بریده‌هایی از کتاب شعر زمان ما؛ نادر نادرپور

من تکیه کرده‌ام به درختی که هیچ‌گاه از پشت او، تصوّر دیدار آفتاب در آستان صبح، میسّر نبوده است.

چو بی‌دلخواه خویشم آفریدند مرا کی چاره‌ای جز زیستن بود؟

آه! چرا در شبی چنین تاریک مرا به رجعت خورشید، باور است هنوز؟

زان پیشتر که مرگ تنم در رسد ز راه مرگ دلم ز مردن صد آرزو رسید

ما را ز چارچوب طلایی رها کنید ما در جهان خویشتن آزاد بوده‌ایم...

درونم را کسی نشناخت، نشناخت

پیکرتراش پیرم و با تیشهٔ خیال یک شب ترا ز مرمر شعر آفریده‌ام

دیرست، گالیا هنگام بوسه و غزلِ عاشقانه نیست هر چیز رنگِ آتش و خون دارد این زمان هنگامهٔ رهایی لب‌ها و دست‌هاست عصیانِ زندگی‌ست...

آه ای کسی که دل به تو می‌بندم! آیا تو نیز شاخهٔ بی‌برگی؟ آیا تو ای امید جوان‌مانده! همزاد جاودانهٔ من، مرگی؟

ای شعر! ای طلسم سیاهی که سرنوشت عمر مرا به رشتهٔ جادویی تو بست گفتم ترا رها کنم و زندگی کنم اما چه توبه‌ها که درین آرزو شکست گویی مرا برای تو زادند و آسمان دیگر ترا نخواست که از من جدا کند

«در من آنکه بود، نیست» و در سقوط آبشار بیصدای پرده‌ها دلی به مرگ خویش می‌گریست، می‌گریست...

به پیشواز سحر رفتم سحر، نیامدنم آموخت.

من از کشور خویش، دل برگرفتم ولی بهتر از او نجُستم دیاری چنان ریشه در خاک او بسته بودم که بی‌او، به سویم نیامد بهاری.