بریده‌هایی از کتاب کارما

منشأ بدبختی شما، کارهای گذشته‌تان نیست. منشأ بدبختی‌های‌تان نحوهٔ برخورد شما با آثار کارهای گذشته، در زمان حال است.

زندگی را نمی‌توان تصرف کرد. آنچه مسئول رنج‌کشیدن در این سیاره است، نیاز به تصرف زندگی است. فرض کنیم کسی را ملاقات می‌کنید و به او می‌گویید «دوستت دارم». سه روزی حس خوبی از این بابت خواهید داشت. بعد خیال می‌کنید که باید این عشق را به دست بیاورید. خب ازدواج می‌کنید، که البته هیچ اشکالی ندارد. اما زیبایی این تجربه را نمی‌توان حفظ کرد، نمی‌توان در مؤسسه‌ای به آن رسمیت بخشید. دلیل اساسی برای این‌که کارما به مشکل تبدیل شده همین است؛ به این خاطر که سعی می‌کنید زندگی را به تصرف خود دربیاورید. نمی‌توانید زندگی را تصرف کنید، فقط می‌توانید آن را زندگی کنید.

کسانی که مشتاق‌اند از خود ردی به جا بگذارند هرگز پرواز نخواهند کرد.

فقدان آزادی عمیق‌ترین رنج برای انسان است.

هر سه مرد داشتند کار یکسانی انجام می‌دادند. از نظر مرد اول کارش فقط بریدن سنگ بود. برای دومی، صرفاً راهی برای گذران زندگی بود. برای مرد سوم فرصتی بود تا بتواند چیزی را خلق کند که عمیقاً آن را دوست داشت. چگونه کارکردن مسئلهٔ بسیار مهمی است. تمام فعالیت‌های زندگی‌تان می‌توانند این‌گونه باشند. آنچه مهم است محتوای زندگی نیست. مفهوم زندگی است که اهمیت دارد.

کارما واقعاً چیست؟ این کلمه در لغت یعنی عمل.

ای کاش چیزی که در رؤیاهای‌تان هم نمی‌گنجد برای‌تان اتفاق بیفتد.

وقتی با حافظهٔ تنها یک کتاب زندگی می‌کنید، مذهبی هستید. وقتی با حافظهٔ چند کتاب زندگی می‌کنید خردمندید. وقتی با حافظهٔ چند نسل از مردم زندگی می‌کنید به انسانی واقعاً دلسوز تبدیل می‌شوید. اما وقتی فراتر از حافظهٔ نسل‌ها زندگی می‌کنید، عارف می‌شوید.

تردید بدترین جرم دنیاست.

خوش‌بختی‌ای که انسان سعی می‌کند به دست بیاورد همان شرایط طبیعی است که شما در آن زندگی می‌کنید. نمی‌توان جور دیگری بود، چون خوش‌بختی مناسبت، هدف یا مقصد نیست. خوش‌بختی یعنی وجود مداوم شما. و این پایان رنج‌کشیدن است.

انسان‌ها قادرند تقریباً به‌خاطر هر چیزی رنج بکشند.

امروز صبح که از خواب بیدار می‌شوید، هنوز هم فرصت این را دارید که برای خود رنج تولید نکنید. بله، مواد لازم برای بدبختی آماده‌اند. انتظارتان را می‌کشند و شاید حتی شما را وسوسه می‌کنند. اما نمی‌توانند به‌خودی‌خود به رنج منجر شوند.

همان‌طور که می‌دانیم ببرها قدرت تصمیم‌گیری ندارند: نمی‌توانند گیاه‌خوار شوند، ازدواج کنند یا یوگی باشند. زندگی آن‌ها ثابت است پس فعالیت کارمیک زیادی صورت نمی‌گیرد. تفاوت‌های شخصیتی خاصی میان آن‌ها وجود دارد: ببرهای خشمگین، ببرهای رام، ببرهای تنبل. ولی تفاوت‌های فاحشی در آن‌ها دیده نمی‌شود. اما زندگی انسان ثابت نیست. شما فرصت و توان این را دارید که در هر لحظه هر طور که دوست دارید باشید. این هم آزادی است هم نفرین. بیشتر انسان‌ها دارند از آزادی خود رنج می‌کشند.

می‌توانیم انتخاب کنیم چه باشیم: ببر یا آهو، نیروی الهی یا شیطانی.

رنج و بدبختی همیشه یک انتخاب است. با درد جسمی باید به‌شکل خیلی خاصی برخورد کرد. اما رنج فقط در ذهن انسان است. اگر از نظر ذهنی عذاب می‌کشید، یعنی خودتان منبع رنج‌تان هستید. شما خالق غم خود هستید.

پس نحوهٔ زندگی شما تنها به خودتان ارتباط ندارد. این‌که نسل گذشته از کارمای خود رها شود و نسل آینده هم رنج نکشد به نحوهٔ زیستن شما بستگی دارد. سعادتی که در طول عمر خود به دست می‌آورید هم می‌تواند بر کسانی که پیش از شما و پس از شما می‌آیند اثرگذار باشد.

درنهایت زندگی نه رنج است نه سعادت. آن چیزی است که شما می‌سازید. زندگی هیچ ویژگی ذاتی‌ای ندارد. انتخاب همیشه با شماست. اراده همیشه در دست شماست.

: این‌که خندیدن، گریه‌کردن یا رقصیدن کار مؤدبانه‌ای نیست. در واقع چیزی که آن‌ها دریافت می‌کنند این است که زنده‌بودن کار درستی نیست.

وقتی فرد مسئولیت را از خدا به خودش انتقال می‌دهد خالق سرنوشت خود می‌شود.

اگر کارهای شما از حافظه سرچشمه بگیرند قطعاً کارما تولید می‌کنند.

آنچه شما نامش را قضاوقدر می‌گذارید موقعیتی در زندگی است که خودتان ناخودآگاه آن را به وجود آورده‌اید. سرنوشت شما چیزی است که در ناآگاهی خلق کرده‌اید. اگر به آگاهی صد درصدی برسید سرنوشت‌تان ماهیتی هشیارانه پیدا خواهد کرد. اگر ناآگاه باقی بمانید برای توصیف وضعیت نامساعد خود به سراغ کلماتی مانند قضاوقدر و مشیت الهی می‌روید. به همین سادگی است.

هر کاری که ما انجام می‌دهیم پیامدی دارد. مهم نیست که این پیامد امروز خودش را نشان دهد یا فردا یا ده سال دیگر. نکته این است که همیشه به‌نحوی بروز می‌کند. بنابراین شاید بعضی از کارهایی که سال‌ها پیش از روی ناآگاهی انجام داده‌اید امروز نتیجه بدهند. شاید انتخاب شما این باشد که نامش را قضاوقدر بگذارید. اما می‌توانید به همان اندازه آن را کارما یا مسئولیت خود بنامید.

کارما یعنی تبدیل‌شدن به سرچشمهٔ خلقت خود. وقتی فرد مسئولیت را از خدا به خودش انتقال می‌دهد خالق سرنوشت خود می‌شود.

معجزه‌ای که دلم می‌خواهد در این سیاره به نمایش بگذارم این است که می‌توان در این دنیا فرو رفت اما تحت‌تأثیر آن قرار نگرفت.

دیدیم که کارما چگونه به وجود آمد.

اما سؤال مهمی که باید به آن پاسخ دهیم این است: آیا واقعاً می‌خواهیم به پایان برسد؟

شما فرصت و توان این را دارید که در هر لحظه هر طور که دوست دارید باشید. این هم آزادی است هم نفرین. بیشتر انسان‌ها دارند از آزادی خود رنج می‌کشند.

همین امر دربارهٔ زندگی هم صادق است. شما بذر کارمای خود را دارید. اما علف هرز کارما را هم دارید. این‌جاست که اراده به کارتان می‌آید. این‌جاست که قصد و نیت اهمیت پیدا می‌کند. اگر تصمیم بگیرید علف‌های هرز کارمای خود را از خاک بیرون نکشید، زندگی‌تان به برهوت تبدیل خواهد شد. اگر تصمیم بگیرید این کار ساده را انجام دهید، زندگی محصول پرباری را تقدیم‌تان خواهد کرد.

تنها یک جرم علیه زندگی وجود دارد: این‌که باور کنید شما چیزی غیر از زندگی هستید. متأسفانه تصور ما از فردیت، جدابودن از دیگران است، که خود اساس تمام رنج‌های ماست.

پس کارما یک سیستم گناه و مجازات خارجی نیست. بلکه چرخه‌ای درونی است که توسط شخص شما تولید شده است. این الگوها از بیرون باعث پریشانی شما نمی‌شوند، بلکه از درون‌تان این کار را انجام می‌دهند.