بریده‌هایی از کتاب بانو گوزن

هیچ گریه‌ای بدتر از گریه‌های بی‌دلیل نیست، این‌که نتوانی توضیح بدهی چرا اشک می‌ریزی.

تنهایی‌های من از جنسِ از دست دادن نیست؛ گودال بزرگی است که اگر حواسم نباشد پرت می‌شوم در آن و تا مدت‌ها نمی‌توانم بالا بیایم.

سال‌هاست رفته‌ام جلو ولی هی زیر پایم خالی می‌شود.

از بزرگ شدن شکمم متنفرم. نمی‌توانم سه چهار ماه دیگر این وضعیت را تحمل کنم. کاش آدمیزاد هم تخم می‌گذاشت و چند وقت می‌خوابید روی تخم‌هایش و جوجهٔ آدم به دنیا می‌آورد. فلسفهٔ این زنده‌زایی را درک نمی‌کنم. هیچ افتخاری ندارد که شکم آدم اندازهٔ طبل شود و دوباره برگردد سرجایش ــ تازه اگر برگردد.

در را که باز می‌کنم، گوزن پشت در کمین کرده است، انگار از پنجره دیده باشدم. به گمانم قدش کمی بلندتر شده از صبح. خانه مرتب است و جای هیچ‌چیزی تغییر نکرده. چه خوب است که گوزنی در خانه منتظر آدم باشد. خودم را می‌اندازم روی کاناپه و اجازه می‌دهم با پوزه‌اش نوازشم کند. دست می‌زنم به نوک شاخ‌هایش؛ تیز و سفت‌اند. چشم‌هایم را می‌بندم و با خودم فکر می‌کنم این شاخ‌های تیز و سفت، تابه‌حال چند شکم و سینه را شکافته و دریده است.

تنهایی‌های من از جنسِ از دست دادن نیست؛ گودال بزرگی است که اگر حواسم نباشد پرت می‌شوم در آن و تا مدت‌ها نمی‌توانم بالا بیایم.

باید بلند شوم، خودم بروم دنبال رؤیاهایم.

بگذار این جنین کوچک و لنگ‌درهوای من از همین الآن بفهمد که به گوزن‌ها خیلی بیش‌تر از مادرها و پدرها می‌تواند تکیه کند.

من و گوزن هر روز همدیگر را نجات می‌دهیم از ته آب‌های تیره.

و من گوزنی که می‌خواست با شاخ‌هایش قطاری را نگه دارد.

من باید همیشه روی دورِ تند زندگی کنم تا خیلی چیزها یادم نیاید

از کِی من این‌قدر درمانده و بدبخت شده‌ام که همه برایم قلدری کنند؟

همیشه دلم می‌خواست مثل او باشم ولی چیزی در وجود سارا بود که متمایزش می‌کرد از من. گاهی فکر می‌کردم حتماً مادر سارا چادر دور کمرش نمی‌بسته هیچ‌وقت که با جاروی سیخی زیر فرش‌ها را جارو کند و آن‌طور خلطش بالا بیاید. لابد کیف برزنتیِ پدر سارا پُر از لیف و ناخن‌گیر و سنگ‌پا نبوده…

گوزنی که زیر شوفاژ متولد شده باشد، چه‌طور می‌تواند در سرمای اولِ زمستان دوام بیاورد؟

هر چه بیش‌تر می‌گذرد، بیش‌تر می‌فهمم که من نمی‌توانم مادر پاکیزه و آرامی باشم و خودم را دو سال وقف بچه کنم تا خوب شیر بخورد، شکمش خوب کار کند، زیاد بخندد و آرامش داشته باشد.

من باید همیشه روی دورِ تند زندگی کنم تا خیلی چیزها یادم نیاید. اگر کمی مکث کنم و مثل این روزها زیاد در خودم فروبروم، آن وقت خاک جمع می‌شود زیر ناخن‌هایم و کف دست‌هایم پُر از شیارهای تیره و عمیق می‌شود.

در را که باز می‌کنم، گوزن پشت در کمین کرده است، انگار از پنجره دیده باشدم. به گمانم قدش کمی بلندتر شده از صبح. خانه مرتب است و جای هیچ‌چیزی تغییر نکرده. چه خوب است که گوزنی در خانه منتظر آدم باشد. خودم را می‌اندازم روی کاناپه و اجازه می‌دهم با پوزه‌اش نوازشم کند. دست می‌زنم به نوک شاخ‌هایش؛ تیز و سفت‌اند. چشم‌هایم را می‌بندم و با خودم فکر می‌کنم این شاخ‌های تیز و سفت، تابه‌حال چند شکم و سینه را شکافته و دریده است.

تنهایی‌های من از جنسِ از دست دادن نیست؛ گودال بزرگی است که اگر حواسم نباشد پرت می‌شوم در آن و تا مدت‌ها نمی‌توانم بالا بیایم.

صاف توی چشم دکتر خیره می‌شوم و می‌گویم: همین الآن عوض می‌کنم. صدات رو هم بیار پایین لطفاً. با زیردستت که حرف نمی‌زنی مرد حسابی. امیرعلی به تته‌پته افتاده. منتظر نمی‌مانم که بفهمم دکتر زنگ می‌زند به منشی که چه بگوید. منتظر امیرعلی هم نمی‌مانم. تند قدم برمی‌دارم، بدون این‌که برایم مهم باشد جنین کوچکی در آستانهٔ ورود به هفتهٔ دهم زندگی دارد لانه‌اش را محکم می‌کند. از کِی من این‌قدر درمانده و بدبخت شده‌ام که همه برایم قلدری کنند؟ دلم می‌خواهد زودتر برگردم خانه و صورتم را بچسبانم به صورت گوزنم و بوی جنگل و درخت را فروببرم توی ریه‌هایم.

مادرِ خدابیامرزم با همان چند کلاس سوادش می‌گفت: هیچ‌وقت نذار مشتت پیش مردت باز بشه. هیچی نگو، فقط برو جلو.

تنهایی‌های من از جنسِ از دست دادن نیست؛ گودال بزرگی است که اگر حواسم نباشد پرت می‌شوم در آن و تا مدت‌ها نمی‌توانم بالا بیایم.

پتو کشیده‌ام روی خودم. همیشه خوابیدن روی کاناپهٔ کنار شوفاژ را دوست داشته‌ام.

هر زنی باید برای خودش ذخیره‌ای داشته باشد و من هم خوبش را داشته‌ام در این سال‌ها.

و من گوزنی که می‌خواست با شاخ‌هایش قطاری را نگه دارد.

نمی‌دانم از کجا آمده و قرار است کجا برود. فقط می‌دانم که هیچ‌وقت آرامش من طولانی نبوده است.

بوی گندِ بعضی چیزها تا ابد به زندگی آدم می‌چسبد،

گاهی برای این‌که تمام رؤیاهای آدمیزاد نابود شود از هفتاد و دو ساعت هم کم‌تر زمان لازم است.

خب معلوم است که آدم وقتی خودش را این‌طور به چهارمیخ بکشد با غم‌وغصه، هیچ‌وقت نمی‌تواند رها بشود و به زندگی عادی برگردد.

برای امیرحسینم، که زود به دنیا آمد و زیاد جنگید تا همهٔ گوزن‌های جهان عاشقش باشند.

راننده می‌پرسد: بخاری رو خاموش کنم؟ پاهایم یخ زده ولی می‌گویم: بله لطفاً. سرم را می‌چسبانم به شیشه و دلم می‌خواهد به جای هر زنی باشم که چکمه و پالتوِ شیک پوشیده و آسوده و بدون نگرانی، تندتند راه می‌رود.