بریده‌هایی از کتاب ابرم در آسمان درد می کند

سعی نکن دوستم داشته باشی. تنها یک جرعه از قهوهٔ تلخی که آماده کرده‌ای، می‌خورم. قهوه‌ات را دوست دارم چون خوب بلدی تلخ درستش کنی.

وقتی چراغ‌ها را خاموش می‌کنم برای پروانه‌ها متاسف می‌شوم و وقتی روشن‌شان می‌کنم برای خفاش‌ها ... نمی‌توانم قدمی راه بروم بدون این که مزاحم کسی باشم؟

در اعماق دریا در یک صدف پنهان شده‌ام اما نمی‌دانم کدام صدف. هر روز به دریا می‌روم با دست‌هایم همه جا را زیر و رو می‌کنم که خودم را پیدا کنم. گاهی فکر می‌کنم ماهی غول‌پیکری مرا بلعیده و حالا همه جا را جست‌وجو می‌کنم که کمک‌اش کنم باقی‌مانده‌ام را هم ببلعد.

اما ببین با فضاهای خالی در چشم‌هایشان به پنجره‌ها چسبیده‌اند.

زمانی که درمان یک بیماری پیدا می‌شود همهٔ آن‌هایی که بر اثر آن مرض مرده‌اند باید دوباره زنده شوند و باقی روزهایشان را زندگی کنند تا این که بیماری دیگری بگیرند که هنوز درمانی برایش پیدا نشده است.

نه عزیزم! سعی نکن دوستم داشته باشی. تنها یک جرعه از قهوهٔ تلخی که آماده کرده‌ای، می‌خورم. قهوه‌ات را دوست دارم چون خوب بلدی تلخ درستش کنی.

گاهی فکر می‌کنم ماهی غول‌پیکری مرا بلعیده و حالا همه جا را جست‌وجو می‌کنم که کمک‌اش کنم باقی‌مانده‌ام را هم ببلعد.

فکر می‌کنم روزی که به دنیا آمده‌ام مرگ بیمارم کرده است.

آه! درخت‌ها چه راحت باهم یکی می‌شوند!