کتاب قبلاهای غمگین

من با هوای رشت شاید نسبتی دارم هر لحظه ما را احتمال باد و بارانی است

بر شیشهٔ تنهایی من ریزش باران چون خوردن انگشت اشاره است به گوری

چقدر کوچکم از اینکه مال من باشی چه انتخاب بزرگی است برگزیدن تو

سهم بزرگی می‌نماید دلخوشی‌هایم هر منفذی در غار، خود، خورشید تابانی است

لحن دلگیر سلام تو غمی با خود داشت: غم دل کندن و آمادهٔ بدرود شدن

کوره‌راه تو عجب تجربهٔ تلخی داشت آه از این پختگی و سوختن و دود شدن!

روزی درست حرف دلت را زدی که من جز عقل هیچ حرف حسابی سرم نبود در من توان اینکه بمانم کنار خود یا اینکه از مقابل تو بگذرم نبود

هر قدر که من دلهره دارم تو صبوری من ماهی آزادم و تو تنگ بلوری مانند صدا آن طرف گوشی تلفن معلومی و پنهانی، نزدیکی و دوری آه ای خزر ریخته بر گونهٔ دنیا! اشکی، که به لب‌های زمین تلخی و شوری بر شیشهٔ تنهایی من ریزش باران چون خوردن انگشت اشاره است به گوری مغرور به هرگز نرسیدن به توام، ماه! وقتی که تو را داشته باشم چه غروری؟!

دنیا برای زنده‌ها گور است انسان اگر تنهاست مجبور است

در سر مرا شوق رسیدن نیست آن‌قدر از هم راهمان دور است