بریده‌هایی از کتاب درد هر کس به خودش مربوط است

دیدم که برنداشت کسی نعشم از زمین خود نعش خود به شانه گرفتم گریستم

مُردیم و من هنوز گمانم که زنده‌ام آن‌قدر زنده‌ام که گرفته است خنده‌ام

بذری که در زمین تو میهن! نکاشتیم یا سوخت، یا جوانه نزد، یا غروب کرد دیروزمان در آتش بیهودگی گداخت امروزمان به پوچی فردا غروب کرد

دنیای من شبیه درختی است در کویر تنهاییِ اتاق مرا دست کم نگیر

مادر که خاک گشته، برادر که جنگ رفت این باغِ قفل‌تا به ابد، سرپناه کیست؟

اشکی به رهگذار تو روشن نمی‌کنم ای مرگ! از هراس تو شیون نمی‌کنم

زین دوزخ عظیم مجال گریز نیست ای اشک‌های شور! چه فوّاره می‌کنید؟

کشورم اسبی است تنها، خسته،‌ بی‌افسار و زین نازنین! دیری است در چشم‌انتظاری مانده است

زین دوزخ عظیم مجال گریز نیست ای اشک‌های شور! چه فوّاره می‌کنید؟

دنیای من شبیه درختی است در کویر تنهاییِ اتاق مرا دست‌کم نگیر

سرک همان سرکِ تنگ و خر همان خرِ لنگ دلم گرفته از این زندگیِ تکراری چه بود جمعهٔ من؟ جز دوباره شنبه شدن تمامِ روز، سپس فاژه‌های بی‌کاری شما و سازش‌تان راه حل و مشکل‌تان من و حماقتِ من، زندگی و ناچاری

این‌جا به‌جز شکنجه و توهین چه دیده زن؟ غیر از شب و سیاهی سنگین چه دیده زن؟ این‌جا در این معامله‌آبادِ مردها در سینه غیر عقدهٔ دیرین چه دیده زن؟

پشت تنهایی من کیست که پنهان شده است؟ دلم از سایهٔ خود نیز گریزان شده است تازه از آمدن سال دو روزی نشده که سفر کرده پرستو و زمستان شده است

بودند چهره‌ها همه خوش ظاهراً ولی در بین‌شان تسلّیِ خاطر کسی نبود افسوس! درک واژهٔ هجرت چه مشکل است گویی در این زمانه مهاجر کسی نبود هنگام دور گشتن یک سایه در افق در جاده‌ها به جز دو سه عابر کسی نبود

آبی که در تلاطم بلعیدن من است از شانه کم‌کمک به‌گلوگاه می‌رسد

بذری که در زمین تو میهن! نکاشتیم یا سوخت، یا جوانه نزد، یا غروب کرد

شراب می‌خوری و می‌کشی پشیمانی پس از دو جام دگر می‌شوی پشیمان‌تر

یارب مباد باورم از عشق کم شود بر فرقم آفتاب به یک‌باره خم شود دارد نشاط بیش‌تر از صد قدح شراب چایی که در حرارت یک عشق دم شود

هرچه دنیا را تماشا می‌کنم خنده بر غم‌های دنیا می‌کنم گاه‌گاه از کثرت بیهودگی خنده را با گریه یک‌جا می‌کنم

من اهل دم و دودم و افیون منی تو! ای نور و نمک ریخته در خون منی تو صد جذبهٔ ناگفته اگر در رگ تار است من نایم و در نالهٔ محزون منی تو هم‌شکل تو، تا پیکری از سنگ تراشم در معجزه، دستان خداگون منی تو

در دل غمِ زمانه گرفتم گریستم دیدم که برنداشت کسی نعشم از زمین خود نعش خود به شانه گرفتم گریستم

خون است این‌که می‌دود... این خط سرخ نیست خطی که دور نام تو نامرد می‌کشم

صورت‌گر خزانم و در پردهٔ خیال یک تابلو برای تو «خوشکرد» می‌کشم تا با فضای باغ کمی آشنا شوی یک لانه‌گک که می‌شکند سرد، می‌کشم

من و تو هردو گره‌ایم در دو حلقهٔ مرگ دو گام دورتر از من تو حلق‌آویزی

زمانه زهر، هوا زهر، خنده‌هایم زهر مرا به حال خودم زهر مار بگذارید

دارد نشاط بیش‌تر از صد قدح شراب چایی که در حرارت یک عشق دم شود

یقین محضم و این از ستاره‌ام پیداست چه حاجت است گواه آورم خدایم را؟ طلای نابم اگر بی‌بهاست در چشمت فقط تویی که ندانسته‌ای بهایم را

پاییز را بهانه گرفتم گریستم از سوز دل زبانه گرفتم گریستم آیینه‌ای مقابل چشمم گذاشتم یک ژستِ کودکانه گرفتم گریستم عکست به دیده سودم و از خالِ گونه‌ات یک بوسه عاشقانه گرفتم گریستم دستم به ماشه رفت و فشردم...دو دیده را! تا سوی خود نشانه گرفتم گریستم عمری خلاف مردم خوش‌پوشِ خوش‌خیال در دل غمِ زمانه گرفتم گریستم دیدم که برنداشت کسی نعشم از زمین خود نعش خود به شانه گرفتم گریستم

خوشم که می‌گذرد عمر من شتابان‌تر خوشم که گشته زمستان من زمستان‌تر نخوانده فکر مرا قصه جمع و جور نکن که از گذشته شده فکر من پریشان‌تر

روزی که است مثل دگر روزهای سال هی می‌دهند تذکره‌ها مرده انتقال مردی که جبهه رفت و پس آمد به افتخار سرباز مرده‌ای است که آورده یک مدال کشتم چرا و کشته اگر می‌شدم چرا؟ آدم کلافه می‌شود از این همه سؤال