بریده‌هایی از کتاب عوارض جانبی

من دردهای زیادی را دم کرده‌ام با هِل و دارچین و یک استکانِ کمرباریک داده‌ام به مشتری. من راوی قهوه‌های بی‌شیر، بی‌شکر، کنار میزهایِ چهار نفره‌ام

و من روی پای تو در ادامه موهایت که به شب سپردیشان خوابیدم تا صبحِ بارانیِ رشت.

چشم‌هایت عطر دارند و باران را برای خدا تعریف می‌کنند میان شب‌نشینی‌های کولی‌وار یک راهبه در کلیسای کاتولیک.

هنوز زیبایی‌ات در آینه ماه تابانی‌ست که چشمان جنگ را روی مرگ می‌بندد.

و من روی پای تو در ادامه موهایت که به شب سپردیشان خوابیدم تا صبحِ بارانیِ رشت.

شکوفه‌های گیلاس از تنت سُر می‌خورند روی سینه‌ام.

و خداوند انسان را آفرید تا زمین، تنها نماند! و انسان زمین را کشت، تا تنها خودش بماند در حافظه شیشه‌های آزمایشگاه.

من، شلتوک باران‌خورده شالیزارها! من، ویرانی یال‌های گره‌خورده اسبی در خواب! من، کابوس سُلوی یک ویالونیست پیر در سلول! من، سوت ممتد یک قطار که آرزوی کشتی شدن داشت!

من خود غمم در میانه این دیوانگی در متروکی ایستگاهی به نام زندگی.

عینکم را برداشتم تو تار شدی دلت شور زد و من زیباترین آواز زنان سرزمین‌های دور را برایت خواندم وقتی که عینکم در دستان تو می‌رقصید به هاکردنی در زمستان بخار گرفته دستانم!