کتاب قصه های شیرین ایرانی (تاریخ بیهقی)

این جهان همیشگی نیست. همهٔ ما مثل یک کاروان هستیم که پشت سر هم می‌رویم. هیچ‌کس در این جهان نمی‌ماند. پس هر کس باید طوری زندگی کند که پس از مرگ او را دعای خیر کنند.

ولی این خیانت است که به سلطان نصیحتی نکنم: این‌که خون هیچ‌کس را نریزد؛ چرا که کشتن مردم و ریختن خون، بازی نیست.

هر چه خداوند بخواهد، همان می‌شود، و باید به خواست او راضی بود. تا موقعی که زنده هستیم، نباید نومید شویم. باید امیدوار باشیم که در کارمان گشایشی به وجود می‌آید و به راحت می‌رسیم

حسنک رفت و نه زمین برایش فایده داشت و نه ملک، نه طلاه و نقره، و نه کنیز و غلام. او رفت. آن‌هایی که برای کشتنش چنان حیله‌هایی به کار بردند هم رفتند. و این سرگذشتی بسیار آموزنده است. آن‌ها برای قدرت و مال دنیا، این‌همه جنگ و خون‌ریزی کردند؛ ولی درباریان همه را گذاشتند و رفتند. پس نادان کسی‌ست که به این جهان دل ببندد.

اگر زمان مرگم رسیده باشد، کسی نمی‌تواند جلو آن را بگیرد. مرا بر دار بیاویزند یا طور دیگری بمیرم، من بزرگ‌تر از حسین‌بن‌علی [ع] نیستم.

این بود قصّهٔ حسنک و روزگارش. او گفته بود دعای مردم نیشابور با من است؛ ولی مردم نیشابور هم نتوانستند برای او کاری کنند. حسنک رفت و نه زمین برایش فایده داشت و نه ملک، نه طلاه و نقره، و نه کنیز و غلام.

همهٔ ما مثل یک کاروان هستیم که پشت سر هم می‌رویم. هیچ‌کس در این جهان نمی‌ماند. پس هر کس باید طوری زندگی کند که پس از مرگ او را دعای خیر کنند.