بریده‌هایی از کتاب زندگی و سلوک علامه عبدالحسین امینی

یکی از علمای سنی مذهب در تقریظی که برای کتاب الغدیر نوشته، اظهار می‌دارد که محبت و علاقه امینی به خاندان رسالت از حد معمولی و عادی تجاوز کرده و به مرحله عشق رسیده است، با این حال هیچ گاه این عشق و علاقه مفرط به خاندان وحی و نبوت او را در حق گویی منحرف نکرده و سخنان مبالغه آمیز از او صادر نشده است.

علامه امینی بواسطه کوشش فراوان و استعداد ذاتی در فراگیری علوم دینی رشد سریعی در تحصیل علوم اسلامی داشت و به سرعت مدارج ترقی در حوزه علمیه نجف را سپری کرد. ایشان در سن ۳۵ سالگی (سال ۱۳۵۵قمری) اولین تألیف خود به نام «شهداء الفضیله» را در نجف منتشر نمود. در این کتاب ایشان از یکصد و سی تن از علمای دین و پیروان حضرت علی (ع) از قرن چهارم تا چهاردهم نام می‌برد که در راه ترویج و تبلیغ احکام اسلامی و اصول تشیع به شهادت رسیده‌اند.

یکی از اقدامات مهم علامه امینی تأسیس کتابخانه ای بزرگ در شهر نجف بود. قصد ایشان آن بود که این کتابخانه به صورت تخصصی به مسئله ولایت و امامت در شیعه بپردازد. هشت سال پس از انتشار نخستین جلد «الغدیر» ایشان کتابخانه ای در شهر نجف تأسیس نمود و نام آن را «مکتبه الامام امیر‌المومنین علی علیه‌السلام» نهاد و آن را در روز عید غدیر ۱۳۷۳قمری افتتاح نمود.

ولایت علی (ع) ولایت الله آری ما دور سر علی (ع) می‌گردیم اما قدر خود را نمی دانیم، علی (ع) خودش مال ماست، شبحش مال ملائکه، این بشر که ولی الله است، ولایت مطلقه دارد، یعنی به تمامی ما سوی الله خلیفه است، به تمامی ما سوی الله آقاست، به تمامی ما سوی الله ولی است، به تمامی ما سوی الله اولی به نفس است، بشر اقتضای این را دارد که حامل صفات جمال، جلال و کمال حضرت حق تبارک و تعالی بوده باشد.

شیعیان در محضر امام عصر (ع) هر خلافی که از ما صادر می‌شود، پرونده درست می‌شود نه تنها به پیشگاه حضرت حق تبارک و تعالی می‌برند، بلکه به محضر حضرت ولی عصر (عج) می‌رسانند. لذا امام می‌فرماید؛ کاری نکنید که صحیفه اعمال شما آن قدر خراب باشد که وقتی به دست ما می‌رسد، موجب سرشکستگی ما شود. امام به شیعه مباهات می‌کند، امام شیعه را دعا می‌کند. امام نظرش بر شیعه هست. بنابراین نباید معصیت کرد یا خلافی مرتکب شد تا امام (ع) در پیشگاه خداوند شرمنده گردد.

الغدیر کلامی شیرین است. زیبا و دلنشین و نام تألیفی است درباره تحقیق یک بحث تاریخی و موضع گرفتن رسول اکرم در سرزمین غدیر بعد از رجوع از مکه، در آخرین سفر، به گروه‌ها که آنجا گرد آمده بودند، مقام و شخصیت علی را معرفی کرد، که او را به دست خود تربیت نموده و ساخته است و دارای همه نوع فضائل انسانیست و سرآمد همگان و لایق اینکه وصی او شود و پیشوای خلق مسلمانان، تا جانشین پیامبر گردد و بشرها را به راه راست هدایت کند. کتاب (الغدیر) در یک چنین زمینه ای نگارش یافته تا مردمان بی اطلاع را به این حادثه بزرگ تاریخی مطلع سازد

علت خلقت بشر، عشق و محبت است، یعنی خلقت تمام موجودات اعم از علوی و سفلی، غیب و شهود، براثر حب حضرت حق تبارک و تعالی است تا شناخته شود

یک نفر مسیحی در نامه ای به عنوان «مقدمه بر کتاب الغدیر» خطاب به ایشان می‌گوید: «کتاب شما را مطالعه کردم، کاری که شما انجام داده اید تنها کار یک نفر نمی تواند باشد بلکه انجام آن از عهده یک گروه نیز خارج است، چگونه موفق شدید این کتاب را بنویسید؟ من پی بردم که در این زمینه نیرویی شما را مدد نموده است و این نیرو جز وجود مقدس علی «علیه‌السلام» نیروی دیگری نمی‌تواند باشد.»

دکتر سید جعفر شهیدی که خود در نجف و تهران از یاران آن فرزانه بود، نقل می‌کند که روزی علامه امینی به من گفت: «برای تألیف «الغدیر» ده هزار جلد کتاب خوانده ام. او مردی گزافه گو نبود. وقتی می‌گفت کتابی را خوانده ام، بدرستی خوانده و در ذهن سپرده و از آن یادداشت برداشته بود.»

«موضوع الغدیر تمام وقت ایشان را گرفته بود و ایشان نمی خواستند در مطالب دیگری وارد شوند، می‌گفتند موضوع الغدیر است، هرچه هست در همین الغدیر است، عده ای به ایشان گفتند: آقا! همه دارند رساله عملی و توضیح المسائل می‌نویسند شما چرا در این زمینه چیزی نمی نویسید؟ ایشان فرمودند: رساله من، توضیح المسائل من، برنامه من، همین الغدیر است.»

چه درباره او نوشته شود و گفته شود شایستگی آن را دارد و مظلوم تر از وجود مقدس علی‌ابن‌ابی‌طالب نمی توان کسی را سراغ گرفت، من رفتم مناقب و فضائل و پرونده او را از کتابهای تاریخ و منابع اخبار و احادیث درآوردم و کتاب الغدیر را تألیف کردم.»

«مرحوم علامه امینی پس از پخش کتاب الغدیر مورد بغض و کینه افرادی قرار گرفتند که قلبهای آنان بیمار و نسبت به عدالت و تشیع سر عناد و لجاج داشتند و به همین علت پیوسته سعی کردند ایشان را از پای درآورند. چون علامه از قبل این مسئله را می‌دانست، کمتر به مسافرت می‌رفت و حتی از ایشان عکسی هم در دست نبود

سلامت قلب (و روان) جز به علم و توحید و معرفت و ذکر و موعظه و ترک شهوات، تمام نشود و تکمیل نگردد.

خلاصه این که صحت و سلامت قلب (روان) که در روزی که: «مال و فرزندان، سود ندهد، مگر به کسی که با قلب سلیم، به آستان الهی، قدم نهد.» در نظر است، منحصراً با تقوی و (حب و) علاقه حاصل می‌گردد و ارتباط روحی، فقط دائر مدار (تقوی) است و این است معنی فرمایش خدا که: «همانا گرامی ترین شما، نزد خدا، باتقوی‌ترین شما است.»

«بدان، به راستی که، از بلاها (فقر و) فاقه را (می توان) شمرد، شدیدتر از فاقه، مرض بدن است، و شدیدتر از مرض بدن، مرض قلب است.»