کتاب خون به پا می شود

گاهی به ضرب‌المثلی آفریقایی فکر می‌کردم که در یکی از کلاس‌ها خوانده بودیم: وقتی آدمِ پیری می‌میرد، انگار کتابخانه‌ای آتش گرفته است.

ادامه دادنِ کار فکر خوبی نبود، اما ادامه ندادن از آن بدتر بود

«بورس چیه؟» «بازار سهام. یه‌جور قمار برای پولدارها!

هیچ‌چیز ابدی نیست، به‌جز وجود خداوند

«منظورم اینه که تبعیض پدرِ جنایت‌هاست.

زندگی واقعی اینجاست؛ جایی که مردم بدون هشدارِ قبلی رابطه‌شان را با تو قطع می‌کنند.

خاصیتِ آرزو اینه؛ گول‌زننده و مکار! یه عالَمه کتاب در این مورد هست. همۀ داستان‌های پریان این رو می‌گن

وقتی زن یا مردی می‌میره، یه جهان از بین می‌ره؛ جهانی که اون آدم می‌شناخته و بهش باور داشته. فکرش رو بکن پسر... بیلیون‌ها انسان روی زمین وجود دارن که هر‌کدومشون دنیایی توی خودشون دارن؛ دنیایی که توی ذهن خودشون شناخته‌ن.»

به‌هر‌حال، وقتی زد و پنج دلار برنده شدم، از بابا خواستم با آن پول برایم پنج دلارِ دیگر بلیت بخت‌آزمایی بخرد؛ اما قبول نکرد و گفت با این کار ممکن است به قمار معتاد شوم و آن‌وقت تنِ مادرم در گور می‌لرزد.

صداقت بهترین سیاست است

«بطلیموس یه ریاضیدان و منجم رومی بود که اعتقاد داشت زمین مرکز کهکشانه؛ یه نقطۀ ثابت که همه‌چیز دورش می‌چرخه.

وقتی هر روز با فکر وحشتناکی زندگی کنی و منتظر باشی اتفاقی بیُفتد... وقتی بالاخره آن اتفاق می‌افتد، دیگر خیالت راحت می‌شود که عامل وحشت از بین رفته؛ مگر نه؟

عشق یک هدیه است؛ و همچنین یک زنجیر با دو دستبند در انتهای آن!

اوج تجربۀ رمان‌نویسی در‌واقع قبل از شروع نوشتن و زمانی است که همه‌چیز هنوز توی ذهن نویسنده است.

می‌توانی ستاره‌های بیشتری توی آسمان ببینی. خداوند مُشتی نور آنجا پاشیده و پشت این نورها ابدیت در جریان است.

خواننده حامل پیامه، نه آفرینندۀ اون

بعدها دیگر فرق خواب و بیداری را نمی‌فهمید و دچار چنان درد زیادی می‌شد که با خودش فکر می‌کرد خداوند اصلاً چرا این جهان را آفریده است!

«وقتی خون به پا می‌شود، اخبار جذاب‌تر است.»

یه جمله از بالزاک: پشت هر ثروتِ هنگفت، جنایتی خوابیده است!

«واقعاً وحشتناکه!» البته که وحشتناک بود، اما به‌جای ترس و وحشت و غم، تنها چیزی که مارتی حس کرد، نا‌اُمیدی و بی‌حسی بود.

مرگ بهترین‌های ما رو می‌گیره... مرگ سراغ همۀ ما می‌آد.»

فکر می‌کنم وقتی زن یا مردی می‌میره، یه جهان از بین می‌ره؛ جهانی که اون آدم می‌شناخته و بهش باور داشته.

«وقتی کتاب می‌نویسی، کتاب رئیسته»

ما صاحب چیزها نیستیم؛ بلکه اون‌ها صاحب ما هستن. هر چیزِ جدیدی... چه خونه باشه، چه ماشین، تلویزیون یا یه گوشیِ آن‌چنانی مثل همین... یه باریه روی دوش ما

وقتی هر روز با فکر وحشتناکی زندگی کنی و منتظر باشی اتفاقی بیُفتد... وقتی بالاخره آن اتفاق می‌افتد، دیگر خیالت راحت می‌شود که عامل وحشت از بین رفته؛ مگر نه؟

بالزاک: پشت هر ثروتِ هنگفت، جنایتی خوابیده است

تو کتاب‌های خوبی برای من خواندی، اما کتاب‌های زیادی هنوز وجود دارند که منتظرند کسی آن‌ها را بنویسد. این همۀ چیزی است که می‌خواهم بگویم.

اما انگار آدمیزاد به همه‌چیز عادت می‌کند.

می‌دانست که محدودیت، طبیعت زندگی است.

انتظار نداشت امروز بخندد. گریه چرا، اما خنده اصلاً.