کتاب نفس آخر

جوون این‌قدر قدم‌هات رو با عجله و مطمئن برندار، هر قدر تند بری و محکم پا به زمین بکوبی، راحت‌تر یه شن ریزه می‌تونه آدم رو به زمین بکوبه!

«تا به آخر نفسم ترکِ تو در خاطر نیست. عشق، خود نیست اگر تا نفس آخر نیست...» «وحشی‌بافقی»

یک نویسنده‌ای می‌گفت، بعضی شکست‌ها را باید خورد. مفهومش ساده بود، یعنی باید راه را ولو تا بن‌بست پیش رفت چرا که نصفه رها شود،

کاش پاک‌کنی موجود بود که گاه روی دل می‌کشیدی و می‌توانستی همه چیز را از نو بنویسی

ه. شوهرته وظیفه‌شه ببردت، بیاردت، خرید کنه، حمایتت کنه، مراقبت باشه، بهت محبت کنه. تا وقتی این وظایف به گردنش باشه، تو براش زنی، همسری، ولی وقتی مطمئن باشه خودت می‌ری، خودت میای، خودت خرید می‌کنی، خودت مراقب خودتی، کم کم دیگه یادش میره زنی هم داره و فقط می‌شی شریک جسمش. نمی‌گم توانمندی خوب نیست، خیلی هم خوبه، یعنی عالیه ولی هیچ لزومی‌نداره اینو شوهرت بفهمه، بذار فکر کنه نمی‌تونی. چه ایرادی داره؟ نترس، ولی بذار فکر کنه می‌ترسی! بلد باش، ولی بذار فکر کنه بلد نیستی! بهش حس مردونگی بدی تا ابد مرد زندگیت باقی خواهد موند.

همهٔ حس و علاقه و محبت و صمیمیتت رو برای یه نفر صرف نکن، بذار کمی جا باشه برای فراموش کردن

«تا به آخر نفسم ترکِ تو در خاطر نیست. عشق، خود نیست اگر تا نفس آخر نیست...»

ز خواب‌های یخ زده بیرون بکش مرا ‫تا با نگاه گرم تو حالم عوض شود. ‫اصلا اجازه هست که من عاشقت شوم؟ ‫یا بهتر است این که سوالم عوض شود؟ ‫از بخت خواب رفته نپرسیده‌ام ولی ‫ای کاش بعد تو تب فالم عوض شود ‫اندیشهٔ جدا شدن از تو مرا شکست ‫باید تمام فکر و خیالم عوض شود ‫سر می‌کشم میان گذشته دوباره تا ‫این خاطرات‌رو به زوالم عوض شود ‫تقویم را ورق زده‌ام گریه می‌کنم ‫تا «آخرین نفس» که سالم عوض شود

هیچ عروسی تو لباس عروس برای رفتن به جهنم ذوق نمی‌کنه.

خوشبختی آدما به اندازهٔ میزان باورشونه.

وقتی آدم به یه چیزی فکر کنه و مفهومش رو بفهمه دیرتر فراموش می‌کنه

نویسنده‌ای می‌گفت، بعضی شکست‌ها را باید خورد. مفهومش ساده بود، یعنی باید راه را ولو تا بن‌بست پیش رفت چرا که نصفه رها شود، ذهن مدام پی انتهای مسیرش وول خواهد خورد.

هیچ کسی برای بدبخت شدن ازدواج نمی‌کنه و هیچ عروسی تو لباس عروس برای رفتن به جهنم ذوق نمی‌کنه.

اگه یه روز خدا بهت اختیار بده بین بهشت بدون داشتنش و جهنم با داشتنش، کدوم رو انتخاب می‌کنی؟ ‫نگاهش کردم. گفت: ‫ـ هدفت بهشته یا خدا؟ ‫سوال سختی بود، واقعا هدف بهشت بود یا خدا؟ کار خیر برای بهشت خودخواهانه بود و کار خیر برای رسیدن به حق تعالی، خدا خواهانه.

پیرمرد گفت: ‫ـ جوون این‌قدر قدم‌هات رو با عجله و مطمئن برندار، هر قدر تند بری و محکم پا به زمین بکوبی، راحت‌تر یه شن ریزه می‌تونه آدم رو به زمین بکوبه!