کتاب غروب نارنجی اوگاندا

پیش از عمل فکر کن. خشم از بین می‌رود، آنچه می‌ماند عمل توست.

آخه تو... من... ما با هم فرق داریم.» «هیچ‌وقت مهم نبوده. اصلاً کی اهمیت می‌ده؟»

بهتر است یک راز بین دو نفر بماند تا سه نفر.

تو... یه کاری کردی پیش چشم همه احمق به نظر بیام.

بقیه بهم گفتن نمی‌آی، اما من باور نکردم. گفتم محاله.

یسافو گفت: «اسی دیدش و قبل از بیرون اومدن، چندتا از مهره‌ها رو برداشت و با خودش آورد. واسه همینه که چهارتاست. فقط همین‌ها رو تونست پیدا کنه.» و مهره‌ها را یکی‌یکی انداخت میان دست آشا و گفت: «قرمز به یاد گل‌های سرخ بوته‌های ختمی، قهوه‌ای به یاد علفزارهای پوشیده از سوییت‌گرس، آبی به یاد آبی بی‌کران دریاچهٔ ویکتوریا و نارنجی به یاد غروب نارنجی اوگاندا.» آخرین مهره را کف دست آشا انداخت.

یسافو به آشا نگاه کرد. آشا گفت: «شب جشن تولدم بهم گفتی ما با هم فرق داریم. اون موقع نفهمیدم منظورت چیه، اما الان خوب می‌فهمم چی می‌گی. من واقعاً هیچ‌وقت فکر نکردم زندگی تو با زندگی و دنیای من متفاوته.»