کتاب رفوزه ها

صد هزاران غصه باشد پیش‌رو بر کدامین بود باید چاره جو؟!

هر که خر دارد چراغش روشن است نان او همواره توی روغن است

من در این کله صبح پی کفشم هستم تا کنم پای در آن و به جایی بروم که به آن «نانوایی» می‌گویند! شاید آنجا بتوان نان صبحانهٔ فرزندان را توی صف پیدا کرد باید الان بروم ... اما نه! کفش‌هایم نیست کفش‌هایم... کو؟!

من به این زبان و شعر و آب و خاک عاشقم در فنون شاعری ـ به جان عمه‌ام ـ حاذقم! لیک خسته‌ام من از مکررات اصلاً این زبان «فینیش»! «کن یو اسپیک انگلیش؟»

زودرنج و بهانه‌گیر شدم چه کنم؟ رفته رفته پیر شدم می‌شود بی‌دلیل، نقض غَرَض پیری است و هزار درد و مَرَض

«سلسله موی دوست، حلقهٔ دام بلاست» لیک دل من به شصت چیز دگر مبتلاست! ای که تو گفتی: «ز ارج، پول تو چون آهن است» پول من از آهن است، جیب تو آهن‌رباست! زخم گرانی، طبیب، بر دل ما دید و گفت: «زخم شما لاعلاج، درد شما بی‌دواست»! بر کرمت ای رفیق، نیست امید، ای دریغ! مهر تو سر در نشیب، لطف تو پا در هواست! ای صنم شوخ و چست، تا «قمه» در دست توست هر چه تو گویی درست، هر چه تو گویی بجاست! سهمیهٔ ما اگر، هست یکی، پس چرا قسمت ما «این قد» است، سهم شما «این هوا» است؟!

دهان را می‌گشایم من به قصد پاسخی در خور ـ و شاید پاسخ غایی ـ که می‌آید به سویم از هوا، یک لنگه دمپایی! و از سوی دگر چون تیر به فرقم می‌خورد کفگیر!