بریده‌هایی از کتاب همه چیز، همه چیز

«یه‌کم با مادرت وقت بگذرون. پسرا می‌آن و می‌رن، اما مادرها همیشه هستن.»

خواستن فقط منجر به بیشتر خواستن می‌شود. آرزوها تمامی ندارند.

در حقیقت تنها آرزوی یک چیز را دارم، درمانی سحرآمیز که باعث شود آزادانه مانند حیوانی افسارگسیخته بیرون بدوم، اما هرگز آرزویش نکرده‌ام؛ چون غیرممکن است.

«اگه پشیمون نشی، زنده نیستی.»

فقط با چشم دل می‌توان خوب دید. آنچه اصل است از دیده پنهان است.

فقط با چشم دل می‌توان خوب دید. آنچه اصل است از دیده پنهان است.»

او شبیه هیچ‌کدام از چیزهایی که تابه‌حال تجربه کرده‌ام نیست، شبیه امید و احتمال و آینده است.

زندگی یه موهبته. یادت نره که ازش استفاده کنی

«مامان‌ها بلد نیستن چطوری از بچه‌هاشون متنفر باشن. اون‌ها رو فوق‌العاده دوست دارن.»

حتی یک تغییر ناچیز در شرایط اولیه می‌تواند به نتایج غیرِقابل پیش‌بینی نامحدودی منجر شود.

عشق به همه‌چیز می‌ارزد. به همه‌چیز.

هرقدر سعی می‌کنم دنیا را آن بیرون نگه دارم، ظاهراً عزم جزم کرده که بیاید تو.

«از این کار مطمئنی؟ دیگه فکر نمی‌کنی خیلی خطرناک باشه؟» به طرفم می‌آید و دستش را روی شانه‌ام می‌گذارد و می‌گوید: «داری با من بحث می‌کنی؟ هر چیزی خطر داره. دست رو دست گذاشتن هم یه‌جور خطر به حساب می‌آد. بستگی به تو داره.»

با او در یک اتاق بودن چه چیزی است که باعث می‌شود من آن‌قدر متوجه خودم و همهٔ وجودم بشوم؟ او حتی من را متوجه پوستم می‌کند.

هر چیزی خطر داره. دست رو دست گذاشتن هم یه‌جور خطر به حساب می‌آد. بستگی به تو داره.»

تفاوت بین دانستن یک چیز و دیدنش در خود شخص، مثل تفاوت بین رؤیای پرواز و خود پرواز است.

دلیل اینکه افراد همدیگر را لمس می‌کنند همین است. گاهی فقط کلمات کافی نیست.

عشق است که چشمت را به دنیا باز می‌کند.

«شاید معنی بزرگ شدن، ناامید کردن آدم‌هایی باشه که دوستمون دارن.»

«تو چرا براش ننوشتی؟» «به‌خاطر چیزی که درموردش حرف زدیم. من دوستش دارم، کارلا. یه‌عالمه. خیلی زیاد.»

دنبال چال گونه‌اش، که قرار است دیگر بهش توجهی نشان ندهم، می‌گردم. دلم می‌خواهد انگشتم را توی چالش ببرم و تا ابد خندان نگهش دارم.

می‌تونی هر کار وامونده‌ای رو درست انجام بدی و با وجودِ این زندگی‌ت به گند کشیده بشه.»

آیا او هم این ضرورت را حس می‌کند که باید همان جایی را اشغال کند و در همان هوایی نفس بکشد که من در آن هستم؟

«و این هم راز من که بسیار ساده است: فقط با چشم دل می‌توان خوب دید. آنچه اصل است از دیده پنهان است.» آنتوان دو سنت اگزوپری، شازده کوچولو

مرگ بهای ناچیزی برای زندگی خواهد بود.

گرسنه نیستم. دیگر اصلاً گرسنه نمی‌شوم. بدیهی است که یک بدن می‌تواند تنها با پیام‌هایی که تندتند ردوبدل می‌شوند زنده بماند.

و این خواستن است که پشتم را سخت به زمین می‌زند. مثل علف هرزی است که آهسته زیاد می‌شود، درست پیش چشمت. پیش از آنکه به خودت بیایی، همهٔ سطوح را پوشانده و پنجره‌هایت را تیره کرده است.

دوباره آرزو می‌کنم که کاش می‌توانستم با مادرم دربارهٔ این موضوع حرف بزنم. می‌خواهم از او بپرسم که چرا هروقت به آلی فکر می‌کنم، نفسم می‌گیرد. دلم می‌خواهد کلافگی‌ام را با او در میان بگذارم. دوست دارم تمام چیزهای بامزه‌ای را که آلی می‌گوید، برایش تعریف کنم. می‌خواهم به او بگویم که چطور هرچه سعی می‌کنم، نمی‌توانم به او فکر نکنم. دلم می‌خواهد بپرسم که آیا او هم اول آشنایی با بابا همین حس را داشته؟

بدن‌هایمان هر کدام مستقل و جدای از خود ما گفت‌وگوی خودشان را دارند. آیا این همان تفاوت بین دوستی و یک چیز دیگر است؟

سعی می‌کنم احساساتی را که موقع فکر کردن به آنها بروز می‌کنند، جدی نگیرم. غمی است که کاملاً غم نیست، و بعد گناه.