بریده‌هایی از کتاب درد هر کس به خودش مربوط است

دیدم که برنداشت کسی نعشم از زمین خود نعش خود به شانه گرفتم گریستم

مُردیم و من هنوز گمانم که زنده‌ام آن‌قدر زنده‌ام که گرفته است خنده‌ام

بذری که در زمین تو میهن! نکاشتیم یا سوخت، یا جوانه نزد، یا غروب کرد دیروزمان در آتش بیهودگی گداخت امروزمان به پوچی فردا غروب کرد

دنیای من شبیه درختی است در کویر تنهاییِ اتاق مرا دست کم نگیر

مادر که خاک گشته، برادر که جنگ رفت این باغِ قفل‌تا به ابد، سرپناه کیست؟

اشکی به رهگذار تو روشن نمی‌کنم ای مرگ! از هراس تو شیون نمی‌کنم

زین دوزخ عظیم مجال گریز نیست ای اشک‌های شور! چه فوّاره می‌کنید؟

کشورم اسبی است تنها، خسته،‌ بی‌افسار و زین نازنین! دیری است در چشم‌انتظاری مانده است

زین دوزخ عظیم مجال گریز نیست ای اشک‌های شور! چه فوّاره می‌کنید؟

سرک همان سرکِ تنگ و خر همان خرِ لنگ دلم گرفته از این زندگیِ تکراری چه بود جمعهٔ من؟ جز دوباره شنبه شدن تمامِ روز، سپس فاژه‌های بی‌کاری شما و سازش‌تان راه حل و مشکل‌تان من و حماقتِ من، زندگی و ناچاری

این‌جا به‌جز شکنجه و توهین چه دیده زن؟ غیر از شب و سیاهی سنگین چه دیده زن؟ این‌جا در این معامله‌آبادِ مردها در سینه غیر عقدهٔ دیرین چه دیده زن؟

بودند چهره‌ها همه خوش ظاهراً ولی در بین‌شان تسلّیِ خاطر کسی نبود افسوس! درک واژهٔ هجرت چه مشکل است گویی در این زمانه مهاجر کسی نبود هنگام دور گشتن یک سایه در افق در جاده‌ها به جز دو سه عابر کسی نبود

آبی که در تلاطم بلعیدن من است از شانه کم‌کمک به‌گلوگاه می‌رسد

بذری که در زمین تو میهن! نکاشتیم یا سوخت، یا جوانه نزد، یا غروب کرد

شراب می‌خوری و می‌کشی پشیمانی پس از دو جام دگر می‌شوی پشیمان‌تر

خون است این‌که می‌دود... این خط سرخ نیست خطی که دور نام تو نامرد می‌کشم

صورت‌گر خزانم و در پردهٔ خیال یک تابلو برای تو «خوشکرد» می‌کشم تا با فضای باغ کمی آشنا شوی یک لانه‌گک که می‌شکند سرد، می‌کشم

من و تو هردو گره‌ایم در دو حلقهٔ مرگ دو گام دورتر از من تو حلق‌آویزی

زمانه زهر، هوا زهر، خنده‌هایم زهر مرا به حال خودم زهر مار بگذارید

پاییز را بهانه گرفتم گریستم از سوز دل زبانه گرفتم گریستم آیینه‌ای مقابل چشمم گذاشتم یک ژستِ کودکانه گرفتم گریستم عکست به دیده سودم و از خالِ گونه‌ات یک بوسه عاشقانه گرفتم گریستم دستم به ماشه رفت و فشردم...دو دیده را! تا سوی خود نشانه گرفتم گریستم عمری خلاف مردم خوش‌پوشِ خوش‌خیال در دل غمِ زمانه گرفتم گریستم دیدم که برنداشت کسی نعشم از زمین خود نعش خود به شانه گرفتم گریستم

خوشم که می‌گذرد عمر من شتابان‌تر خوشم که گشته زمستان من زمستان‌تر نخوانده فکر مرا قصه جمع و جور نکن که از گذشته شده فکر من پریشان‌تر