کتاب چو مرغ شب خواندی و رفتی

تو همچون شبنمِ صبحی به دشتِ خواب می‌باری تو حالِ دیگری داری تو حتی در هوای غم، هوایِ دیگری داری تو حالِ دیگری داری...

دلِ من همتی کن خواب باشم اسیرِ جادوی مهتاب باشم دل من عاشقِ خاکِ کویرم دعا کن قطره قطره آب باشم

جوونای قلعۀ پیر همه روزها به نخجیر شبا در پای آتیش همه‌اش در رقص شمشیر...

دلم ابرِ غم و یادِ تو باران بتاب ای مه به ساقِ سبزه‌زاران چه می‌شد ابری از آغوش بودم به چشمت شعله‌ای خاموش بودم تو آتش بودی و من ساقِ افرا به شب می‌سوختم تا صبحِ رؤیا

تو ماهی اما نورِ تو خورشیدِ فرداست

بکارم تا برویاند گلِ خورشید در این تاریکیِ خاموشِ بی‌امید

میونِ سبزها نامِ تو رویید سکوتِ سبز و آرامِ تو رویید

حضوری بودی از حجمی فراموش

سحر در انتظارِ بیدلان است صبوری توشۀ دلدادگان است

خورشید ایران این سرو که روییده در این جنگلِ خواب بیدار کند همهمه‌ای در مهتاب خورشید گمان مبر که تاریک شده‌ست دریاب زمانه را در این فصلِ شباب برخیز و در این کویر چون ابر ببار خورشید نشسته است در مدخلِ کوه در فصلِ سکوت بذرِ فریاد بکار

بیا بی تو صدا در سینه‌ام نیست شکوهِ رنگ در آئینه‌ام نیست رها کردم همه هستیِ خود را که با تو سر کنم مستیِ خود را

خدایا چشمه‌ها شد سنگ در سنگ چراغِ لاله‌ها بی‌نور و بی‌رنگ شکسته حنجرم فریاد فریاد... که دشمن خیمه زد فرسنگ فرسنگ...

این سرو که روییده در این جنگلِ خواب بیدار کند همهمه‌ای در مهتاب خورشید گمان مبر که تاریک شده‌ست دریاب زمانه را در این فصلِ شباب

تو نجوایی تو آوایی سکوتِ ساده تنهایی ستاره از عبورِ توست شفق سنگ صبورِ توست تو می‌آیی خَمِ رَه را تو می‌جویی گلِ مَه را تو می‌بینی گلِ غم را

دلم دریا شد و خورشید بُردش شرابِ ناب گشتم ابر دُردَش لبانی نامم از فریاد دزدید به کوهی دور بر نجوا سپردش

تو خندیدی و نامت آشنا شد

تو از ره آمدی خاموش و پُر نوش حضوری بودی از حجمی فراموش تو خندیدی و نامت آشنا شد سکوتِ ماه در جانم صدا شد

این سرو که روییده در این جنگلِ خواب بیدار کند همهمه‌ای در مهتاب

از نیستی گذشته مرا هست می‌کند این بوی اطلسی که مرا مست می‌کند...

دلِ شب بود و من خوابیده بودم شدم بیدار، خوابت دیده بودم کلافی بودم از ابریشمِ عشق که با مِهرت به هم تابیده بودم

من برقِ نگاهت را بر گیسویم آویزم در خلسۀ آزادی بنشینم و برخیزم خاکسترِ این آتش ابری شده باران‌زا می‌خوانم و بر آتش من اشک نمی‌ریزم در راهِ خُتن بویی در دشت تو آهویی از بویِ تو خوش‌تر کو ای سایۀ نیکویی ای سرو چرا امشب خواب از سخنت رفته‌ست ای دشت چه پیش آمد سبزی ز تنت رفته‌ست

این سرو که روییده در این جنگلِ خواب بیدار کند همهمه‌ای در مهتاب خورشید گمان مبر که تاریک شده‌ست دریاب زمانه را در این فصلِ شباب برخیز و در این کویر چون ابر ببار خورشید نشسته است در مدخلِ کوه در فصلِ سکوت بذرِ فریاد بکار

چه می‌شد ابری از آغوش بودم به چشمت شعله‌ای خاموش بودم تو آتش بودی و من ساقِ افرا به شب می‌سوختم تا صبحِ رؤیا

دلم گهوارۀ اسرار و رؤیاست که بی‌آوازِ من مهجور و تنهاست بیا آزاد شو ای نغمۀ جان از این دیوار بگذر یار با ماست ...

در راهِ خُتن بویی در دشت تو آهویی از بویِ تو خوش‌تر کو ای سایۀ نیکویی

پرستوها به اوجِ آسمونند افق‌ها سایه روشن گرمِ خونند نمی‌دونی که مرغانِ خیالت به طاقِ سینه‌ام با درد چونند دلِ شب بود و من خوابیده بودم شدم بیدار، خوابت دیده بودم کلافی بودم از ابریشمِ عشق که با مِهرت به هم تابیده بودم