کتاب همان تلخ همیشگی

خیلی ناعادلانه است اگر جزای همهٔ گناهان را به دنیای دیگری حواله کرد.

مگر از ابتدا، انتهای مسیرها معلوم است؟ اگر این طور بود که کسی به اشتباه و خطا نمی‌رفت. همیشه در آخر می‌فهمیم که پایان مسیر، راه بوده است یا چاه.

اکثر تصادفات، ترافیک و شلوغی به خاطر مردان بود، ولی هنوز زنان باید به جای نشستن پشت فرمان ماشین، پشت ماشین لباسشویی باشند.

این‌که یک نفر باشد و بدون چشم‌داشت برایم کاری کند، حتی یک کار کوچک، آرزوی زیادی نبود، گاهی خسته می‌شدم از این که ادای یک دختر قوی را دربیاورم.

درماندگی یعنی تو این‌جایی... من هم همین جایم ولی دورم. تو اختیار زندگی داری... من زندگی را سخت مجبورم

تهران با این همه جمعیت، شهر تنهایی است!

درماندگی یعنی تو این‌جایی... من هم همین جایم ولی دورم. تو اختیار زندگی داری... من زندگی را سخت مجبورم "

یه چیزایی دست خود آدم نیست، مثل عاشق شدن!

همیشه که نمی‌شود چشم در چشم شوی تا بدانی تمام حواس یک آدم به توست. گاهی مهمان هیچ نگاهی نمی‌شوی، اما می‌دانی، خیلی خوب می‌دانی که همهٔ حواسش، سمت توست

از هر نگاهی به او اجتناب می‌کردم. او هم هیچ نگاهی به سمتم نمی‌کرد و این خود گویای این بود که عمدا نگاهم نمی‌کند و همین یعنی تمام مدت حواسش به من است که نگاهم نکند.

از هر نگاهی به او اجتناب می‌کردم. او هم هیچ نگاهی به سمتم نمی‌کرد و این خود گویای این بود که عمدا نگاهم نمی‌کند و همین یعنی تمام مدت حواسش به من است که نگاهم نکند.

برای داشتن سیب نگاهت جهنم را هم می‌پذیرم، زمینی شدن که چیزی نیست؛ حتی اگر ممنوعه‌ترین سیب دنیا باشی، چیزی از خواستن من برای داشتن تو کم نمی‌کند و دم مسیحایی نداری، اما عجیب است که مرده زنده می‌کنی. تلخ می‌نوشم، تلخ می‌مانم، تلخ می‌گیرم؛ اما برای نگاه شیرینت می‌میرم!

دلم می‌خواست کشیدهٔ آبداری به صورتش بزنم تا از خواب بلند شود، اما شاید او خود را به خواب زده؛ اگر این طور باشد، با هیچ کشیده‌ای از خواب بیدار نمی‌شود. با خواب خرگوشی‌اش به شکل احمقانه‌ای کنار آمده است.

"من زیستنم قصهٔ مردم شده است یک "تو" وسط زندگیم گم شده است"

تهران با این همه جمعیت، شهر تنهایی است!

دم مسیحایی نداری، اما عجیب است که مرده زنده می‌کنی

گاهی هر چی تو وجود یه آدم می‌گردی، هیچی پیدا نمی‌کنی که دلت بهش خوش باشه.

دنیا زشت‌ترین حقیقتی بود که وجود داشت وقتی آدم‌هایش اینقدر در بد بودن از همدیگر پیشی می‌گرفتند. دنیا که منهای آدم‌ها نیست.

نمی‌تونم توی حال زندگی کنم؛ همهٔ عمرم رو یا توی "چرا اون جوری شد"های گذشته بودم، یا "چی می‌خواد بشه"های آینده. حالم به گذشته و آینده گره خورده.

آدم‌های خوب زندگی من ویژگی عجیبی داشتند؛ ماندن به آن‌ها نمی‌آمد.

- من خوب بودم. به خدا خوب بودم. - خوب بودن تو مثل اینه که توی یه زمینی که از خشکی ترک برداشته، آب بپاشی، همون لحظه زمین تر می‌شه؛ اما خیلی زود به حالت قبلش برمی‌گرده و دوباره ترک‌هاش بهت

من زیستنم قصهٔ مردم شده است یک "تو" وسط زندگیم گم شده است"

من خودخواهی اسکارلت را می‌خواستم؛ لبخندهای جودی، محکم بودن مگی... سیندرلا بودن تنها یک حماقت بود و بس.

چشم‌ها درعین این‌که خیلی می‌فهمند، گاهی هم فقط چیزی را که می‌بینند باور می‌کنند.

وقتی به کسی علاقمند می‌شی اولش ممکنه احساس حماقت کنی، اما بعد یادت می‌ره اولش چه حسی داشتی، همه چیز اون قدر قشنگ می‌شه که دلت نمی‌خواد حتی لحظه‌ای از فکرش بیرون بیای. بعدها حتی خودت رو به خاطر احساس حماقتی که داشتی سرزنش می‌کنی.

دلم می‌خواست کشیدهٔ آبداری به صورتش بزنم تا از خواب بلند شود، اما شاید او خود را به خواب زده؛ اگر این طور باشد، با هیچ کشیده‌ای از خواب بیدار نمی‌شود. با خواب خرگوشی‌اش به شکل احمقانه‌ای کنار آمده است.

دنیا زشت‌ترین حقیقتی بود که وجود داشت وقتی آدم‌هایش اینقدر در بد بودن از همدیگر پیشی می‌گرفتند. دنیا که منهای آدم‌ها نیست.

توقع وفاداری از یه نفر، توقع علاقه، توقع دوست داشتن، خیلی توقع زیادیه، مگه از این توقع بیشتر هم داریم؟

" درماندگی یعنی تو این‌جایی... من هم همین جایم ولی دورم. تو اختیار زندگی داری... من زندگی را سخت مجبورم " گوشهٔ روسری اش را بالا آورد: - جلوی حسام هم روسری سرت می‌ذاری؟ "درماندگی یعنی که فهمیدم... وقتی کنارم روسری داری یک تار مو از گیسوانت را... در رختخواب دیگری داری"

برای داشتن سیب نگاهت جهنم را هم می‌پذیرم، زمینی شدن که چیزی نیست؛ حتی اگر ممنوعه‌ترین سیب دنیا باشی، چیزی از خواستن من برای داشتن تو کم نمی‌کند و دم مسیحایی نداری، اما عجیب است که مرده زنده می‌کنی. تلخ می‌نوشم، تلخ می‌مانم، تلخ می‌گیرم؛ اما برای نگاه شیرینت می‌میرم!