کتاب قطره های معلق باران

دل تنگم، از آن‌چه پیش خواهد آمد چه باک باید ببینمت حتی به بهای گم‌شدن در خلیج نانیوا.

در نیزار پرنده‌ای اندوهگین می‌خواند اِنگار چیزی را به‌یاد آورده که بهتر بود فراموش کند. کی نو تسورایوکی

به‌شور گذشته‌که‌بازمی‌نگرم‌ ‫خود را کوری‌می‌بینم‌ ‫که‌از تاریکی‌هراس‌ندارد.

بر دشت‌های بهاری مِه پراکنده می‌شود. دلم گرفته است وقتی سایه‌های غروب گرد می‌آیند، بلبلی آواز می‌خواند در پردۀ مرثیه‌ای انگار.

من ‫دل‌شکسته ‫به یاد گذشته.

خواب دیدم ‫شمشیر بر خود کشیده‌ام. ‫تعبیرش چیست؟ ‫یعنی به‌زودی تو را خواهم دید؟

‫در نیزار ‫پرنده‌ای اندوهگین می‌خواند ‫اِنگار چیزی را به‌یاد آورده ‫که بهتر بود فراموش کند. ‫کی نو تسورایوکی

می‌گویی«خواهم آمد» و نمی‌آیی حالا بگو «نخواهم آمد» تا چشم به راهت باشم. خوب درکت کرده‌ام؟

آیا رواست زندگی کنم و تنم در آتش اشتیاق بسوزد، برای شبی به‌کوتاهی گرهِ نی‌های نانیوا؟

خواب دیدم شمشیر بر خود کشیده‌ام. تعبیرش چیست؟ یعنی به‌زودی تو را خواهم دید؟

در نیزار پرنده‌ای اندوهگین می‌خواند اِنگار چیزی را به‌یاد آورده که بهتر بود فراموش کند.

سریع‌تر از تگرگ‌ ‫سبک‌تر از پَر ‫اندوهی‌گنگ‌از ذهنم‌گذشت‌.

‫نمی‌توانم‌به‌سویت‌گام‌بردارم‌ ‫حتی‌در رؤیاهایم،‌ ‫چرا که‌در سینه‌ام‌ ‫آسمان‌ها تیره‌اند ‫و ذهنم‌ابرآلود است.

مِه‌صبحگاهی‌برمی‌آید ‫و روی‌نی‌ها آرام‌می‌گیرد ‫غروب‌که‌هوا سرد می‌شود ‫مرغابی‌های وحشی‌جیغ‌می‌کشند ‫عشق‌من‌ ‫چه‌قدر دلم‌هوایت‌را کرده‌است.‌

من ‫دل‌شکسته ‫به یاد گذشته.

بهتر آن‌که‌نبینم‌ات‌هرگز ‫در رؤیاهای‌خویش‌ ‫تا بیدار شوم‌و جست‌وجو کنم‌ ‫دستانی‌را که‌حضور ندارند.

به روزهایی فکر می‌کنم ‫که هنوز او را ندیده بودم ‫روزهایی که اِنگار ‫هیچ مشکلی نداشتم.

از آغاز می‌دانستم‌ ‫که‌دیدار ‫فقط‌با جدایی‌به‌پایان‌می‌رسد ‫با این‌همه،‌بامداد ناگزیر را از یاد بردم‌ ‫و خود را تسلیم‌تو کردم.

نه حرفی از راه ‫نه در اندیشۀ آن‌چه پیش خواهد آمد ‫نه درنگ بر نام و ننگ، ‫ما اینجاییم عشق من ‫و به‌هم می‌نگریم

عشق‌ما بی‌پایان‌ ‫و شب‌هامان‌اندک‌اند ‫چه‌بی‌رحمانه‌است‌صدای‌فاخته‌ ‫در صبح‌دم‌.

در کوه‌های پاییزی برگ‌های رنگین فرو می‌ریزند آه اگر می‌شد آن‌ها را بازگردانم می‌توانستم او را ببینم هنوز.

گمان می‌کردم آدم شجاعی هستم، آستین‌هایم از اشک خیس‌اند.

یک‌روز صبح هم‌چون پرنده‌ای پرید و رفت با شال‌های سپید مرگ حالا وقتی بچه‌ای که در خاطره برجای نهاده می‌گرید و او را می‌خواهد، نابلد در آغوشش می‌گیرم و چیزی ندارم به او بدهم. در تختخوابمان بالش‌هایمان هنوز کنار هم‌اند همان‌طور که زمانی می‌خوابیدیم.

سپیده که می‌دمد با آن‌که می‌دانم بار دیگر هوا تاریک خواهد شد، چقدر از آمدن روز بیزارم.

بهتر آن‌که‌نبینم‌ات‌هرگز در رؤیاهای‌خویش‌ تا بیدار شوم‌و جست‌وجو کنم‌ دستانی‌را که‌حضور ندارند. اوتومو نو یاکاموچی

وعده‌های شیرینت شبنم زندگی بود بر گیاهی سوخته، حالا پاییز سال بعد دارد آرام‌آرام از برابرم می‌گذرد. فوجیوارا نو موتوتوشی

روزگاری بس دور از امواج سهمگین پرندۀ سفیدی دیدم به یک نظر، و دلباختۀ این رؤیا شدم که حالا پریشانم می‌کند.

سریع‌تر از تگرگ‌ سبک‌تر از پَر اندوهی‌گنگ‌از ذهنم‌گذشت‌.