کتاب در باب انتظار

هنگام انتظار، لولای درِ زمان نمی‌چرخد و انتهای راهرو پیدا نیست. یک ساعتْ یک عمر به درازا می‌کشد و صف به جلو حرکت نمی‌کند. باید زمان را به‌جای پیمودن، تاب آورد

انتظار کشیدن نه افسون مالیخولیایی کسالت و ملال را دارد و نه رمانتیسم حرمان‌زدۀ اشتیاق را. انتظار میان پهنه‌های خالی احساسات و عقلانیت، میان امید و ناامیدی، ملال و اشتیاق و یا حصول و بی‌حاصلی جا خوش می‌کند. کسانی که در این وادی سرگردان‌اند یا ناخواسته از آن سربرمی‌آورند، خود را در گرفتاری وجودیِ ویژه‌ای می‌یابند: زمانی پیش روی آنهاست که آن را نمی‌خواهند.

انتظار میان پهنه‌های خالی احساسات و عقلانیت، میان امید و ناامیدی، ملال و اشتیاق و یا حصول و بی‌حاصلی جا خوش می‌کند.

آدام فیلیپس در کتاب بوسیدن، قلقلک دادن و ملول بودن می‌نویسد: «دشوار بتوان از بودن با کسانی لذت برد که مدت زیادی چشم‌به‌راهشان بوده‌ایم.»

اگر خواب اوج رخوت بدنی باشد، ملالْ اوج رخوت ذهنی است.

«مهربانی به همه بدون هیچ‌گونه تمایزگذاری دربردارندۀ خطر بی‌تفاوتی و دور شدن از هرکدام آنهاست»

«همۀ چیزها تمایل به افقی شدن دارند، تا مثل آب روی زمین جاری شوند. حتی کوه‌ها هم در طول زمان فرسوده می‌شوند تا در نهایت مثل آب روی زمین جاری می‌شوند.»

هنگام انتظار، لولای درِ زمان نمی‌چرخد و انتهای راهرو پیدا نیست. یک ساعتْ یک عمر به درازا می‌کشد و صف به جلو حرکت نمی‌کند. باید زمان را به‌جای پیمودن، تاب آورد

باید زمان را به‌جای پیمودن، تاب آورد. به‌جای اندیشیدن به آن، باید حسش کرد. هنگام انتظار زمان سنگین و کند می‌شود. چشم‌انتظاری چیزی است ورای تأخیری ناخواسته، اهمیت آن بیش از خودِ زمانی است که صرف می‌شود.

«دشوار بتوان از بودن با کسانی لذت برد که مدت زیادی چشم‌به‌راهشان بوده‌ایم.»

«فرهنگ پول وجهِ مبادله‌ای جز خودش را به رسمیت نمی‌شناسد. پول حتی زمان را هم از جنس خودش به جا می‌آورد.»

«اگر قرار باشد که منتظر رسیدن به مقصد نمانیم، پس دیگر برای چه انتظار بکشیم؟»

«اگر قرار باشد که منتظر رسیدن به مقصد نمانیم، پس دیگر برای چه انتظار بکشیم؟» این پرسش را پل ویریلیو، نظریه‌پرداز اجتماعی، مطرح می‌کند و خود این‌گونه بدان پاسخ می‌دهد: «در انتظار رسیدن چیزی خواهیم بود که ماندنی باشد.»

«... سرنوشت غم‌بار ویرگول خود استعاره‌ای است از چیزی بزرگ‌تر؛ چگونگی رویکرد ما در مواجهه با سرشت بی‌تاب و بی‌قرار زندگی مدرن. فرصتی برای درنگ کردن نیست. توقف و مکث غیرمجاز است.»

«ساعت به ما نه ادراکی از زمان، بلکه ادراکی از انتزاعات فضایی می‌دهد. فهمیدن این که دیرند زمانی چیست بیشتر محتاج دانش و معرفت ژرف‌تر است تا اندازه‌گیری‌های ریاضی فضایی.»

«وقتی می‌گوییم زمان می‌گذرد این ماییم که در واقع می‌گذریم.»

آدورنو گفته بود «ما پرسوناهایی توخالی هستیم که به‌واقع جهانْ درونمان طنین می‌اندازد.»

همان حال که فرد منتظرْ پایان اسارت خود را در زندان آگاهی وجودی خویشتن انتظار می‌کشد، اشیا نیز منتظر رها شدن از نگاه خیرۀ او و بازگشت به نامرئی بودنشان در جریان تام کل تمام‌اند.

می‌توان گفت که حقیقت خود وابسته به ضرب‌آهنگ ماندن با امر جزئی است، و صبر و استمرار در درنگ کردن. تئودور آدورنو، اخلاق صغیر

«من چندان علاقه‌ای به کارهای بزرگ ندارم. برای خوب بودن کار نیازی به بزرگی نیست.»

ما انسان‌ها نه‌چندان چشمگیریم نه آن‌چنان ارزشمند و نه شاهکار هنری؛

توجه کردن انتظار کشیدن است. موریس بلانشو، مکالمۀ بی‌پایان

نیاز انسان دردمند بیش از هر چیز دیگری حضور و هم‌جواری دیگری است.