کتاب سرنوشت در دست کلوتیلد

«سراسر دنیا پرِ دیوانه است، اما به شکل زن و مرد...!»

هیچ‌چیز غم‌انگیزتر از دشت در شبانگاه نیست، هنگامی که تنهایی بی‌انتهاست و خروج از آن دریای علفی ناممکن به نظر می‌رسد.

به من نگاه کرد و با جدیت پرسید: «تو هیچ‌وقت تو متون مقدس خواندی که خدای کریم آدم‌ها را از مبادلهٔ توپ‌های ۷۵ میلیمتری بین نیروهای یک حزب با حزب دیگر منع کرده باشد؟»

یکی از شب‌های زیبای ژانویه بود، یکی از شب‌های ۱۸۸۶، شب‌های رمانتیک عاری از صدای بوق و تابلوهای نئونی درخشانی که خواص واکس برای کفش را در آسمان بنویسند. هزاران هزار نور بود، نورهای کوچکِ شعلهٔ آبیِ گاز و موسیقی، اما موسیقی قدیمی نوستالژیک اروپا.

شاید بهتر بود به جست‌وجوی هوای دیگری برود، هوایی بیشتر تنفس‌کردنی.

کلو می‌اندیشید: «وقتی با فیلیماریو روبه‌رو می‌شوم در آن واحد، به او احساس عشق و نفرت دارم، اما وقتی از او دورم، فقط و فقط دوستش دارم. چرا این‌طور می‌شوم؟»

درست همان چیزی است که آن شخصی که به سوی شرق می‌رفت، می‌گفت: «سراسر دنیا پرِ دیوانه است، اما به شکل زن و مرد...!»