بریده‌هایی از کتاب همه چیز، همه چیز

«یه‌کم با مادرت وقت بگذرون. پسرا می‌آن و می‌رن، اما مادرها همیشه هستن.»

خواستن فقط منجر به بیشتر خواستن می‌شود. آرزوها تمامی ندارند.

در حقیقت تنها آرزوی یک چیز را دارم، درمانی سحرآمیز که باعث شود آزادانه مانند حیوانی افسارگسیخته بیرون بدوم، اما هرگز آرزویش نکرده‌ام؛ چون غیرممکن است.

«اگه پشیمون نشی، زنده نیستی.»

فقط با چشم دل می‌توان خوب دید. آنچه اصل است از دیده پنهان است.

هرقدر سعی می‌کنم دنیا را آن بیرون نگه دارم، ظاهراً عزم جزم کرده که بیاید تو.

فقط با چشم دل می‌توان خوب دید. آنچه اصل است از دیده پنهان است.»

او شبیه هیچ‌کدام از چیزهایی که تابه‌حال تجربه کرده‌ام نیست، شبیه امید و احتمال و آینده است.

زندگی یه موهبته. یادت نره که ازش استفاده کنی

«مامان‌ها بلد نیستن چطوری از بچه‌هاشون متنفر باشن. اون‌ها رو فوق‌العاده دوست دارن.»

حتی یک تغییر ناچیز در شرایط اولیه می‌تواند به نتایج غیرِقابل پیش‌بینی نامحدودی منجر شود.

عشق به همه‌چیز می‌ارزد. به همه‌چیز.

«از این کار مطمئنی؟ دیگه فکر نمی‌کنی خیلی خطرناک باشه؟» به طرفم می‌آید و دستش را روی شانه‌ام می‌گذارد و می‌گوید: «داری با من بحث می‌کنی؟ هر چیزی خطر داره. دست رو دست گذاشتن هم یه‌جور خطر به حساب می‌آد. بستگی به تو داره.»

هر چیزی خطر داره. دست رو دست گذاشتن هم یه‌جور خطر به حساب می‌آد. بستگی به تو داره.»

تفاوت بین دانستن یک چیز و دیدنش در خود شخص، مثل تفاوت بین رؤیای پرواز و خود پرواز است.

دلیل اینکه افراد همدیگر را لمس می‌کنند همین است. گاهی فقط کلمات کافی نیست.

عشق است که چشمت را به دنیا باز می‌کند.

«شاید معنی بزرگ شدن، ناامید کردن آدم‌هایی باشه که دوستمون دارن.»

«و این هم راز من که بسیار ساده است: فقط با چشم دل می‌توان خوب دید. آنچه اصل است از دیده پنهان است.» آنتوان دو سنت اگزوپری، شازده کوچولو

مرگ بهای ناچیزی برای زندگی خواهد بود.

گرسنه نیستم. دیگر اصلاً گرسنه نمی‌شوم. بدیهی است که یک بدن می‌تواند تنها با پیام‌هایی که تندتند ردوبدل می‌شوند زنده بماند.