کتاب ارسطو: اخلاق نیکوماخوسی

خُلق نیک داشته باشیم، خواهیم توانست از شوربختی بیشترین بهره را ببریم و به بهترین نحو از فرصت‌های نیک استفاده کنیم.

شخص نیکِ ارسطویی نه به بهای ضررِ دیگران در پی نفع خود است نه به بهای ضررِ خود در پی نفع دیگران است، و این یکی از پیامدهای مهمِ آموزهٔ حدّ وسط است.

ارسطو فرض می‌کند که جبّاری به شما می‌گوید عملی شرم‌آور انجام دهید و اگر ندهید خانواده‌تان خواهند مرد. اگر بپذیرید [که آن عمل را انجام دهید]، آیا عملِ شما اختیاری است، غیراختیاری است یا هیچ‌کدام؟ ارسطو این مورد را تشبیه می‌کند به برعهده‌داشتنِ مسئولیتِ کشتی‌ای تجاری در توفان. در اینجا، بنا بر رأی ارسطو، کار درست این است که بارِ کشتی به دریا ریخته شود، اما آیا ناخدای کشتی این کار را با اختیار انجام می‌دهد یا غیراختیاری؟ راه‌حل ارسطو این است که در آن لحظه، و با توجه به هدف مشخصِ نجاتِ سرنشینان، ناخدای کشتی با اختیار این عمل را انجام می‌دهد

، اموری هستند که می‌بایست تابشان آورد حتی اگر به قیمت مرگِ خود باشد.

آکراسیا کم‌وبیش یعنی اینکه در وضعیتی مشخص بدانید انجامِ چه کاری برای شما نیک است اما، در عوض، غیرعاقلانه و با این حال خودخواسته آنچه بدتر است انجام دهید.

دودیگر، بحثی وجود دارد در این خصوص که آیا این استدلال معتبر است یا نه. چرا فرض کنیم که، درست به همان سان که چاقویی خوب بودن برای چاقو خوب است، انسانی سعادتمند بودن نیز برای انسان نیک است؟ پیشنهادهایی گوناگون ارائه شده، اما یحتمل قانع‌کننده‌ترینشان این است که انسان‌ها انواع طبیعی‌اند و برخلاف چاقو و چنگال از مصنوعات نیستند، و درست همان‌گونه که سالم بودن یا کارکردِ جسمانیِ خوب برای انسان نیک است، نیک بودنِ یک انسان ___ کارکردِ خوب به‌طور کلی___ برای آن انسان نیک است (Whiting ۱۹۸۸: ۳۸).