بریده‌هایی از کتاب چو مرغ شب خواندی و رفتی

میونِ سبزها نامِ تو رویید سکوتِ سبز و آرامِ تو رویید

سحر در انتظارِ بیدلان است صبوری توشۀ دلدادگان است

تو ماهی اما نورِ تو خورشیدِ فرداست

جوونای قلعۀ پیر همه روزها به نخجیر شبا در پای آتیش همه‌اش در رقص شمشیر...

حضوری بودی از حجمی فراموش

بیا بی تو صدا در سینه‌ام نیست شکوهِ رنگ در آئینه‌ام نیست رها کردم همه هستیِ خود را که با تو سر کنم مستیِ خود را

دلم ابرِ غم و یادِ تو باران بتاب ای مه به ساقِ سبزه‌زاران چه می‌شد ابری از آغوش بودم به چشمت شعله‌ای خاموش بودم تو آتش بودی و من ساقِ افرا به شب می‌سوختم تا صبحِ رؤیا

تو همچون شبنمِ صبحی به دشتِ خواب می‌باری تو حالِ دیگری داری تو حتی در هوای غم، هوایِ دیگری داری تو حالِ دیگری داری...

خدایا چشمه‌ها شد سنگ در سنگ چراغِ لاله‌ها بی‌نور و بی‌رنگ شکسته حنجرم فریاد فریاد... که دشمن خیمه زد فرسنگ فرسنگ...

بکارم تا برویاند گلِ خورشید در این تاریکیِ خاموشِ بی‌امید

دلِ من همتی کن خواب باشم اسیرِ جادوی مهتاب باشم دل من عاشقِ خاکِ کویرم دعا کن قطره قطره آب باشم

تو خندیدی و نامت آشنا شد

تو از ره آمدی خاموش و پُر نوش حضوری بودی از حجمی فراموش تو خندیدی و نامت آشنا شد سکوتِ ماه در جانم صدا شد

این سرو که روییده در این جنگلِ خواب بیدار کند همهمه‌ای در مهتاب

از نیستی گذشته مرا هست می‌کند این بوی اطلسی که مرا مست می‌کند...

دلِ شب بود و من خوابیده بودم شدم بیدار، خوابت دیده بودم کلافی بودم از ابریشمِ عشق که با مِهرت به هم تابیده بودم