بریده‌هایی از کتاب هایکو ذن، فصل گل های سفید داودی

دهن دره‌ای بلند دو دوست را از همدیگر جدا کرد

روز پاییزی این سرماخوردگی از کجاست؟ از دلی که تنگ می‌شود به وقت جدایی

با آرمیدن بر شانهٔ من آیا دنبال دوستی هستی تو ای سنجاقک قرمز

در حوضچه کهن غوکی جهید صدای آب

ماه بر می‌آید سایه‌های شکوفه آلو بر بالش سرم سر می‌نهند

شیون بلند فاخته گربه به سختی از لای در بیرون می‌آید

بعید است کسی ندیده زیسته باشد درخت آلو را فانوس فروزنده!

درست پیش از من روحم حرکت می‌کند در نوک قلمم

جهان را فراپشت نهاده‌ام حتی خیابان‌های شلوغ در صحنه‌ای باستانی را

اوه! اوف! دریافتم بال و پر پرواز شکسته در مهد کودک

خرمالوی شیرین را از خاطر نبرید روزهای جوانی‌تان را که خام بودید

نمی‌دانم چرا حس می‌کنم دل‌بستهٔ جهانی هستم که تنها برای مردن به آن پا گذاشته‌ایم

درست پیش از من روحم حرکت می‌کند در نوک قلمم

به وقت خوش‌آمدگویی و سرخم کردن دانهٔ تگرگی از موی زن افتاد

کفر پیشاروی جایگاه محراب دارد بازیگوشی می‌کند

زندگی من بسته به باریکی مویی‌ست لبهٔ باریک دشتی بی آب و علف

نه به هیچ روی نه بخاطر شعر بخاطر سکوت ماه

سوز و سرمای صبحگاهی شبانه‌های سرد به تنهایی سفر می‌کنم

انعکاس رعد و برق هر بار آبشار در میانه رودخانه خود را نشان می‌دهد

ماه به تنهایی رها شده در پهنهٔ شب هم از این است که نگاه‌تان می‌کند

با آرمیدن بر شانهٔ من آیا دنبال دوستی هستی تو ای سنجاقک قرمز

به تنهایی سفر می‌کنم تمامی سطح چشم‌انداز را آسمان پاییزی

رویای سال نو نه به خاطر یافتن پول یا به خاطر مرگ

رویای یک شب کوتاه. دیگر زمانی برای به‌خاطر آوردنِ آنچه داشتم نیست

ماه به تنهایی رها شده در پهنهٔ شب هم از این است که نگاه‌تان می‌کند