کتاب مرغی که رویای پرواز داشت

ظاهر ما باهم فرق می‌کنه. پس ما افکار درونی هم رو درک نمی‌کنیم؛ اما با روش‌های خودمون قدر همدیگه رو می‌دونیم. من به تو احترام می‌ذارم.

غمگین به‌نظر می‌رسید؛ جوری‌که انگار چیزی که دنبالش می‌کرد، اندوه بود.

تو باید بری. فکر نمی‌کنی که باید گونهٔ خودت رو دنبال کنی و جهان‌های دیگه رو ببینی؟ اگه من می‌تونستم پرواز کنم، هیچ‌وقت اینجا نمی‌موندم. نمی‌دونم که چطوری بدون تو زندگی کنم؛ اما تو باید بری.

مشکلی برام پیش نمی‌آد. کلّی خاطرهٔ خوب دارم که من رو تنها نمی‌ذارن.

«جوانه مادر گل‌هاست. نفس می‌کشه. در مقابل بارون و باد استوار می‌مونه. آفتاب رو نگه می‌داره و گل‌های خیره‌کنندهٔ سفیدی رو به وجود می‌آره. اگه به‌خاطر جوانه‌ها نبود، هیچ درختی وجود نداشت. یه جوانه جان‌بخشه.»

یک زندگی باارزش در یک لحظه به پایان رسیده بود؛ اما دنیا ساکت بود. درختان، ستارگان و سبزه‌ها طوری ساکت بودند که انگار هیچ‌چیزی ندیده بودند.

موقع رفتن سوگند خورد که هیچ‌جا خانه‌ای را برای همیشه انتخاب نکند.

به‌زودی خاطرات، تنها چیزهایی می‌شدند که داشت.

فقط اینکه همه از یک گونه هستید، به معنی این نیست که همهٔ شما یک خانوادهٔ خوش‌حال هستید. مهم این است که همدیگر را درک کنید؛ این عشق است!