بریده‌هایی از کتاب من رو یادت هست؟

«فقط به رفتن ادامه بده. بهش فکر نکن. به عقب نگاه نکن.»

آهای، مغز گرامی؟ هیچ حالیت می‌شه اولویت با چیه؟

برام یه فنجون چای پررنگ و خوش‌طعم درست کرده‌ان. چون درمان فراموشی همینه دیگه، مگه نه؟ یه فنجون چای.

وقتی اون زیبایی اولیه برای آدم عادی بشه، هیچی دیگه مثل قبل به نظر نمی‌آد.

از تموم شب‌های افتضاحی که تا حالا تو زندگی افتضاحم داشته‌ام این یکی قطعاً افتضاح‌ترینه.

امشب اصلاً تو مود آواز خوندن نیستم. احساس می‌کنم یه درد درونی دارم، یه جوری که دلم می‌خواد یه گوشه برای خودم جدا از بقیه باشم.

«عالی نبود اگه یک بار، فقط یک بار، زندگیم خودبه‌خود روبه‌راه می‌شد؟»

به من این حس رو داد که دارم رو میدون مین قدم می‌ذارم و هر چیزی بگم ممکنه به یه سری از نقاط ضعف مامانم که من حتی از وجودشون خبر ندارم فشار وارد کنه.

هیچ‌کس از غرغروها خوشش نمی‌آد.

«خب، به نظر می‌رسه که مسائل یه کم... پیچیده هستن. اما فکر می‌کنم به‌زودی همه‌چیز درست می‌شه.»

چطور ممکنه کسی بتونه توی این خونه که از ناسا هم پیچیده‌تره زندگی کنه؟ اصلاً چه نیازی وجود داره که یه خونه هوشمند باشه؟ چرا نمی‌تونه فقط خنگ و مهربون باشه؟

یه حس سرد ناامیدی آشنا توی دلم پیچید.

‫من هیچ‌وقت نمی‌دوم. خیلی دردناکه. یک بار به قصد تفریح یک مایل با فی و کرولاین دویدم و تقریباً از دنیا رفتم

مشکل بزرگ اینکه سعی کنی به خودت روحیه بدهی اینه که تو اعماق ذهنت می‌دونی که داری چرت‌وپرت می‌گی.

مشکل بی‌خیال شدن اینه که هیچ‌وقت نمی‌فهمی. هیچ‌وقت نمی‌فهمی که ممکن بود بتونی از پس اون کار بربیای یا نه.

نمی‌تونه حقیقت داشته باشه! من تو بیمارستان هستم!

درسته، موهاش رو همون شکل ماشین کرده اما شباهتشون همین جا تموم می‌شه.

‫«چیزی که بهش نیاز داری یه جی‌پی‌اسه.» این رو جوری می‌گه که انگار دالایی لاما از بالای کوه داره سخنرانی می‌کنه.