بریده‌هایی از کتاب به چهل سالگی ات رسیده ام

باید می‌رفتم اما از من نشنیده بگیر که هرکه می‌رود دل‌دل می‌کند تا کسی بلند بگوید برگرد!

روزی دلت برای من تنگ می‌شود روزی که همهٔ زندگی‌ات آرام است و درست وقتی که فکر می‌کنی خوشبختی، از خیابان رد می‌شوی و خاطرهٔ یک بن‌بست نفست را بند می‌آورد نگاه می‌کنی؛ کسی کنارت هست که «من» نیست!

آنقدر پنجره‌ها را به روی هم بستیم که تنهایی، باورمان شد همین است که به هر پنجرهٔ باز دل می‌بندیم.

رفتن‌های بی‌خداحافظی زخم می‌سازند زخم آدم‌ها را شاعر می‌کند و من همیشه شاعر خوبی بودم.

کوچه‌ها خیابان‌ها شهرها قاره‌ها نه! راهِ گریزی نیست من در هوای تو محبوسم و مرگ هم حتی راه گریز را نشانم نمی‌دهد من در هوای تو محبوسم!

و یک علامت سؤال: خون‌بهای کدام عشق را از من این‌همه جدایی گرفته است؟

روزی که به دست‌هایش رسیدم شاعر بودم دست‌هایش را فتح کردم و شعر را ترک! به مرگ خو گرفتم که در هوای نفس‌هایش زندگی کنم حالا سال‌هاست نه زنده‌ام نه شاعر.

هزارسال است این شهر نماز باران می‌خواند باران می‌آید و تو نمی‌آیی تا نباشی، این شهر زیر باران هم گریه می‌کند.

من دختر پاییزم امّا حوالی چشم‌های تو اردی‌بهشت می‌شوم.

باران قطره قطره قطره بر سه تن می‌بارید آن تن که رفتم آن تن که ماندی آن تن که آمد اسم رمزمان «تن ها» بود آن شب!

هرکه را در آغوش گرفته بودم زودتر از دست دادم سرنوشتِ محتومِ همهٔ دلبستگی‌ها یک آه بود از پسِ خداحافظی‌های نشنیده و رفتن‌های مدام

در میانهٔ ظهرِ کشدارِ یک روزِ تابستانی دلشوره‌هایم زیر سایه‌های بلند نگاهت قطره قطره قطره آب خواهد شد.

سوگ از شش جهت به بند کشیده مرا از تو به تو فرار می‌کنم تبعیدم کن تنها به آغوشت!

پاییز باشد، تو باشی، درخت‌ها در هم‌آغوشیِ ماه و باغ عاشق باشند، هنوز در رؤیاهایم نفس می‌کشی؛ مثلاً پاییز باشد تو باشی ماه به باغ پاشیده باشد و درخت‌ها عاشق شده باشند... همین است که هنوز در رؤیاهایم نفس می‌کشی!

حالا سال‌هاست هیچ پنجره‌ای باز نمی‌شود به خوشبختی به گمانم باد در گوششان گفته است که رفته‌ای و برنگشته‌ای هنوز.

حالا نه باران نسخهٔ خوبی‌ست نه شعرهای فروغ! خودم هم از عشق چیزی نمی‌نویسم... نمی‌شود! کمی از خودم را آنجا جا گذاشته‌ام مثلاً دست‌هایم هنوز پیش توست!

چه کنم جز دفن آرزوهایم