کتاب پری‌خوانی عشق و سنگ مجموعه 3 نمایشنامه

سیاوش فقط همسر ما نیست. رسالت همه پهلوانان حقیقت‌گو و مطرود تاریخ بر دوش او سنگینی می‌کند.

پدر خندید و میان خنده بغض کرد و گریست. خنده پدر آفتاب بود و بغض او تاریکی.

دختر لبخند خداست. لبخندت را در صحرا جا گذاشته‌ای مرد صحرانشین!

اشک می‌ریختم و سنگ می‌زدم و دلم می‌‌خواست بگریزد آن مرد از آن کوچه. اما نمی‌‌گریخت. فریاد می‌زد: «نیست خداوندی به جز او.»

و گریز اسبان نشانه بود که بدانم بی اسب و ره‌توشه باز جاده پابرجاست و خانه دوست پیدا.

که هر قصه‌ای، خود، زندگی است.

من زندانی روح خویشتنم. این است قصه مردی که از چاه بیرون نمی‌رود، چون خود نمی‌خواهد بیرون برود.

می‌بینی آن تک‌سوار را بر اسب سپیدش که به قلب تاریکی می‌تازد؟ می‌بینی؟ گویی که قلبش را به جای پیاله آب در دست گرفته است و به قلب هر چه چاه است می‌زند... می‌بینی؟ او را خنجر می‌زنند و از بوسه شمشیر بر تنش چشمه‌ها جاری می‌شود. جای زخمْ غنچه‌ها به گل می‌نشیند. می‌بینی شرمساریِ همه چا‌ه‌های آب جهان را در برابرش و رکوع رودخانه را پیشِ پایش؟

مرگ همه را خاموش می‌کند. اما مرگ ناحق حتی سنگ را به سخن وامی‌دارد.