کتاب ابرم در آسمان درد می کند

وقتی چراغ‌ها را خاموش می‌کنم برای پروانه‌ها متاسف می‌شوم و وقتی روشن‌شان می‌کنم برای خفاش‌ها ... نمی‌توانم قدمی راه بروم بدون این که مزاحم کسی باشم؟

نه عزیزم! سعی نکن دوستم داشته باشی. ‫تنها یک جرعه از قهوهٔ تلخی ‫که آماده کرده‌ای، می‌خورم. ‫قهوه‌ات را دوست دارم ‫چون خوب بلدی تلخ درستش کنی.

سعی نکن دوستم داشته باشی. تنها یک جرعه از قهوهٔ تلخی که آماده کرده‌ای، می‌خورم. قهوه‌ات را دوست دارم چون خوب بلدی تلخ درستش کنی.

همهٔ داروها را امتحان کرده‌ام ‫متنفر بوده‌ام، عاشق شده‌ام، خواندن یاد گرفته‌ام ‫حتی چند کتاب هم خوانده‌ام ‫با آدم‌ها حرف زده‌ام ‫فکر می‌کنم مهم بوده‌ام، آدم خوبی ... ‫دکتر! چندین سال را خرجشان کردم ‫اما هیچ کدام تاثیری نداشتند. ‫فکر می‌کنم ‫روزی که به دنیا آمده‌ام ‫مرگ بیمارم کرده است.

در اعماق دریا در یک صدف پنهان شده‌ام اما نمی‌دانم کدام صدف. هر روز به دریا می‌روم با دست‌هایم همه جا را زیر و رو می‌کنم که خودم را پیدا کنم. گاهی فکر می‌کنم ماهی غول‌پیکری مرا بلعیده و حالا همه جا را جست‌وجو می‌کنم که کمک‌اش کنم باقی‌مانده‌ام را هم ببلعد.

اما ببین با فضاهای خالی در چشم‌هایشان به پنجره‌ها چسبیده‌اند.

زمانی که درمان یک بیماری پیدا می‌شود همهٔ آن‌هایی که بر اثر آن مرض مرده‌اند باید دوباره زنده شوند و باقی روزهایشان را زندگی کنند تا این که بیماری دیگری بگیرند که هنوز درمانی برایش پیدا نشده است.

گاهی فکر می‌کنم ماهی غول‌پیکری مرا بلعیده و حالا همه جا را جست‌وجو می‌کنم که کمک‌اش کنم باقی‌مانده‌ام را هم ببلعد.

سیگاری روشن می‌کنم ‫و بازی را ادامه می‌دهم.

بارها مستقیم رفته‌ام سراغ یکی از صدف‌ها ‫و با خودم گفته‌ام، "همین است." ‫اما وقتی بازش کرده‌ام ‫خالی بوده است.

زود باش، حالا نشانه بگیر ‫یا دستِ کم تظاهر کن که کمان را کشیده‌ای ‫چون به هر صورت ‫تیر زهرآلود تو ‫مدتی قبل به پرواز در آمده است

نه عزیزم! سعی نکن دوستم داشته باشی. تنها یک جرعه از قهوهٔ تلخی که آماده کرده‌ای، می‌خورم. قهوه‌ات را دوست دارم چون خوب بلدی تلخ درستش کنی.

فکر می‌کنم روزی که به دنیا آمده‌ام مرگ بیمارم کرده است.

آه! درخت‌ها چه راحت باهم یکی می‌شوند!

همه چیزِ تو آشناست حتی روزهایی که اتفاق نیفتاده‌اند اما اتفاق خواهند افتاد.