بریده‌هایی از کتاب هیچ کس این زن را نمی شناسد

گفت عاشق نبودم که تا حالا صدبار جانم را گرفته بود. گفتم چی؟! گفت غربت آسمان شهر شما. یک وقت‌هایی آن‌قدر دلم هوای زمین و آسمان شهر خودم را می‌کند که فکر می‌کنم الان است که بیفتم و بمیرم از دلتنگی، درست مثل حالا...

گفتم چقدر خوب که خودت هستی و خودت؛ فقط حیف که عاشق شدی و خودت را اسیر کردی. گفت عاشق نبودم که تا حالا صدبار جانم را گرفته بود. گفتم چی؟! گفت غربت آسمان شهر شما. یک وقت‌هایی آن‌قدر دلم هوای زمین و آسمان شهر خودم را می‌کند که فکر می‌کنم الان است که بیفتم و بمیرم از دلتنگی، درست مثل حالا...

. سرمایش از آن سرماهاست که هزار خاطره از آن طرف برای آدم زنده می‌کند. ـ کدام طرف؟ ـ شوروی. بوی سرمایش امروز فرق می‌کند. خندیدم و بو کشیدم: ـ پس سرما هم بو داشته و ما نمی‌دانستیم! ـ وقتی بیست سال از جایی که در آن ریشه داشتی، دور بیفتی. خیلی چیزها برایت بودار می‌شود.

درد من چیست و درد تو چی! ـ وقتی می‌گویی درد، یعنی درد! درد درد است، درد دارد.

گفت عاشق نبودم که تا حالا صدبار جانم را گرفته بود. گفتم چی؟! گفت غربت آسمان شهر شما. یک وقت‌هایی آن‌قدر دلم هوای زمین و آسمان شهر خودم را می‌کند که فکر می‌کنم الان است که بیفتم و بمیرم از دلتنگی، درست مثل حالا... در بطری ودکا را باز کرد و هر دو استکان را پر کرد. بعد گفت جنگ هزار چیز با خودش می‌آورد. عشق و غربت را یک‌جا به من داد...

«توی این چند وقت چیزی درست نشده که هیچ، هر روز هم اوضاع دارد خراب‌تر می‌شود.