من تنها در آن قبرستان نمی‌خوابم! می‌توانند مرا دفن کنند و سه چهار متر خاک رویم بریزند، حتی می‌توانند ساختمان کلیسا را روی قبرم ویران کنند، اما تا تو پیشم نیایی، راحت نمی‌شوم... بدون تو هرگز به آرامش نمی‌رسم!

تو خودت باعث جدایی ما شدی. من قلب تو را نشکستم، تو خودت آن را شکستی! قلب مرا هم شکستی.

اگر همهٔ دنیا نابود شود و فقط او بماند، من هم هستم؛ اما اگر همه باشند و او نباشد، دنیا برایم غریبه خواهد شد

کاش روزی زمین از وجودش پاک شود، کاش یادش از خاطرم برود!

اگر همهٔ دنیا نابود شود و فقط او بماند، من هم هستم؛ اما اگر همه باشند و او نباشد، دنیا برایم غریبه خواهد شد و من دیگر جزئی از آن نخواهم بود.

از این دو دیو سیاه، دو فرشتهٔ بی‌گناه و بی‌پروا بساز که به چیزی شک ندارند و همه را دوست خود می‌دانند، مگر آن‌که خلافش ثابت شود.

حالت سگ ولگرد و پستی را نگیر که انگار هر لگدی که می‌خورد حقش است و از تمام دنیا به اندازهٔ کسی که لگدش می‌زند متنفر است، چون دنیا باعث درد و رنج اوست.»

ما گاهی برای کسانی دلسوزی می‌کنیم که نه به خودشان رحم می‌کنند و نه به دیگران.

آدم‌ها با قلب‌شان احساس می‌کنند. او قلب مرا از بین برده است و من نمی‌توانم احساسی نسبت به او داشته باشم.

ریاکار نفرت‌انگیز! وقتی اسم جهنم را می‌بری، نمی‌ترسی که خودت هم به عذاب آن گرفتار شوی؟

شما که چیزی از مهمان‌نوازی سرتان نمی‌شود، حق‌تان است همیشه تنها باشید

از وقتی در زندگی‌ام با مفهوم رنج آشنا شدم، یادم نیست هیچ شبی این‌قدر بد خوابیده باشم.

چشم در برابر چشم، دندان در برابر دندان و درد و رنج دربرابر درد و رنج.

ما گاهی برای کسانی دلسوزی می‌کنیم که نه به خودشان رحم می‌کنند و نه به دیگران.

او هیچ‌وقت نمی‌خواهد فهمید که چه‌قدر دوستش دارم. نلی، علاقهٔ من به او به‌خاطر قیافه‌اش نیست، به‌خاطر این است که از خودم به من نزدیک‌تر است. روح و جان من و هیت‌کلیف از هرچه که ساخته شده باشد، شبیه هم است؛ اما من و لینتون مثل مهتاب و آذرخش یا شبنم و آتش با هم فرق داریم.»

هیت‌کلیف جواب داد: «چه‌قدر سخت است که به چشمان بیمارت نگاه کنم، دستان نحیفت را در دست بگیرم و تو را ببخشم. باز هم مرا ببوس و نگذار که به چشمانت نگاه کنم! من تو را به‌خاطر آن‌چه بر سرم آوردی می‌بخشم و کسی را که زندگی‌ام را نابود کرد دوست دارم. اما چه‌طور می‌توانم بلایی را که سر خودت آوردی نادیده بگیرم و قاتلت را ببخشم؟!»

ما گاهی برای کسانی دلسوزی می‌کنیم که نه به خودشان رحم می‌کنند و نه به دیگران.

کسی که تا ساعت ده صبح نیمی از کارهای روزانه‌اش را انجام ندهد، ممکن است نتواند باقی کارهایش را هم تمام کند.