بریده‌هایی از کتاب این منم!

عشق این نیست که با پلیوری قشنگ از کنار زمین فوتبال شاهد به‌بارنشستن تلاش‌هایم باشند؛ عشق این است که شلخته و با صورتی رنگ‌ورورفته کنار تخت بیمارستانم بنشینند و شاهد ذره‌ذره آب‌شدنم باشند. می‌فهمم که عشق یعنی برای کسی آشفته‌حال شوی. عشق یعنی سخت تلاش کنیم زرهی پولادین را برای محافظت تن‌مان کنیم و بعد، همان زره را برای محافظت از عزیزمان روی تنش بنشانیم. یعنی برهنه‌ایستادن و لرزیدن در برابر چیزی که از آن واهمه داریم تا به آنچه بیش از هرچیزی در دنیا دوستش داریم ادای احترام کنیم. این عشقی است که دگرگونم می‌کند

زیر آن پوست نه‌چندان بد و موی زیبایم درد در حال خروش است. کاش می‌شد بعضی روزها این درد زشت و پرقدرت را مثل تی‌شرت به تن کنم تا خودش را نشان می‌داد و آن‌وقت دیگران متوجه می‌شدند که نباید از من توقع زیادی داشته باشند.

سال‌ها که مشغول رسیدگی به درد من بود، خودش داشت آسیب می‌دید و کسی نبود که مرهم دردهایش باشد و حالا این زخمِ بزرگ دهن باز کرده بود.

و هر دو از این بابت خوشحالیم که اقیانوس‌ها به معنای واقعی کلمه بین‌مان فاصله انداخته‌اند؛ چون حالا دیگر می‌توانیم تقصیرها را گردن فاصلهٔ بین‌مان بیندازیم

طبق قانون نویسندهٔ کتاب هری پاتر، جِی‌کِی رولینگ، تاریکی هیچ‌گاه نمی‌تواند با قدرت روشنایی زورآزمایی کند و نیروهای شیطانی هیچ‌گاه نمی‌توانند خوبی‌ها را از پای دربیاورند. دلم بدجوری چنین عدالت ساده‌ای می‌خواهد.

آدم‌ها به‌جای این‌که مثل «بشر» زندگی کنند، خودشان را درگیر «کارهای بشری» می‌کنند.

عشق می‌تواند قوی و درعین‌حال آرام باشد.

هوش تو به رابطه‌ات با آدما مربوطه. تو اجتماعی هستی. اجتماعی‌بودن نعمت قشنگیه که نصیبت شده. همه دوستت دارن چون تو می‌دونی چطوری دوست‌شون داشته باشی

می‌فهمم که نباید همیشه عشق را در بوق و کرنا کرد. عشق می‌تواند قوی و درعین‌حال آرام باشد.

یاد می‌گیرم که تقریباً همه می‌خواهند احساس کنند به شخصی تعلق دارند، من هم اجازه می‌دهم بدانند که برایم مهم هستند.

تو باعث شدی چشم‌هایم را باز کنم. من را با سبزیِ علف‌ها، خاک و مهربانی‌کردن آشنا کردی. به من آموختی هوای آن‌هایی را داشته باشم که به عشق و پناه نیاز دارند و وجودم را از خوشی لبریز کردی. به‌خاطر تو جهانی را می‌شناسم که در آن عشق مثل پیچک‌های وحشی می‌روید. تو قهرمان این قصه‌ای و هر جا که باشم، در قلبم خواهی بود.

زندگی پر از تغییر است. انعطاف‌پذیر باش.

به نظر نمی‌رسید که به نجات‌داده‌شدن نیاز داشته باشم، اما خودم حس می‌کردم که باید نجاتم دهند. هنوز هم همین حس را دارم.

وقتی تمام روز با عمیق‌ترین صدمه‌های روحی‌تان دست‌وپنجه نرم می‌کنید چیز زیادی هم برای گفتن نخواهید داشت

گاهی چیزی اذیت‌تان می‌کند و با خودتان می‌گویید «خب! دیگر چیزی وجود ندارد که بتواند بیش از این آزارم دهد» تا این‌که در وجودتان به جایی سر می‌زنید که قبلاً حتی نمی‌دانستید وجود دارد.

فراموش‌کردن و حرکت به جلو آرامش‌بخش و درعین‌حال ناراحت‌کننده است.

این‌جا می‌گویند آدم‌ها به‌جای این‌که مثل «بشر» زندگی کنند، خودشان را درگیر «کارهای بشری» می‌کنند. می‌گویند برای شغل خودمان و بقیه بیش از حد ارزش قائل می‌شویم. این‌ها چیزهایی هستند که به هویت درونی‌مان ارتباطی ندارند

تظاهر اطرافیانم را خوشحال و راضی نگه می‌دارد؛ پس همرنگ جماعت می‌شوم و مثل دوستانم رژ لب می‌زنم. راستش رژ صورتی به من می‌آید.

لبخندزدن درس سومم است؛ لبخندزدن کمک می‌کند تا با همه ارتباط برقرار کنید.

می‌فهمم که عشق یعنی برای کسی آشفته‌حال شوی. عشق یعنی سخت تلاش کنیم زرهی پولادین را برای محافظت تن‌مان کنیم و بعد، همان زره را برای محافظت از عزیزمان روی تنش بنشانیم. یعنی برهنه‌ایستادن و لرزیدن در برابر چیزی که از آن واهمه داریم تا به آنچه بیش از هرچیزی در دنیا دوستش داریم ادای احترام کنیم. این عشقی است که دگرگونم می‌کند.

عشق یعنی برای کسی آشفته‌حال شوی. عشق یعنی سخت تلاش کنیم زرهی پولادین را برای محافظت تن‌مان کنیم و بعد، همان زره را برای محافظت از عزیزمان روی تنش بنشانیم. یعنی برهنه‌ایستادن و لرزیدن در برابر چیزی که از آن واهمه داریم تا به آنچه بیش از هرچیزی در دنیا دوستش داریم ادای احترام کنیم.

اما هیچ‌وقت نمی‌تواند زیاد پیشم بماند؛ این‌که من آرام و بی‌حرکت در چندقدمی مرگ باشم و او در چندقدمی من، برایش زیادی سنگین است.

آدم‌ها و مکان‌هایی که در صفحات این کتاب آورده شده‌اند، من فعلی را ساخته‌اند. هوایم را داشته‌اند و پشتم را خالی کرده‌اند. به من عشق ورزیده‌اند و من را به شک انداخته‌اند. خوشی‌های زیادی برایم به ارمغان آورده‌اند و اندوهی عمیق بر دلم افکنده‌اند. همگی‌شان را دوست دارم. مدیون همه‌شان هستم. این کتابی راجع به التیام است.

مسافرِ مسیری مه‌آلودم، نمی‌دانم ته این راه به کجا می‌رسد، اما حس می‌کنم سفر درازی پیشِ رو دارم.

تقریباً همه می‌خواهند احساس کنند به شخصی تعلق دارند، من هم اجازه می‌دهم بدانند که برایم مهم هستند.

لبخندزدن کمک می‌کند تا با همه ارتباط برقرار کنید.

کاش می‌شد بعضی روزها این درد زشت و پرقدرت را مثل تی‌شرت به تن کنم تا خودش را نشان می‌داد و آن‌وقت دیگران متوجه می‌شدند که نباید از من توقع زیادی داشته باشند. احساس می‌کنم که انتظار مردم از من زیاد است.

کاش می‌شد بعضی روزها این درد زشت و پرقدرت را مثل تی‌شرت به تن کنم تا خودش را نشان می‌داد و آن‌وقت دیگران متوجه می‌شدند که نباید از من توقع زیادی داشته باشند.

وقتی فرد باارزشی صدمه می‌بیند، صرف‌نظر از این‌که این صدمه چقدر شدید باشد، صرف‌نظر از این‌که برای بهبودی‌اش وسیله‌ای وجود داشته باشد یا نه، اطرافیان فردِ صدمه‌دیده بر این اصرار دارند که او مداواپذیر است.

می‌فهمم که عشق یعنی برای کسی آشفته‌حال شوی. عشق یعنی سخت تلاش کنیم زرهی پولادین را برای محافظت تن‌مان کنیم و بعد، همان زره را برای محافظت از عزیزمان روی تنش بنشانیم. یعنی برهنه‌ایستادن و لرزیدن در برابر چیزی که از آن واهمه داریم تا به آنچه بیش از هرچیزی در دنیا دوستش داریم ادای احترام کنیم. این عشقی است که دگرگونم می‌کند.