بریده‌هایی از کتاب قطار اندیمشک

تو مثل کوی بن‌بستی دل من تهی‌دستی، تهی‌دستی دل من اگر یک ذره بو می‌بردی از عشق به دنیا دل نمی‌بستی دل من

«از سنگ‌های بیابانْ خاموش بودن عجب نیست از ما که هم‌کیش موجیم این‌گونه ماندن عجیب است»