بریده‌هایی از کتاب از جناب پو چه خبر؟

چه سرد است این واژه برای آن شکوه آسمانی! ـ

به دلیل عطش آدمی برای عذاب خود و نیمی به سبب خُرافه، به سَمت پرسش‌هایی رانده می‌شود ژرف که برایش پُرتجمل‌ترین اندوه‌ها را به ارمغان بیاورد

زیبایی، حال از هر دست، در حد اعلای کمال خود، لاجرم روح را از بسیاریِ هیجان به گریه می‌کشاند. زین سبب، مالیخولیا اصیل‌ترین الحانِ شعری است.

«منقار خویش از قلبم برون کُن و هیبت خود از آستانم بِبَر! کلاغ برگفت، دیگر هرگز.» قابل توجه است که عبارت «از قلبم برون کن» نخستین اصطلاح استعاری شعر است. این عبارت به همراه پاسخ «دیگر هرگز»، ذهن را برمی‌انگیزند در آنچه پیش‌تر روایت شده به جستجوی نتیجه اخلاقی برآید. حال خواننده بر آن می‌شود که کلاغ را رازگو ببیندـ لیکن تنها در آخرین سطر از آخرین بند است که سِرّ این رازگویی فاش می‌شود: یک یادآوری مَحزون و بی‌پایان.