کتاب قطار اندیمشک

تو مثل کوی بن‌بستی دل من تهی‌دستی، تهی‌دستی دل من اگر یک ذره بو می‌بردی از عشق به دنیا دل نمی‌بستی دل من

«رفتیم اگر نامهربان بودیم» ـ رفتند اما مهربان بودند ـ «رفتیم اگر بار گران ...»، آری، بار گرانی بر زمین مانده‌ست بر شانۀ خونینتان یاران، یک بار دیگر بوسه خواهم زد بر شانۀ خونینتان عطرِ تابوت‌های یاسمین مانده‌ست ز آنان برای ما چه می‌ماند؟ یک کوله‌بار از خاطرات سبز از من ولی یک چشم بارانی، تنها همین، تنها همین مانده‌ست

آواز بخوان تهران! شاد زی بیروت! جاز بزن بغداد! نمی‌گذارم بمیرید چون ابر چون گلوله و گل خواهم شد مین می‌شوم نارنجک کشیدۀ خورشید می‌شوم نمی‌گذارم بمیرید صدای آژیر اشک می‌آید

حتی اگر لازم شود فردوسی برمی‌خیزد از تابران طوس بی رخش رستم روانه می‌شود از زابل لازم شود آرش دوباره کمان برمی‌دارد اگرچه تیر نخستینش ننشسته بر زمین

بدم می‌آید از گوسالۀ صهیون

امسال در خیابان ولی‌عصر (عج) هیچ‌کس مثل خود «آقا» غریب نبود!

فرمانروای ما مرگ را مجذوب کرده بود با تربت حسین (ع) در کف و خلعتی متبرک فرمانروای ما کهکشانی بود که به زمین نزدیک شد

من بعضی وقت‌ها در خیابان دنبال یک سر سوزن غیرت می‌گردم بیا بی‌خیال باشیم در روزگار چرخش‌های صد و هشتاد درجه در روزگار جوک و غیبت

می‌ترسم روزی به نام تمدن به گردن بعضی زنگوله بیندازند می‌ترسم شلوارهای جین و چارلی کار دستمان بدهد و شکلات‌های انگلیسی دهانمان را ببندد

من چاپلوس نیستم تملق نمی‌گویم اما قدر امام را می‌دانم بیایید قدر مردم را بدانیم بیایید مثل مولا با مردم هم‌دردی کنیم بیایید امام را اذیت نکنیم بیایید امام را نصیحت نکنیم

خدا کند «روایت فتح» را فراموش نکنیم

امسال در خیابان ولی‌عصر (عج) هیچ‌کس مثل خود «آقا» غریب نبود!

آیا نمی‌بینی که شهر حافظه‌اش را از دست داده است؟ آیا دروغ بود عدالت دروغ بود عشق و مردانی که به آسمان رسیدند؟

«از سنگ‌های بیابانْ خاموش بودن عجب نیست از ما که هم‌کیش موجیم این‌گونه ماندن عجیب است»

من بعضی وقت‌ها در خیابان دنبال یک سر سوزن غیرت می‌گردم بیا بی‌خیال باشیم در روزگار چرخش‌های صد و هشتاد درجه در روزگار جوک و غیبت

یادش به خیر تلخ و شیرین داریوش و گوگوش نعمت نفتی گل گفتی! روزگار دمپایی‌های لاانگشتی آدم‌های لاابالی مسترهای امریکایی

بیا به فکر تمدن باشیم وقتی تابوت شهید نمی‌آید این همه خونْ حجامت ملت بود

این همه خونْ حجامت ملت

این همه خونْ حجامت ملت بود

امسال شعرها چنگی به دل نزد رباعی‌ها مثل هم بود بعضی خودشان را کشف کردند بعضی خودشان را باور کردند بعضی خودشان را گم کردند بعضی در مصاحبه‌هایشان خودکشی کردند

و مردی می‌آید از سمت بهشت‌زهرا با سربازانی پابرهنه که از چشمانشان لاله می‌چکد مردی می‌آید که از شعار و حرف زیادی بدش می‌آید مردی که به پاترول‌ها سواری نداده است و کلکسیون ماشین ندارد

چرا فلسطین کوچک شد؟ تا سنگ‌ریزه نطق قشنگی کرد فلسطین به حجم اول خود برگشت سرانجام قدس ما را آزاد می‌کند

باز عطرِ دردهای حاج همت، باز بوی غربتِ چمران می‌آید

ستارۀ شکستۀ داوود را چسبانده‌اند با سریش و گلوله به خاک قدس و می‌گویند آسمان اینجاست دنبال عصای سلیمان می‌گردند دنبال کاست صدای داوود نبی دنبال کلت کمری خاخام یک‌چشم دنبال هیزم آتش نمرودند در خانه‌های الخلیل

مردم اما سوار سرسرۀ بی‌خیالی شده بودند

هر شب یک‌صدهزار ستاره بر وطنم اشک می‌ریزند آیا خاموش بمانم؟ آی! مردان چرت مردان خط و خط‌بازی مردان خرناسه هنوز نیزه‌های شکسته برجاست آن‌سوتر هنوز سرهای تابناک بر نیزه‌هاست آه! دوست من چگونه خاموش بمانم؟

طوفانی در راه است و مردی می‌آید از سمت بهشت‌زهرا با سربازانی پابرهنه که از چشمانشان لاله می‌چکد مردی می‌آید که از شعار و حرف زیادی بدش می‌آید مردی که به پاترول‌ها سواری نداده است و کلکسیون ماشین ندارد

مرا به سکوت می‌خوانی؟ شهیدان را بهانه می‌کنی؟ آنان که رفته‌اند بر پیشانی‌شان ستاره داشتند و تو مانده‌ای که فردا چند ستاره بر شانه‌ات سبز شود

فرمانروای ما مرگ را مجذوب کرده بود با تربت حسین (ع) در کف و خلعتی متبرک فرمانروای ما کهکشانی بود که به زمین نزدیک شد

اکنون تو در کجا خفته‌ای که بی هیچ تشویشی لبخند می‌زنی؟ خاکیان را به حال خودشان بگذار مردان بهشت آمده‌اند آه! دوست من چگونه خاموش بنشینم چگونه خشمگین نباشم انگار همه قصد ماندن کرده‌اند و طوفانی در راه است و مردی می‌آید!