کتاب ایما

گفتند عاشق که شدی؟ گریه‌ام گرفت می‌خواستم بخندم و حاشا کنم، نشد

هزار دوست غمم را شنیده‌ است ولی نیامده‌ست به یاری از این هزار، یکی

چشم من، چشم تو را دید ولی دیده نشد من همانم که پسندید و پسندیده نشد

گذشت، خنده دیروزِ من به کار جهان زمانِ خنده دنیا به گریه‌های من است

گفتند عاشق که شدی؟ گریه‌ام گرفت می‌خواستم بخندم و حاشا کنم، نشد

نگاهت جهان را به بازی گرفته‌ زمین و زمان را به بازی گرفته‌

عاشقت بودم و این را به هزاران ترفند سعی کردم که بفهمانم و فهمیده نشد

وداع کردی و گفتی که بازمی‌گردی چقدر لحن تو وقت دروغ، شیرین است

نیمی از جانِ مرا بردی، محبت داشتی نیمِ باقی‌مانده هم هر وقت فرصت داشتی

شهر را گشتم که مانند تو را پیدا کنم هیچ ‌کس حتی شبیهت نیست، فوق‌العاده‌ای

ﭘﺮیشاﻥ ﺍﺳﺖ گیسویی ﺩﺭ این ﺑﺎﺩ ﻭ ﭘﺮیشاﻥﺗﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺭﺍ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺭﺩ

عاشقان تازه‌ات اهل کدام آبادی‌اند؟ عطر گیسوی تو این بار از کجا خواهد گذشت؟

آه اگر دوران شیرین وفا خواهد گذشت روزهای هم‌نشینی‌های ما خواهد گذشت بعد من تنها نخواهی ماند، اما بعد تو بر من تنها نمی‌دانی چه‌ها خواهد گذشت

من در پی تو هستم و مردم پی بهشت ایمان شهر، کفر مرا در می‌آورد

کاری که با من کرد دنیا، داستان دارد شرحش نخواهم داد، اما داستان دارد مهتاب من! هنگام دیدار تو فهمیدم دیوانه‌بازی‌های دریا داستان دارد عاشق شدن تنها به پیراهن دریدن نیست دلدادگی‌های زلیخا داستان دارد مستی که در شهر خبرچینان تو را بوسید امروز آسوده‌ست، فردا داستان دارد عشقی که پنهان بود، در دنیا زبانزد شد هر قصه‌گویی دیگر از ما داستان دارد

در کجا علم سخن یاد گرفتی که هنوز ظاهرا معنی «برگرد» نمی‌دانی چیست

زبان حال دلم را کسی نمی‌فهمد کتبیه‌های ترک‌خورده خواندنش سخت است

بهارِ با تو بودن‌ها چه شد؟ پاییزِ دلتنگیست کجایی صبح من؟ شامِ ملال‌انگیز دلتنگیست کجایی ماهیِ آرام در آغوش اقیانوس؟ به من برگرد! این دریایِ غم لبریزِ دلتنگیست اگر چیزی به دست آورده‌ام از عشق، می‌بخشم غزل‌هایی که خود سرمایه ناچیزِ دلتنگیست در آن دنیا برای دیدنت شاید مجالی شد همانا مرگ پایانِ سرورآمیزِ دلتنگیست نسیمی شاخه‌هایم را شکست و با خودم خواندم: بهارِ با تو بودن‌ها چه شد؟ پاییزِ دلتنگیست

در شعر شاعران همه گشتم که مصرعی در شأن چشم‌های تو پیدا کنم، نشد

گذشت، خنده دیروزِ من به کار جهان زمانِ خنده دنیا به گریه‌های من است

زبان به روضه چرا وا کنم؟ همین کافیست: مباد شاهد جان دادن پسر پدری

عطر موهایت قرار از شهر می‌گیرد بگو دل ربودن را کدام عطار یادت داده ‌است؟

این چشم‌ها کنایه به چشمان یوسف است یا خانقاه مردم اهل تصوّف است؟ توصیف‌ناپذیری و این را به غیر تو در وصف هر کسی که بگویم تعارف است در جمع دوستان تو همچون غریبه‌ها یک لحظه جا ندارم و جای تأسّف است آن پادشاه فاتح اگر چشم‌های توست پیروز عاشقی که دلش در تصرّف است ای صدهزار مصرع پیچیده موی تو! شعر مرا ببخش اگر بی‌تکلف است

هزار دوست غمم را شنیده‌ است ولی نیامده‌ست به یاری از این هزار، یکی

شهر را گشتم که مانند تو را پیدا کنم هیچ ‌کس حتی شبیهت نیست، فوق‌العاده‌ای

دوستان هیچ نکردند و رسیدند به تو من به دنبال تو می‌گردم و سرگردانم

هر زمان از عشق پرسیدند، گفتم آه، عشق... خاطرات بی‌شماری پشت این افسوس بود

چه حال و روز غریبی که قلب عاشق من اسیر کردنش آسان، رهاندنش سخت است زبان حال دلم را کسی نمی‌فهمد کتبیه‌های ترک‌خورده خواندنش سخت است هزار نامه نوشتم بدون ختم کلام حدیث شوق به پایان رساندنش سخت است

اندوه جهان چیست‌؟ تویی داغِ یگانه دلسوختگان را چه به اندوه زمانه‌؟ ‌

برای دیدنم ای کاش در قلب تو شوقی بود که حتی شمع هم با دیدن پروانه می‌لرزد