بریده‌هایی از کتاب کوهستان

خب امروز هم طی می‌شود در نبود عشق در نبود آزادی و در نبود هر چیز که رنگی از شادمانی و رؤیا دارد. تنها عنصر مقاوم منم.

سرانجام همدیگر را می‌بخشیم و آهسته می‌گوییم: تمام شد! این زندگیِ طولانی تمام شد!

آه عزیز! سرانجام می‌میریم ــ در بهار یا زمستان ـ و عناصر کوچک‌مان را به گل‌ها هدیه می‌کنیم و رنج‌ها از ما بیرون می‌روند؛ سرانجام همدیگر را می‌بخشیم و آهسته می‌گوییم: تمام شد! این زندگیِ طولانی تمام شد!

مرا ببخش عزیزم که این‌گونه استوارم و در نبود تو در هم نمی‌شکنم و در تاریکی این سرزمین در هم نمی‌شکنم. باد می‌آید باد شهریور که فرونشاندم اما زبانه می‌گیرم. این خاصیت آتش است که نمی‌میرد که دیر می‌میرد!

برف در من باریده و ردپای گذشته را پوشانده است انگار هرگز کودک نبوده‌ام

آه عزیز! سرانجام می‌میریم ــ در بهار یا زمستان ـ و عناصر کوچک‌مان را به گل‌ها هدیه می‌کنیم و رنج‌ها از ما بیرون می‌روند؛ سرانجام همدیگر را می‌بخشیم و آهسته می‌گوییم: تمام شد! این زندگیِ طولانی تمام شد!

دیوانگی‌ست دوست داشتن دیوانگی‌ست کاشتن یک انگور در گلدان دیوانگی‌ست اما دیوانه‌ایم ما.

پایم را در خاک فرومی‌کنم. به خاک می‌گویم: هرگز تا به این حد تهی نبوده‌ام. خاک می‌گوید: من هم!

خب امروز هم طی می‌شود در نبود عشق در نبود آزادی و در نبود هر چیز که رنگی از شادمانی و رؤیا دارد. تنها عنصر مقاوم منم. می‌توانی بیایی و بر شانه‌هایم لاله‌های واژگون بکاری بس که بکر و کوهستانی هستم.

امروز زیبایم همان‌قدر که چهره در دم مرگ زیباست

در شکست‌ها آدم‌ها بی‌قراری‌های عجیبی دارند؛ یکی ناخن‌هایش را می‌جَوَد یکی پیاده گز می‌کند و یکی با زندگی کنار می‌آید و نامرئی می‌شود. چه خوب است که نیستی و این‌همه ویرانی را نمی‌بینی.

زندگی چه‌قدر می‌تواند ظالم باشد که یک زن زیبا را بگیرد و مشتی تخته‌پاره را به ساحل برگرداند؟

نور را بینداز بر قسمت تاریک وجودم بگو چه می‌بینی! تنها مردی که در وسط اتوبان ایستاده و فریاد می‌زند «زیرم بگیرید.»

باید چه می‌کردم تا معتاد ویران کردن خود نباشم؟

آدمی باد است و به هر سوی می‌رود و از زندگی می‌گریزد.

زندگی این‌طور نیست که تراشه‌ای کوچک در تنت بگذارند و دوباره دوست بداری بااین‌حال آدمی گیاه است و در خاک فرومی‌رود و از خاک برمی‌خیزد بااین‌حال آدمی باد است و به هر سوی می‌رود و از زندگی می‌گریزد.

در مسیر خانه تا ادارهٔ پست هیچ‌چیز زیبا نبود حتی رنگ‌ها و یک درخت اقاقی هم شکسته بود.

جهان جایی برای ما دو تن ندارد. جنگجویان سرخ‌پوست را مهاجران کشتند جنگجویان افریقایی را استعمارگران و جنگجویان مشروطه را دوستان‌شان کشتند.

آن تصویر را دیده‌ای که کنار دریاچه تکه‌های چوب را بر تنهٔ بریده می‌گذارند و با تبر به دو نیم می‌کنند؟ آن تصویر ما بودیم رفیق!

در این خانهٔ کوچک اهلی شده‌ام.

مرا می‌یابی اما راه ورود به من را پیدا نمی‌کنی.

آن‌چه در اندام‌های من می‌بینی سکوت است و انگار هرگز بی‌قراری در تنم نبوده است تنها تپش در چشمان من است؛ آن را هم در آب‌ها فرومی‌برم و خاموش می‌کنم.

می‌خواستم تنهایی طولانی‌ام را بردارم و با خود به دشت‌ها ببرم تا آزارمان به دیگران نرسد.

گویی که حلقه‌های دود از حنجره‌ام بیرون بزند غولی در درون داشته باشم و نام من آه باشد.

این‌که پدران همیشه خسته‌اند از درد دیدن خستگی پدر کم نمی‌کند.

می‌بینم پدر با امواج آمده بر صخره‌ها کوبیده شده و آب‌ها الوارهایش را با خود می‌برند، آن‌چه از پدر به ساحل می‌رسد پس از شصت سال، گونه‌ای منحصربه‌فرد از رنج و درخودفرورفتگی‌ست.

به چیزی حسرت نمی‌برم و به خودم حق می‌دهم زندگی را از میانه آغاز کنم و در میانه جمجمه‌ام را بر سنگ‌های رودخانه بکوبم اگر این‌گونه نباشم از یادم می‌رود انسان همیشه مستعد ویران کردن خودش است و چه اتفاقات هولناکی می‌تواند در بیست و چهار ساعت شبانه‌روز بیفتد.

زندگی این‌طور نیست که جایی از تنت را فشار دهند و تنظیمات اولیه‌ات برگردد. زندگی این‌طور نیست که تراشه‌ای کوچک در تنت بگذارند و دوباره دوست بداری

امروز هم طی می‌شود در نبود عشق در نبود آزادی و در نبود هر چیز که رنگی از شادمانی و رؤیا دارد. تنها عنصر مقاوم منم.

امروز زیبایم همان‌قدر که چهره در دم مرگ زیباست