بریده‌هایی از کتاب فهرست مهمانان

جاذبهٔ میان دو نفر هیچ وقت واقعاً از بین نمی‌رود

افرادی که بیش از بقیه به قوانین احترام می‌گذارند از نقض آن‌ها نیز بیشترین لذت را می‌برند.

اگر واقعاً کسی را دوست داشته باشید، به او آسیب نمی‌زنید.

نوجوون‌ها فکر می‌کنن عاشق شدن، در حالی که فقط هورمون‌هاشون زده بالا.

همیشه بهترین کار اینه که آدم خودش رو خالی کنه، حتی اگه خجالت‌آور باشه، حتی اگه حس کنی بقیه نمی‌فهمن.

من به‌خودی‌خود، به مد علاقه‌ای ندارم، ولی به قدرت لباس در خلق دیدگاه مناسب احترام می‌گذارم.

این رو بدون که همیشه بهترین کار اینه که آدم خودش رو خالی کنه، حتی اگه خجالت‌آور باشه، حتی اگه حس کنی بقیه نمی‌فهمن.

«دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدنه

وقتی آدم قلبش رو به کسی می‌ده، حتی برَد پیت هم دیگه به چشمش نمی‌آد...»

زندگی مجموعه‌ای از روزهاست. آدم فقط می‌تواند یک روزش را کنترل کند، فقط یکی. بیست‌وچهار ساعت را می‌توان سازماندهی کرد.

بعد، گیلاسش را بالا می‌برد و ادامه می‌دهد: «پس، به‌سلامتی شانس. به‌امید اینکه شانس خودمون رو بسازیم... یا موقع لزوم، یه‌کم کمکش کنیم.»

یاد گرفتم که گاهی، کوچک‌ترین موج، از همه قوی‌تر است.

رسانه‌های اجتماعی باید پاسخگوی خیلی چیزها باشن.»

حس لبخند بعضی آدم‌ها در نگاهشان نیست؟

اگر واقعاً کسی را دوست داشته باشید، به او آسیب نمی‌زنید.

شاید ما راهی برای کنترل احساساتمان پیدا کرده‌ایم، ولی این مسئله به این معنا نیست که عاطفه نداریم.

زندگی بی‌نظم و شلوغ است. همه این را می‌دانیم. در زندگی، اتفاق‌های وحشتناکی می‌افتند. این نکته را زمانی یاد گرفتم که هنوز بچه بودم. ولی هر چه که بشود، زندگی مجموعه‌ای از روزهاست. آدم فقط می‌تواند یک روزش را کنترل کند، فقط یکی. بیست‌وچهار ساعت را می‌توان سازماندهی کرد.

یادم نمی‌آمد چطور باید لبخند بزنم.

اگر نتوانم بهشت را جابه‌جا کنم، پس، جهنم را می‌آورم.

چه حسی دارد که آدم آن‌قدر پول داشته باشد که با آن بتواند همه چیز را طبق سلیقه‌اش پیش ببرد؟

«آره. می‌فهمم. وقتی آدم قلبش رو به کسی می‌ده، حتی برَد پیت هم دیگه به چشمش نمی‌آد...»

زندگی مجموعه‌ای از روزهاست. آدم فقط می‌تواند یک روزش را کنترل کند، فقط یکی.

رو به من لبخند می‌زند. ولی دیده‌اید که حس لبخند بعضی آدم‌ها در نگاهشان نیست؟ لبخند جولز هم همین‌طور است.

هیچ کدام از ما درست نفهمیدیم که او چقدر شکننده بود. او همیشه خیلی توانمند به نظر می‌رسید و همیشه کنترل اوضاع در دستش بود. نمرات خیلی خوبی می‌گرفت، عضو تیم‌های ورزشی بود، وارد دانشگاه شد و هیچ فرصتی را از دست نداد. ولی زیر این ظاهر، تودهٔ ژولیده‌ای از اضطراب قرار داشت که او را به‌سمت موفقیت می‌کشاند و هیچ کدام از ما آن را ندیدیم. تا اینکه خیلی دیر شد.

هیچ کدام از ما درست نفهمیدیم که او چقدر شکننده بود. او همیشه خیلی توانمند به نظر می‌رسید و همیشه کنترل اوضاع در دستش بود.

من به‌خودی‌خود، به مد علاقه‌ای ندارم، ولی به قدرت لباس در خلق دیدگاه مناسب احترام می‌گذارم.

اگر واقعاً کسی را دوست داشته باشید، به او آسیب نمی‌زنید.

افرادی که بیش از بقیه به قوانین احترام می‌گذارند از نقض آن‌ها نیز بیشترین لذت را می‌برند.

او خیلی سریع خودش را جمع و جور کرد. وقتی از در خانهٔ مامان وارد شد و برای اولین بار یکدیگر را دیدیم، شاید یک ثانیه شوکه شد؛ در حدی که احتمالاً فقط من متوجه شدم. پلک‌هایش را به هم زد و فکش کمی قفل شد. در همین حد. خیلی خوب واکنشش را مخفی کرد، خیلی وارد بود.

تصمیم گرفتم این بار با او رودررو شوم. او کسی بود که باید همه چیز را برای من و جولز توضیح می‌داد. او کسی بود که باید حالش بد می‌شد. در اولین برخورد، اجازه دادم او برنده شود. این‌بار، نشانش می‌دادم.