کتاب به من بگو ابدیت یعنی چه

اگر چیزی واقعاً اهمیت داشته باشد، سرنوشت ترتیبی می‌دهد که آن چیز نزد شما برگردد و به شما فرصت مجددی بدهد.

چون هر کی باعث می‌شه نسبت به خودت حس بدی پیدا کنی سمّیه. می‌دونی چی می‌گم؟"

اینکه آدم مجبور باشد عوض شدنِ عزیزی را جلوی چشمان خودش ببیند، چقدر سخت است. این مسئله نه‌تنها ترسناک است، بلکه تعادلتان را هم بر هم می‌زند.

اندوه می‌تواند باری روی دوش باشد، اما همچنین می‌تواند در نقش یک لنگر ظاهر شود. به وزنش عادت می‌کنیم

می‌خواستم عصای دستش باشم، نه اینکه بار روی دوشش را سنگین‌تر کنم

"من فکر می‌کردم حالش خوب می‌شه. هرگز اصلاً به ذهنم خطور هم نکرد که اون دیگه... نباشه. می‌فهمی چی می‌گم؟"

خیلی وقت پیش، یاد گرفته بودم که در خداحافظی‌ها، زیاد سخت‌گیری نکنم. آن‌ها تضمین‌شده یا مقرر نبودند. اگر خداحافظی نصیبتان می‌شد، فردی خوش‌شانس بودید.

دیلیا ثانیه‌ای فکر کرد و گفت: "این‌طوری نیست که باور نداشته باشم هر اتفاقی یه دلیلی داره، فقط... فقط فکر می‌کنم مقدره که بعضی چیزها خراب باشن، ناقص باشن، نابسامان باشن. دنیا این‌طوری تفاوت رو ارائه می‌ده، می‌دونی؟ جاده باید چند تایی چاله داشته باشه. زندگی همین‌طوریه."

ابدیت با تمام معانی‌اش، هرگز نمی‌توانست به اندازهٔ پایان حقیقی و تضمین‌شدهٔ دنیا، این‌چنین واضح و قطعی باشد.

می‌توانستم تنهایی ناگهانی را مثل یک مشت در دلم، حس کنم و روی صندلی‌ام لم دادم. دستانم از روی صفحه‌کلید پایین افتادند. حالا، برایم مشخص بود که این اتاق، خانه، محله و دنیا برایم خالی است. مثل قرار گرفتن در سوی دیگر قاب و تماشای عقب رفتن دوربین بود، دوربینی که کوچک‌تر شدنم را نشان می‌داد. کوچک‌تر، کوچک‌تر، کوچک‌تر و کوچک‌تر شدم تا اینکه تنها نقطه‌ای بودم و بعد، محو شدم.

محض رضای خدا برو بیرون و زندگی کن. بعداً برای همهٔ این چیزها وقت هست

مشکل دانستن جواب سؤال‌ها همین است. تنها پس از اینکه پاسخ را می‌دهید، متوجه می‌شوید گاهی اوقات، آن‌ها چیزی نیستند که طرف مقابل دوست دارد بشنود.

اما اگر چیزی واقعاً اهمیت داشته باشد، سرنوشت ترتیبی می‌دهد که آن چیز نزد شما برگردد و به شما فرصت مجددی بدهد.

به‌زور دنیایم را آن‌قدری محدود کرد تا در دنیای خود او بگنجد.

وقتی در دنیا تنها هستید، واقعاً تنها هستید، چاره‌ای ندارید جز اینکه از پیشنهادها استقبال کنید.

کم‌کم داشت برایم واضح می‌شد که نباید به خودم زحمت بدهم و به چیزی دل ببندم. سرم را که برمی‌گرداندم، از دستش می‌دادم، به همین سادگی.

بی‌نقص بودن به تلاش زیادی نیاز دارد. اگر نمی‌خواهید تمام توانتان را به کار بگیرید، بهتر است اصلاً به خودتان زحمت ندهید.

"چیزهای واقعی بی‌نقص نیستن. اما تا وقتی که یه چیزی هرگز حتی شروع هم نشده، اصلاً لازم نیست نگران تموم شدنش باشی. یه پتانسیل بی‌نهایت داره."

"خدایا، بعضی موقع‌ها این‌طوری به نظر نمی‌رسه که این دنیای لعنتی همیشه سربالاییه؟"

مشکل دانستن جواب سؤال‌ها همین است. تنها پس از اینکه پاسخ را می‌دهید، متوجه می‌شوید گاهی اوقات، آن‌ها چیزی نیستند که طرف مقابل دوست دارد بشنود.

فکر می‌کنم مقدره که بعضی چیزها خراب باشن، ناقص باشن، نابسامان باشن. دنیا این‌طوری تفاوت رو ارائه می‌ده، می‌دونی؟ جاده باید چند تایی چاله داشته باشه. زندگی همین‌طوریه.

می‌دونی؟ احساس و عمل همیشه به هم متصل‌ان، هیچ کدوم بدون اون‌یکی نمی‌تونه وجود داشته باشه.

هرگز به اینکه شخصی دیگر زنده نیست عادت نمی‌کنید. درست وقتی فکر می‌کنید این موضوع رفع و پذیرفته شده، شخصی آن را به رویتان می‌آورد و دوباره با همان شوک ضربه می‌خورید.

غم و اندوهْ نقص و کاستی نیست. غم و اندوهه که باعث می‌شه ماها انسان باشیم.

فکر می‌کنی خیلی قوی‌ای. همه می‌تونن قایم شن. روبه‌رو شدن با مشکلات و تلاش برای حل کردنشونه که باعث می‌شه آدم قوی باشه

وقایع دست‌به‌دست هم می‌دهند تا شما را به جایی برسانند که قبلاً بوده‌اید. چیزی که در آن فرصت مجدد انجام می‌دهید باعث تفاوت‌ها می‌شود: قضیه دربارهٔ پتانسیل و احتمال است.

کم‌کم داشت برایم واضح می‌شد که نباید به خودم زحمت بدهم و به چیزی دل ببندم. سرم را که برمی‌گرداندم، از دستش می‌دادم، به همین سادگی

"اما اگه همه چی همیشه آروم و عالی باشه، خیلی بهش عادت می‌کنی، می‌دونی چی می‌گم؟ باید هر از گاهی یه مقدار هرج و مرج وجود داشته باشه. در غیر این صورت، وقتی همه چی مرتب و منظمه، ازش لذت نمی‌بری.

بی‌نقص بودن به تلاش زیادی نیاز دارد. اگر نمی‌خواهید تمام توانتان را به کار بگیرید، بهتر است اصلاً به خودتان زحمت ندهید.

خیلی وقت پیش، یاد گرفته بودم که در خداحافظی‌ها، زیاد سخت‌گیری نکنم. آن‌ها تضمین‌شده یا مقرر نبودند. اگر خداحافظی نصیبتان می‌شد، فردی خوش‌شانس بودید.