کتاب اصل گرایی

حکمت زندگی در حذف چیزهای غیرضروری است.

خریدن لوازمی که نیاز نداریم با پولی که نداریم و برای تحت تأثیر قراردادن کسانی که از آن‌ها خوش‌مان نمی‌آید.

حکمت زندگی در حذف چیزهای غیرضروری است.

پرسش‌هایی اساسی‌تر طرح کنید که تک‌تک تصمیم‌های آینده‌تان را روشن کند: «اگر فقط بتوانیم در یک چیز واقعاً عالی باشیم، آن چیز چه می‌تواند باشد؟»

مراقب بی‌حاصلی زندگی پرمشغله باشید. سقراط

حکمت زندگی در حذف چیزهای غیرضروری است.

به یاد داشته باشید «نه» ای واضح می‌تواند بامتانت‌تر از «بله» ای مبهم و نامتعهد باشد

مثلاً مسئلهٔ اصلی این است که مسئلهٔ اصلی را مسئلهٔ اصلی نگه داریم

پیوسته درنگ‌کردن برای پرسیدن از خود که «آیا در فعالیت‌های درستی سرمایه‌گذاری می‌کنم و به آن‌ها مشغولم یا نه؟» در جهان، کارها و فرصت‌هایی بسیار بیشتر از آنچه ما زمان و منابع برای انجام همه‌شان داشته باشیم وجود دارد. گرچه بسیاری از آن‌ها ممکن است خوب یا حتی خیلی خوب باشند، واقعیت این است که بیشترشان کم‌اهمیت‌اند و اندک‌شماری حیاتی‌اند.

روش بایسته‌گرا به معنای زندگی آگاهانه است نه بر پایهٔ آنچه پیش‌فرض ماست. فرد بایسته‌گرا، به جای تصمیم‌گیری‌های احساسی و از سرِ واکنش، آگاهانه موارد اندک‌شمار حیاتی را از موارد پرشمار کم‌اهمیت متمایز می‌کند، آنچه غیرضروری است را حذف می‌کند و سپس موانع را از میان برمی‌دارد تا چیزهای اساسی و ضروری مسیری هموار داشته باشند. به عبارت دیگر، بایسته‌گرایی رویکردی منضبط و سامانمند برای تعیین بیشینهٔ خدمت و تلاش‌مان و سپس اجرای تقریباً بی‌زحمت آن‌هاست.

اگر زندگی‌ات را اولویت‌بندی نکنی، دیگری این کار را برایت انجام می‌دهد.

اینکه امروز ما چقدر در شبکه‌های‌مان اَبَرپیوسته هستیم و این اضافه‌بار اطلاعات چقدر می‌تواند اخلالگر حواس‌مان باشد فراوان گفته و نوشته شده است؛ اما مسئلهٔ بزرگ‌تر این است که پیوستگی‌مان چقدر به تشدید فشار اجتماعی منجر شده است. امروزه، فناوری دیوار میان ما و دیگران را کوتاه‌تر کرده است و آن‌ها می‌توانند دیدگاه‌های‌شان را دربارهٔ این‌که باید روی چه چیزهایی تمرکز کنیم با ما در میان بگذارند. پس مسئله فقط اضافه‌بار اطلاعات نیست، بلکه اضافه‌بار نظرها و دیدگاه‌هاست.

واقعیت این است که بله‌گفتن به هر فرصتی، ذاتاً به معنای نه‌گفتن به چیزهای دیگر است.

پرستاری استرالیایی به نام برونی وئر، که مراقبت از افراد را در دوازده هفتهٔ پایانی زندگی‌شان بر عهده داشت، حسرت‌هایی را که افراد غالباً درباره‌شان حرف می‌زدند ضبط کرد. در صدر این فهرست، این موضوع بود: «کاش این شجاعت را داشتم که زندگی حقیقی خودم را می‌کردم نه آن زندگی که دیگران از من انتظار داشتند.»

بدون تنهایی عظیم، هیچ کار مهمی انجام‌شدنی نیست. پابلو پیکاسو

«من هر کاری را می‌توانم انجام می‌دهم اما نه همهٔ کارها را».

نیمی از دشواری‌های این زندگی برمی‌گردد به زود بله‌گفتن و دیر نه‌گفتن.

ایدهٔ «انجام‌شده بهتر از بی‌نقص‌بودن است» را جایگزین «گزارش باید بی‌نقص باشد» کنید

به قول رهبری از شرکت توییتر که به من این‌طور گفت: «اگر پاسخْ یک بلهٔ قطعی نیست پس باید نه باشد.»

فقط زمانی که به خودتان اجازه می‌دهید از تلاش برای انجام همهٔ کارها و بله‌گفتن به همه دست بردارید، آن موقع است که می‌توانید در انجام کارهایی که حقیقتاً مهم‌اند بیشترین توان‌تان را به کار بگیرید

هنگامی که توانایی انتخاب‌کردن را فراموش می‌کنیم، بیچاره‌بودن را یاد می‌گیریم. اجازه می‌دهیم قدرت‌مان چکه‌چکه از ما گرفته شود تا جایی که در نهایت تابعی از انتخاب‌های دیگران یا حتی تابع انتخاب‌های گذشتهٔ خودمان شویم.

او نوشته است: «به نظرم بسیار مهم است زمانی را برای نفس‌تازه‌کردن، اندیشیدن و نگاه‌انداختن به اطراف خود کنار بگذاریم. انسان برای نوآوری و رشد به این درجه از شفافیت و وضوح نیاز دارد.»

«آیا این مهم‌ترین کاری است که الان باید با زمان و منابعم انجام بدهم؟»

پیتر دراکر گفته است: «کسانی که اثرگذارند به این دلیل اثرگذارند که نه می‌گویند؛ چون می‌گویند "این کار، کارِ من نیست".»

وقتی به یک بایسته‌گرا تبدیل شوید، درمی‌یابید مثل دیگران نیستید. وقتی دیگران بله می‌گویند، شما نه خواهید گفت. وقتی دیگران عمل می‌کنند، شما فکر خواهید کرد. وقتی دیگران حرف می‌زنند، شما گوش خواهید کرد. وقتی دیگران در کانون توجه و در حال رقابت برای جلب توجه‌اند، شما در گوشه‌ای منتظر فرصت مناسب برای درخشش هستید. در حالی که دیگران رزومه‌های خود را پر می‌کنند و پروفایل لینکدین خود را می‌سازند، شما در حال ساختن مسیر کاری پرمعنایی خواهید بود. وقتی دیگران گِله می‌کنند (بخوانید پُزدادن) از اینکه چقدر سرشان شلوغ است، شما در حالی که نمی‌توانید حسش را درک کنید لبخندی از سر هم‌دردی خواهید زد. در حالی که دیگران زندگیِ پراسترس و پرآشوبی دارند، شما زندگی پر از تأثیر و خرسندی خواهید داشت. زندگی یک بایسته‌گرا در جامعهٔ امروز ما، که افراد همهٔ کارها را با هم انجام می‌دهند، از جهات گوناگونی نوعی انقلاب خاموش است.

ما در جامعه برای انجام رفتار خوب (نه‌گفتن) تنبیه می‌شویم و برای رفتار بد (بله‌گفتن) پاداش می‌گیریم. حالت اول در لحظه معمولاً موقعیت آزاردهنده‌ای ایجاد می‌کند در حالی که حالت دوم اغلب در لحظه شادی می‌آفریند.

اگر زندگی‌ات را اولویت‌بندی نکنی، دیگری این کار را برایت انجام می‌دهد.

وقتی دربارهٔ هدف راستین خود در زندگی شفاف نیستیم ـ به عبارت دیگر، وقتی درک روشنی از هدف‌ها، خواسته‌ها و ارزش‌های‌مان نداریم ــ بازی‌های اجتماعیِ خودمان را می‌سازیم. زمان و انرژی‌مان را برای بهتر نشان‌دادن خودمان از دیگران هدر می‌دهیم. به امور فرعی مثل خانه یا ماشین بهتر یا حتی دارایی‌های غیرملموس مثل تعداد دنبال‌کنندگان توییتر یا زیبایی ظاهر در عکس‌های فیسبوک بیش از اندازه بها می‌دهیم.

چه می‌شد اگر مدارس تکالیف بیهوده را حذف می‌کردند و به جای آن‌ها، پروژه‌هایی مهم را جایگزین می‌کردند که در سراسر جامعه تفاوتی ایجاد شود؟ چه می‌شد اگر دانش‌آموزان فرصت اندیشیدن دربارهٔ بیشترین کمک به آیندهٔ خود را داشتند تا بعد از پایان دبیرستان تازه وارد مسابقه‌شان برای رسیدن به هیچ نمی‌شدند؟

برای مهارِ شجاعتی که در آغاز مسیر درست به آن احتیاج داریم، نیاز است دربارهٔ کوتاه‌بودن زندگی و اینکه در این زمانِ کوتاهِ باقیمانده می‌خواهیم چه چیزی را انجام دهیم تأمل کنیم. همان‌گونه که مری آلیور، شاعر امریکایی، می‌گوید: «به من بگو چه خواهی کرد/ با این عمر سرکش و گران‌بهایت؟»